III CZ 37/09

Sygn. akt III CZ 37/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 października 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
 
SSN Wojciech Jan Katner (przewodniczący) 
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) 
SSN Hubert Wrzeszcz 
 
 
w sprawie ze skargi S.P. o wznowienie postępowania w sprawie  
z wniosku J.G. i P.G. 
przy uczestnictwie St.P. 
o rozgraniczenie, 
 zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N. 
 z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt [...] 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 29 października 2009 r., 
zażalenia uczestniczki postępowania 
na postanowienie Sądu Okręgowego w N. 
z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. odrzucił skargę 
S.P. o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, 
zakończonego prawomocnym postanowieniem tegoż Sądu z dnia 14 czerwca 2005 
r. Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w skardze podstawa wznowienia, 
przewidziana w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., w rzeczywistości nie wystąpiła. Wprawdzie 
podpis skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. o podjecie postępowania 
zawieszonego przed Sądem pierwszej instancji istotnie został sfałszowany, jednak 
nie usprawiedliwia to twierdzenia, że wydane przez ten Sąd orzeczenie kończące 
postępowanie 
w 
sprawie 
oparte 
zostało 
na 
dokumencie 
podrobionym. 
Postępowanie zawieszone z powodu braku dokumentów koniecznych do 
rozpoznania sprawy (odpisów z ksiąg wieczystych) podlegało podjęciu z urzędu, a 
więc niezależnie od tego, czy zgłoszony został w tym przedmiocie stosowny 
wniosek. Nie jest zatem istotne, czy dokumenty te złożyła skarżąca, czy też inna 
osoba. Okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na treść wydanego w sprawie 
orzeczenia o rozgraniczeniu. 
Ubocznie Sąd Okręgowy wskazał również, że skoro skarżąca dowiedziała 
się o podrobieniu jej podpisu na wniosku o podjecie zawieszonego postępowania 
najpóźniej w dniu 20 grudnia 2005 r., to – składając skargę o wznowieniu 
postępowania 30 marca 2009 r. – ewidentnie uchybiła trzymiesięcznemu terminowi 
do wniesienia tego środka zaskarżenia, liczonemu od dnia powzięcia wiadomości 
o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.). 
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi 
Okręgowemu naruszenie art. 403 § 1 pkt 1, 407, 408 i 410 § 2 k.p.c. W konkluzji 
wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz od 
wnioskodawców kosztów postępowania zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Zasadniczą przesłankę zaskarżonego postanowienia stanowiła ocena, że 
podrobienie podpisu skarżącej na wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania 

 
3 
nie miało wpływu na treść orzeczenia o rozgraniczeniu. Zapatrywanie to zasługuje 
na aprobatę. Stosownie do treści art. 180 § 1 in principio k.p.c. sąd podejmuje 
postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Jeżeli zatem 
w konkretnym stanie faktycznym przeszkoda do prowadzenia postępowania 
w postaci braku wymaganych dokumentów 
została usunięta, to kwestia 
sfałszowania podpisu skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. pozostawała 
bez wpływu na decyzję o podjęciu postępowania, a przede wszystkim na treść 
wydanego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. 
Skarżąca, kwestionując w zażaleniu ten pogląd ograniczyła się do 
przeciwstawienia mu własnej, odmiennej oceny, nie popartej żadną argumentacją. 
Zarzut naruszenia art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. nie mógł więc odnieść zamierzonego 
skutku. 
Stwierdzenie oczywistego braku związku pomiędzy wskazywaną w skardze 
podstawą wznowienia postępowania a treścią zaskarżonego orzeczenia stanowi 
wystarczającą przyczynę odrzucenia skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego 
wskazuje się bowiem – i skąd orzekający pogląd ten podziela – że skarga 
o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie nie tylko wtedy, 
gdy podana w niej podstawa wznowienia nie odpowiada którejkolwiek z podstaw 
przewidzianych w art. 401, 4011 lub 403 k.p.c., lecz także wtedy, gdy podstawa ta 
wprawdzie została objęta wymienionymi przepisami, ale w rzeczywistości nie 
wystąpiła (por. m.in. postanowienia: z 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.; 
z 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, s. 14; z 24 stycznia 2007 r., III CZ 
1/07, niepubl.; z 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07, niepubl. i z 22 listopada 2007 r., 
III CZ 47/07, niepubl.). Nie ma zatem potrzeby roztrząsania pozostałych zarzutów 
skarżącej, odnoszących się do wskazanej przez Sąd Okręgowy – uzupełniająco – 
dalszej przesłanki odrzucenia skargi, tj. niezachowania ustawowego terminu do jej 
wniesienia. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku 
z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.