V CZ 31/10

Sygn. akt V CZ 31/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Antoni Górski 
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa M. B. 
przeciwko W. A. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2010 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu 
Okręgowego w L. 
z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VI Ga (…), 
 
uchyla zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 16 marca 2010 r., sygn. 
akt VI Ga (…), postanowienie w przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach procesu 
za obie instancje (pkt I i II) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi 
Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach 
postępowania zażaleniowego. 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w L. zmienił wyrok Sądu 
Rejonowego w L. – którym zasądzono od pozwanego na rzecz powoda 427 zł, oddalono 
powództwo w pozostałej części i zasądzono od pozwanego na rzecz powoda 107 zł 
kosztów procesu – w ten sposób, że oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz 
pozwanego 77 zł kosztów procesu za pierwsza instancję oraz 90 zł tytułem kosztów 

 
2 
postępowania apelacyjnego. Uzasadniając orzeczenie o kosztach procesu, Sąd 
odwoławczy stwierdził, że o kosztach postępowania apelacyjnego orzekł na podstawie 
art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i § 6 pkt 1 i § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 
dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z 
urzędu. 
Zawarte w wyroku Sądu drugiej instancji rozstrzygnięcie o kosztach procesu za 
obie instancje zaskarżył zażaleniem pozwany i wniósł o jego zmianę przez zasądzenie 
za obie instancje 480 zł i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według 
norm przepisanych. W zażaleniu podkreślił, że z tytułu zastępstwa procesowego za 
pierwszą instancję – ze względu na charakter sprawy i nakład pracy – domagał się 
zasądzenia 300 zł, a w złożonej apelacji – 480 zł za obie instancje. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Uzasadnienie 
wydanego 
w 
sprawie 
orzeczenia 
reformatoryjnego 
w ogóle nie zawiera 
uzasadnienia 
rozstrzygnięcia 
o 
kosztach 
postępowania 
pierwszoinstancjnego, 
a 
motywy 
rozstrzygnięcia 
o 
kosztach 
postępowania 
odwoławczego zostały ograniczone jedynie do przytoczenia wskazanych wyżej 
przepisów prawa. W tej sytuacji zaskarżone orzeczenie w przedmiocie kosztów nie 
poddaje się kontroli instancyjnej. Nie jest możliwe zwłaszcza odparcie zarzutu 
skarżącego, że wspomniane orzeczenie zostało wydane z naruszeniem § 2 ust. 1 i 2 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za 
czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy 
prawnej udzielonej z przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), 
polegającym na nierozważeniu zasadności żądania zasądzenia opłaty za czynności 
radcy prawnego w wysokości wyższej niż jedna stawka minimalna ze względu na 
charakter sprawy (precedensowa i złożona) i wkład pracy radcy prawnego w 
przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.  
Z przedstawionych 
powodów Sąd Najwyższy orzekł, 
jak 
w sentencji 
postanowienia (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).