IV CNP 149/07

Sygn. akt IV CNP 149/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 16 listopada 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Frąckowiak 
 
 
 
w sprawie ze skargi powoda (pozwanego wzajemnego) 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku  
Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 22 czerwca 2006 r., w sprawie z powództwa M. P. 
przeciwko Gminie G. 
o zapłatę, 
oraz z powództwa wzajemnego Gminy G. 
przeciwko M. P. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 16 listopada 2007 r., 
 
 
odrzuca skargę i oddala wniosek o zasądzenie kosztów 
postępowania skargowego. 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Powód M. P. Przedsiębiorstwo Remontowo – Montażowo – Handlowe „M.” 
wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu 
Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2006 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa 
procesowego (art. 194 k.p.c. i art. 204 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c.). Jednocześnie 
skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którym kwestionowane orzeczenie jest 
niezgodnie, a dla wykonania dyspozycji z art. 4245 § 1 pkt 5 ograniczył się do 
stwierdzenia, że zaskarżony wyrok jest prawomocny i ostateczny, „gdyż nie 
przysługuje na ten wyrok kasacja – ze względu na wartość przedmiotu sporu – 
zgodnie z art. 3982 k.p.c.” 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem 
w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia 
warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między 
innymi „wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest 
niezgodne” (pkt 3). Nie sanuje tego braku okoliczność, że przepisy prawa powołane 
zostały w podstawach, na których skarga została oparta (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.), 
skoro wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od 
siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje i cele. Przytoczenie 
podstaw skargi i ich uzasadnienie pozostaje w związku z treścią art. 4244 k.p.c., 
natomiast wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest 
niezgodne jest konieczne, bowiem istotą skargi jest właśnie stwierdzenie 
niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem, a więc konkretnym jego 
przepisem. Naruszenia prawa materialnego lub procesowego mogą, ale nie muszą 
spowodować niezgodności z prawem. Przepisy powołane w podstawach skargi 
niekiedy będą jednocześnie przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest 
niezgodne, nie zawsze jednak zależność taka będzie występować. Wypełnienie 
obowiązku związanego z wymaganiem określonym w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. - 
nałożonego na osoby uprawnione do sporządzenia skargi, którymi są profesjonalni 
pełnomocnicy procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie - nie 
może być, z przyczyn wskazanych, zastąpione przez powołanie jedynie podstaw 
skargi i ich uzasadnienie. 

 
3 
Ponadto elementem konstrukcyjnym skargi jest „wykazanie, że wzruszenie 
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest 
możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że 
skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów 
dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do 
zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno 
nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując 
odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek 
prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego 
orzeczenia. Wywód prawny, zawarty w uzasadnieniu skargi, nie wyczerpuje 
warunku określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem – 
zgodnie z treścią tego przepisu – nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie 
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, ale 
także wykazanie, że nie jest możliwe. Skarżący powinien zatem wykazać, że 
wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem – 
w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na 
rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie 
mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania. Tylko 
w  następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni 
obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było 
ale nie jest możliwe. 
Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1  
k.p.c.).  
Ponieważ wniosek o zasądzenie kosztów postępowania został zawarty 
w  odpowiedzi na skargę złożoną po upływie dwutygodniowego terminu do jej 
złożenia (art. 42412 w zw. z art. 3987 § 1 k.p.c.) należało go oddalić.