III CZ 39/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające skargę kasacyjną z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej, podkreślając brak winy profesjonalnego pełnomocnika.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło skargę kasacyjną z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej. Pozwana kwestionowała odmowę przywrócenia terminu do jej uiszczenia. Sąd Najwyższy uznał ocenę Sądu Apelacyjnego za trafną, podkreślając, że profesjonalny pełnomocnik nie może tłumaczyć uchybienia terminu błędami organizacyjnymi czy omyłkami w przekazywaniu korespondencji.
Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w sprawie o sygnaturze akt III CZ 39/16 rozpoznał zażalenie strony pozwanej, Gminy Miejskiej G., na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 czerwca 2016 r., które oddaliło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzuciło tę skargę. Pozwana domagała się zmiany postanowienia Sądu Apelacyjnego, kwestionując zasadność odmowy zwolnienia jej od kosztów sądowych. Sąd Najwyższy, badając sprawę w trybie tzw. uprzedniej kontroli, uznał, że ocena Sądu Apelacyjnego w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej była trafna. Podkreślono, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wyłącza możliwość stosowania art. 130 § 1 k.p.c. w przypadku doręczenia adwokatowi orzeczenia odmawiającego zwolnienia od kosztów. Obowiązek samodzielnego obliczenia i uiszczenia opłaty spoczywa na profesjonalnym pełnomocniku, a konsekwencją niedopełnienia tego obowiązku jest odrzucenie środka zaskarżenia. Sąd Najwyższy wskazał, że okoliczności przedstawione przez pełnomocnika pozwanej, takie jak sposób organizacji pracy w urzędzie czy omyłkowe przekazanie pisma, nie mogły zostać potraktowane jako świadczące o braku winy w uchybieniu terminu. Dbałość o właściwą organizację pracy obciąża pełnomocnika. W związku z tym, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako bezzasadne i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 900 złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, profesjonalny pełnomocnik nie może skutecznie domagać się przywrócenia terminu z takich powodów.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek dbać o właściwą organizację pracy i terminowe uiszczanie opłat sądowych. Okoliczności takie jak sposób organizacji pracy w siedzibie strony czy omyłkowe przekazanie korespondencji nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu, gdyż obciążają one pełnomocnika.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
powódka
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. z siedzibą w W. | spółka | powódka |
| Gmina Miejska G. | organ_państwowy | pozwana |
Przepisy (8)
Główne
k.p.c. art. 398^14
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa oddalenia zażalenia.
u.k.s.c. art. 112 § ust. 3
Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Szczególna regulacja wyłączająca możliwość wdrożenia postępowania naprawczego (art. 130 § 1 k.p.c.) po doręczeniu orzeczenia odmawiającego zwolnienia od kosztów.
Pomocnicze
k.p.c. art. 380
Kodeks postępowania cywilnego
W zw. z art. 398^21 k.p.c. i art. 394^3 § 3 k.p.c. - dopuszczalność uprzedniej kontroli niezaskarżalnego postanowienia.
k.p.c. art. 398^21
Kodeks postępowania cywilnego
W zw. z art. 380 k.p.c. i art. 394^3 § 3 k.p.c. - dopuszczalność uprzedniej kontroli niezaskarżalnego postanowienia.
k.p.c. art. 394^3 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
W zw. z art. 380 k.p.c. i art. 398^21 k.p.c. - dopuszczalność uprzedniej kontroli niezaskarżalnego postanowienia.
k.p.c. art. 168 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Warunek przywrócenia terminu - brak winy strony.
k.p.c. art. 130 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Postępowanie naprawcze - wyłączone przez art. 112 ust. 3 u.k.s.c.
k.p.c. art. 394^1 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
W zw. z art. 398^14 k.p.c. - podstawa oddalenia zażalenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Profesjonalny pełnomocnik nie może powoływać się na błędy organizacyjne lub omyłki w przekazywaniu korespondencji jako podstawę do przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty sądowej. Doręczenie profesjonalnemu pełnomocnikowi orzeczenia odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych aktualizuje jego obowiązek samodzielnego uiszczenia opłaty, bez możliwości stosowania procedury naprawczej z art. 130 § 1 k.p.c.
Odrzucone argumenty
Zasądzenie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z powodu błędów organizacyjnych pełnomocnika lub urzędu strony.
Godne uwagi sformułowania
winą strony (jej przedstawiciela lub pełnomocnika procesowego) w znaczeniu procesowym jest nieprzykładanie staranności i troskliwości w takim stopniu, jakiego wymaga z natury rzeczy prowadzenie procesu Profesjonalny pełnomocnik uchybiając terminowi uiszczenia opłaty sądowej nie może tłumaczyć się swoim sposobem organizacji pracy w siedzibie pozwanej Uszło uwagi skarżącego, że już z treści pełnomocnictwa [...] wynika, że jest on pracownikiem Urzędu Miejskiego
Skład orzekający
Anna Owczarek
przewodniczący
Jan Górowski
sprawozdawca
Monika Koba
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ugruntowanie stanowiska w zakresie odpowiedzialności profesjonalnego pełnomocnika za terminowe uiszczanie opłat sądowych i brak możliwości przywrócenia terminu z powodu błędów organizacyjnych."
Ograniczenia: Dotyczy głównie postępowań ze skargą kasacyjną i sytuacji odmowy zwolnienia od kosztów sądowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie jest interesujące dla prawników procesowych, ponieważ precyzuje zasady odpowiedzialności profesjonalnych pełnomocników za terminy i opłaty sądowe, co jest częstym problemem w praktyce.
“Profesjonalny pełnomocnik nie uchroni Cię przed odrzuceniem skargi kasacyjnej przez błędy organizacyjne.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZ 39/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek (przewodniczący) SSN Jan Górowski (sprawozdawca) SSN Monika Koba w sprawie z powództwa A. z siedzibą w W. przeciwko Gminie Miejskiej G. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2016 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie i zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. oddalił wniosek pozwanej Gminy Miejskiej G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (pkt 1) i skargę kasacyjną odrzucił (pkt 2). W zażaleniu na to postanowienie strona pozwana zakwestionowała zasadność odmowy zwolnienia od kosztów sądowych i wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Badanie na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. i art. 394 3 § 3 k.p.c. w wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości orzeczenia w przedmiocie przywrócenia terminu przy rozpoznawaniu zażalenia jest dopuszczalne (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 marca 2000 r., I CZ 259/99, z dnia 15 stycznia 2001 r., II CZ197/04, z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04 niepublikowane i z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 165/01, OSNC 2002, nr 7-8, poz. 102). Warunkiem jednak takiej kontroli niezaskarżalnego postanowienia, które miało wpływ na wynik sprawy, jest zamieszczenie w środku odwoławczym stosownego wniosku (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04 niepublikowane i z dnia 15 stycznia 2001 r., I PZ 85/00, OSNP 2002 nr 19, poz. 464). Gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik wniosek powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie wyrażonych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2005 r., II CZ 197/04 i z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, niepubl.). W zażaleniu pełnomocnik skarżącego spełnił to wymaganie. Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak wyjaśniono w judykaturze, winą strony (jej przedstawiciela lub pełnomocnika procesowego) w znaczeniu procesowym jest nieprzykładanie staranności i troskliwości w takim stopniu, jakiego wymaga z natury rzeczy prowadzenie procesu, nieprzestrzeganie wszelkich potrzebnych i możliwych środków ostrożności dla dopełnienia w terminie czynności procesowej, a z okoliczności wynika, że przy zachowaniu tej staranności i ostrożności strona dopełniłaby tej czynności w terminie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.05.2012 r., II UZ 14/12, LEX nr 1222161). Przy rozpoznawaniu wniosku należy rozważyć wszystkie okoliczności danego przypadku uchybienia terminu. Ocena Sądu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej; skutkująca następnie odrzuceniem tego środka, jest trafna. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem, art. 112 ust. 3 u.k.s.c. zawiera regulację szczególną, wyłączającą możliwość wdrożenia postępowania naprawczego określonego w art. 130 § 1 k.p.c. Oznacza to, że doręczenie adwokatowi orzeczenia sądu odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych jest zdarzeniem aktualizującym jego obowiązek samodzielnego obliczenia i uiszczenia należnej opłaty w terminie wynikającym z art. 112 ust. 3 u.k.s.c. Konsekwencją niedopełnienia tego obowiązku w terminie jest odrzucenie wniesionego środka zaskarżenia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2012 r., III CZP 56/12, OSNC 2013, Nr 6, poz. 70 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2011 r., VCZ 67/11, z dnia 1 czerwca 2011 r., II CZ 19/11, z dnia 16 kwietnia 2014 r., V CZ 21/14 i z dnia 4 lipca 2014 r., II CZ 24/14 - niepubl.). W sprawie, postanowienie w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów w postępowaniu kasacyjnym z dnia 28 kwietnia 2016 r. zostało doręczone pełnomocnikowi pozwanej w dniu 9 maja 2016 r. i do dnia 16 maja opłata od skargi kasacyjnej nie została uiszczona. Uszło uwagi skarżącego, że już z treści pełnomocnictwa z dnia 11 grudnia 2012 r. udzielonego przez W. K. - Burmistrza Miasta G. radcy prawnemu G. P. wynika, że jest on pracownikiem Urzędu Miejskiego w G. (k. 93), zaś w kolejnych pismach procesowych wyraźnie wskazał on, jako adres do doręczeń, Urząd Miejski w G. W tym stanie rzeczy, jeżeli pełnomocnik jednak nie świadczył pracy codziennie, powinien był uzgodnić z pracodawcą taki sposób doręczenia mu korespondencji wpływającej do Gminy Miejskiej G., aby zabezpieczyć zarówno interes własny, jak i strony, którą reprezentował. Przedstawione zatem przez pełnomocnika okoliczności, nie mogą zostać potraktowane jako świadczące o jego braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia opłaty w terminie. Profesjonalny pełnomocnik uchybiając terminowi uiszczenia opłaty sądowej nie może tłumaczyć się swoim sposobem organizacji pracy w siedzibie pozwanej (poniedziałki, czwartki, piątki), jak też tym, że omyłkowo przekazano pismo pracownikowi noszącemu identyczne jak pełnomocnik nazwisko. Dbałość o właściwą organizację pracy jest zadaniem pełnomocnika, a niedociągnięcia, czy zaniedbania w tej dziedzinie obciążają pełnomocnika (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2009 r. I UZ 12/09 - publ. OSNP 2011/3-4/42, z dnia 24 listopada 2009 r. IV CZ 57/09, niepubl., z dnia 29 września 2011 r. 29 września 2011 r., niepubl.). Tym samym, nietrafna ocena pracownika strony pozwanej w zakresie przysługiwania bądź nie środka odwoławczego nie może być przeszkodą do odrzucenia a limine nieopłaconej skargi kasacyjnej wniesionej przez adwokata bądź radcę prawnego. Pełnomocnicy ci jako profesjonaliści powinni znać zasady uiszczania opłat sądowych i nie mogą polegać na takiej nietrafnej wiadomości przekazanej przez pracowników (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 1997 r., III CZ 45/97, OSP 1998, nr 4, poz. 88). Z tych względów na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 394 1 § 3 k. p.c. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako bezzasadne. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI