III CZ 44/18

Sprawa dotyczyła zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w K., który odrzucił ich apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w K. w sprawie o zniesienie współwłasności. Sąd Okręgowy uznał, że pismo pełnomocnika wnioskodawców z 8 września 2017 r., mimo nazwania go 'apelacją', nie spełniało wymogów formalnych środka zaskarżenia, w szczególności nie zawierało zarzutów ani uzasadnienia, ani nie wykazywało woli zaskarżenia. Sąd Rejonowy początkowo potraktował je jako apelację z brakami formalnymi i wezwał do ich uzupełnienia, jednak Sąd Okręgowy zakwestionował tę procedurę. W konsekwencji, Sąd Okręgowy uznał, że właściwą apelacją było dopiero pismo z 8 grudnia 2017 r., które zostało wniesione po terminie, co skutkowało jego odrzuceniem na podstawie art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, podzielił stanowisko Sądu Okręgowego. Podkreślił, że apelacja, jako środek zaskarżenia, musi spełniać wymogi formalne określone w art. 368 k.p.c., a samo użycie nazwy 'apelacja' nie jest wystarczające do uznania pisma za taki środek. Sąd Najwyższy zaznaczył, że choć wymagania formalne apelacji mogą być traktowane liberalnie w przypadku stron nieprofesjonalnych, to w przypadku profesjonalnego pełnomocnika oczekiwania te są wyższe. Pismo z 8 września 2017 r. nie zawierało nawet minimalnych elementów wskazujących na wolę zaskarżenia, dlatego nie mogło być potraktowane jako apelacja z brakami formalnymi, a tym samym nie było podstaw do zastosowania procedury naprawczej. Wniesienie prawidłowej apelacji dopiero 8 grudnia 2017 r. nastąpiło po terminie, co uzasadniało jej odrzucenie. W związku z tym Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawców.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający