III CZ 4/12

Sygn. akt III CZ 4/12 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 30 marca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
SSN Anna Owczarek 
 
 
w sprawie z powództwa „D.” Spółki Akcyjnej w K. 
przeciwko Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta K. 
o ustalenie wysokości opłat, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 30 marca 2012 r., 
zażalenia strony powodowej na postanowienie o kosztach zawarte  
w wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 4 marca 2011 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Wyrokiem z dnia 30 lipca 2010 r. Sąd Rejonowy ustalił, że aktualizacja opłaty 
rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w K., pozostającej w 
użytkowaniu wieczystym „D.” Spółki Akcyjnej w K. – w 1/2 części, dokonana przez 
Prezydenta Miasta K. w piśmie z dnia 17 października 2005 r., jest uzasadniona do 
kwoty 109 140,45 zł, nakazał pobrać od powodowej spółki na rzecz Skarbu 
Państwa kwotę 2 973 zł tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu i  zasądził 
od powódki na rzecz pozwanego Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta K. kwotę 3 
600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. 
Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji powódki, Sąd Okręgowy 
wyrokiem z dnia 4 marca 2011 r. oddalił apelację i zasądził od powódki na rzecz 
pozwanego kwotę 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. 
Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd Okręgowy stwierdził, 
że o kosztach tych orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 6 pkt 6 i § 12 
ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. 
w  sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa 
kosztów 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
przez 
radcę 
prawnego 
ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). 
W zażaleniu na zawarte w wyroku z dnia 4 marca 2011 r. postanowienie 
o  kosztach procesu powódka zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 100 
oraz art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. Podniosła, że w postępowaniu przed 
Sądem pierwszej instancji wygrała sprawę w 42 %, w związku z czym Sąd 
Okręgowy powinien – stosownie do wyniku tego postępowania – rozdzielić 
wszystkie koszty procesu poniesione przez strony. Powódka powinna ponieść 
koszty w kwocie 12 007,34 zł, a pozwany – w kwocie 4 272,66 zł, natomiast 
w  ostatecznym wyniku Sąd Okręgowy powinien zasądzić od pozwanego na rzecz 
powódki z tytułu kosztów kwotę 2 472,66 zł. W konkluzji żaląca wniosła o zmianę 
zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie od pozwanego kwoty 2 472,66 zł 

 
3 
ewentualnie o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy w odnośnym 
zakresie do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Żaląca we własnym zakresie rozliczyła koszty procesu poniesione przez 
strony i – nie precyzując, co zaliczyła w ich skład – stwierdziła, że powinna ponieść 
koszty w kwocie 12 007,34 zł, natomiast pozwany – w kwocie 4 272,66 zł. 
W  rezultacie Sąd Okręgowy – zdaniem żalącej – powinien zasądzić od pozwanego 
na jej rzecz z tytułu kosztów kwotę 2 472,66 zł. Uzasadniając swoje stanowisko 
żaląca podniosła, że jej żądanie zostało przez Sąd Rejonowy uwzględnione w 42%, 
wobec czego, zgodnie z art. 100 k.p.c., koszty procesu powinny być stosunkowo 
rozdzielone. 
Pomijając niedostatki dokonanego rozliczenia, polegające przede wszystkim 
na zaniechaniu wskazania, co wchodzi w skład kwot 12 007,34 zł i 4 272,66 zł, 
trzeba zauważyć, że w postępowaniu zażaleniowym żaląca domaga się objęcia 
kontrolą także orzeczenia o kosztach procesu poniesionych przez strony 
w  postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i sumarycznego rozliczenia 
kosztów poniesionych w obu instancjach z uwzględnieniem wyrażonej w art. 100 
k.p.c. zasady kompensaty. 
Wypada w związku z tym przypomnieć, że, zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 
k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej 
instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu 
pierwszej instancji. W przytoczonym przepisie chodzi więc tylko o te koszty 
procesu, o których sąd drugiej instancji orzekał po raz pierwszy. Jeżeli sąd drugiej 
instancji, zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji, orzekł także o kosztach 
postępowania pierwszoinstancyjnego, należy przyjąć, że nie orzekał o nich po raz 
pierwszy. Dlatego też na postanowienie tego sądu w części dotyczącej 
rozstrzygnięcia o kosztach poniesionych przez strony w postępowaniu w pierwszej 
instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (zob. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 30/10, nie publ., z dnia 23 czerwca 
2010 r., II CZ 7/10, nie publ., z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, nie publ., 

 
4 
z  dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10, nie publ. i z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 
140/10, nie publ.). 
W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy oddalił apelację powódki i orzekł 
o  kosztach postępowania apelacyjnego. W tym stanie rzeczy, na skutek 
wniesionego zażalenia, kontroli Sądu Najwyższego podlegać może jedynie 
prawidłowość rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego w kwocie 
1 800 zł, o których Sąd Okręgowy rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności 
za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. Rozstrzygnięcie to trzeba uznać za 
prawidłowe, trafnie bowiem Sąd Okręgowy uznał żalącą za przegrywającą sprawę 
w rozumieniu art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., skoro wniesiona przez nią 
apelacja okazała się bezzasadna i została przez Sąd Okręgowy oddalona (art. 385 
k.p.c.). 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art. 
3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.