III CZ 38/08

Sygn. akt III CZ 38/08 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 grudnia 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Myszka (przewodniczący) 
SSN Józef Frąckowiak 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie ze skargi K. Ż., W. Ż., M. Ś.  
i R. Ż. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego   
w K. z dnia 27 kwietnia 2006 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie 
Cywilnej  
w dniu 5 grudnia 2008 r., 
zażalenia skarżących 
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 1 lipca 2008 r.,   
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 1 lipca 2008 r. odrzucił skargę 
wnioskodawców o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu 
Okręgowego w K. z dnia 27 kwietnia 2006 r., działając na podstawie art. 4246 § 3 
k.p.c. w zw. z art. 13 §  2 k.p.c. Jako uzasadnienie takiego orzeczenia wskazał na 
utrwalony 
w  orzecznictwie 
pogląd, 
że 
wniesienie 
skargi 
o 
stwierdzenie 
niezgodności z  prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególną czynnością 
procesową 
wykraczającą 
poza 
zakres 
umocowania 
udzielonego 
do 
reprezentowania strony w  sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem. 
Złożenie przez wnoszącego skargę kolejnego pełnomocnictwa procesowego 
ogólnego (k. 270 akt) nie stanowiło właściwego wykonania obowiązku przedłożenia 
pełnomocnictwa do wniesienia skargi, stwierdził Sąd Okręgowy.  
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie 
zaskarżonego postanowienia i nadanie skardze biegu przez przyjęcie jej do 
rozpoznania. Zdaniem żalących, teza, że skarga o stwierdzenie niezgodności 
z  prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególną czynnością procesową nie 
pociąga za sobą wymogu złożenia pełnomocnictwa zawierającego wyraźne 
umocowanie do zastępstwa w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi. 
W ocenie skarżących, z mocy art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo procesowe obejmuje 
z  mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą 
czynności procesowych, a interpretacja zawarta w powołanych przez Sąd 
Okręgowy orzeczeniach Sądu Najwyższego stanowi wykładnię wbrew treści prawa.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.  
Wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia wszczyna nową sprawę rozpoznawaną przez Sąd Najwyższy, której 
celem jest wyłącznie kontrola legalności tego orzeczenia. Skoro zatem art. 91 k.p.c. 
nie wymienia umocowania do wniesienia tej skargi, to konieczne jest udzielenie 
osobnego pełnomocnictwa procesowego do jej wniesienia, ponieważ określony 
w art. 91 k.p.c. zakres pełnomocnictwa udzielonego w prawomocnie zakończonej 
sprawie nie obejmuje dokonania tej czynności procesowej. Sąd Najwyższy 

 
3 
stwierdził wręcz, że umocowanie pełnomocnika do reprezentowania strony 
w sprawie wszczętej wniesieniem tej skargi nie może wynikać z pełnomocnictwa 
udzielonego 
temu 
pełnomocnikowi 
w sprawie 
zakończonej 
prawomocnym 
orzeczeniem kwestionowanym w skardze (v. postanowienie SN z dnia 14 czerwca 
2005 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl.). Skarga o stwierdzenie niezgodności 
z  prawem prawomocnego orzeczenia kreuje więc nowy przedmiot sporu, nowy 
przedmiot orzekania, jak również inną  konfigurację zainteresowanych stron, co 
przesądza o tym, że skarga ta wszczyna nową, odrębną sprawę wobec 
prawomocnie zakończonej (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 
2006 r., sygn. akt III CZ 13/06, OSNC 2006 r., Nr 10, poz. 176). Postępowanie 
wszczęte skargą żalących nie jest więc kontynuacją postępowania prawomocnie 
zakończonego kwestionowanym w skardze orzeczeniem, a ich skarga nie jest 
także nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, gdyż nie zmierza do zmiany lub 
uchylenia kwestionowanego orzeczenia. Postępowanie wszczęte omawianą skargą 
ma charakter kontrolny, ale  prowadzona jest w sprawie odrębnej od zakończonej 
kwestionowanym w niej orzeczeniem.   
W konsekwencji trzeba stwierdzić, że umocowanie profesjonalnego 
pełnomocnika do reprezentowania strony wnoszącej omawianą skargę nie może  
wynikać z treści udzielonego mu pełnomocnictwa w sprawie prawomocnie 
zakończonej kwestionowanym w skardze orzeczeniem (v. postanowienia SN: 
z dnia 21 marca 2006 r., V CZ 6/06 niepubl.; z dnia 18 kwietnia 2007 r., V CZ 26/07 
niepubl.; z dnia 24 października 2007 r., IV CZ 76/07, niepubl.).  
 
Należy zatem stwierdzić, że udzielone adwokatowi J. S.  pełnomocnictwa, 
pierwsze z dnia 23 kwietnia 2008 r. (k. 258 akt), a drugie z dnia 6  czerwca 2008 r. 
(k. 270 akt), nie upoważniają go do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z 
prawem prawomocnego orzeczenia. 
 
Z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 
39814 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.