III CZ 37/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił zażalenie pozwanego na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną, ponieważ zostało ono skierowane do niewłaściwego sądu.
Pozwany, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające jego skargę kasacyjną. Zażalenie zostało jednak skierowane do Sądu Okręgowego w K., zamiast bezpośrednio do Sądu Najwyższego, co jest właściwe zgodnie z art. 3941 k.p.c. Sąd Najwyższy, powołując się na utrwalone orzecznictwo, uznał to za błąd skutkujący niedopuszczalnością zażalenia i odrzucił je.
W niniejszej sprawie pozwany, działając przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), złożył zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji z dnia 23 maja 2007 r., które odrzuciło jego skargę kasacyjną. Problem proceduralny polegał na tym, że zażalenie zostało skierowane do Sądu Okręgowego w K., podczas gdy zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przysługuje bezpośrednio do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy, rozpatrując sprawę na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2007 r., podkreślił, że skierowanie środka odwoławczego do niewłaściwego sądu, nawet przez fachowego pełnomocnika, rodzi niekorzystne skutki procesowe. Powołując się na liczne orzeczenia Sądu Najwyższego, w tym postanowienia z dnia 3 marca 2005 r. (II CZ 2/05), 2 kwietnia 2003 r. (I CKN 151/01), 12 lutego 2003 r. (I CZ 197/02) oraz 24 lipca 2006 r. (IV CNP 57/06), a także uchwałę połączonych Izb z dnia 28 listopada 1987 r. (III CZP 33/87), Sąd stwierdził, że wskazanie niewłaściwego sądu nie jest „oczywistą niedokładnością”, lecz błędem wyboru właściwego organu. W konsekwencji, zażalenie zostało odrzucone jako niedopuszczalne na podstawie art. 3701 k.p.c. w zw. z art. 39821, art. 3941 § 3 k.p.c., art. 368 § 1 k.p.c. i art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Zażalenie powinno być skierowane bezpośrednio do Sądu Najwyższego.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3941 k.p.c., zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przysługuje do Sądu Najwyższego i powinno być do niego skierowane. Skierowanie go do sądu niższej instancji stanowi błąd wyboru sądu właściwego, skutkujący niedopuszczalnością środka odwoławczego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy (wobec niedopuszczalności zażalenia)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J.Ś. | osoba_fizyczna | powód |
| K.Ś. | osoba_fizyczna | powód |
| S.K. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 3941
Kodeks postępowania cywilnego
Określa właściwość Sądu Najwyższego do rozpoznania zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.
Pomocnicze
k.p.c. art. 3701
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia niedopuszczalnego środka odwoławczego.
k.p.c. art. 39821
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy środków odwoławczych w postępowaniu kasacyjnym.
k.p.c. art. 368 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Ogólne przepisy dotyczące zażalenia.
k.p.c. art. 126 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania cywilnego
Wymogi formalne pisma procesowego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie zostało skierowane do Sądu Okręgowego, podczas gdy właściwy do jego rozpoznania jest Sąd Najwyższy zgodnie z art. 3941 k.p.c. Skierowanie środka odwoławczego do niewłaściwego sądu, nawet przez fachowego pełnomocnika, skutkuje jego niedopuszczalnością i odrzuceniem.
Godne uwagi sformułowania
nie stanowi „oczywistej niedokładności” pisma procesowego, lecz jest błędem wyboru Sądu właściwego do rozpoznania zażalenia skierowanie środka odwoławczego do sądu niewłaściwego rodzi dla strony niekorzystne skutki procesowe
Skład orzekający
Zbigniew Strus
przewodniczący
Zbigniew Kwaśniewski
sprawozdawca
Krzysztof Strzelczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Właściwość Sądu Najwyższego do rozpoznawania zażaleń na postanowienia odrzucające skargę kasacyjną oraz skutki procesowe skierowania zażalenia do niewłaściwego sądu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej związanej z zażaleniem na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnej związanej z właściwością sądu i skutkami błędnego jej określenia. Jest to istotne dla prawników procesujących się, ale mało interesujące dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZ 37/07 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Strus (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa J.Ś. i K.Ś. przeciwko S.K. o ochronę własności, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2007 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt [...], odrzuca zażalenie. 2 Uzasadnienie Pozwany, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżył postanowienie Sądu drugiej instancji z dnia 23 maja 2007 r. odrzucające skargę kasacyjną, przez wniesienie od niego zażalenia skierowanego do Sądu Okręgowego w K., które następnie Sąd ten przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozpoznania. Tymczasem zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie na powyższe postanowienie przysługuje do Sądu Najwyższego, a zatem powinno być skierowane do tego Sądu. Postępowanie mające na celu otworzyć pozwanemu drogę do kontroli kasacyjnej – kontynuowane przez profesjonalnego pełnomocnika powinno odpowiadać standardom wymaganym także od zażalenia w sensie jego zgodności z prawem i celowości. Wskazanie Sądu Okręgowego jako właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną nie stanowi „oczywistej niedokładności” pisma procesowego, lecz jest błędem wyboru Sądu właściwego do rozpoznania zażalenia (por. postanowienie SN z dnia 3 marca 2005 r., sygn. II CZ 2/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. I CKN 151/01 niepubl.; postanowienie SN z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. I CZ 197/02 niepubl.; postanowienie SN z dnia 24 lipca 2006 r., sygn. IV CNP 57/06). W judykaturze został przyjęty kierunek orzecznictwa, zgodnie z którym skierowanie środka odwoławczego do sądu niewłaściwego rodzi dla strony niekorzystne skutki procesowe (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1965 r., I PZ 80/65, OSPiKA 1966, poz. 124, z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97 oraz uchwała połączonych Izb Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNCP 1998, nr 6, poz. 73; postanowienie SN z dnia 12 lutego 2003 r. I CZ 197/02; postanowienie SN z dnia 4 sierpnia 2005 r. III CZ 63/05). 3 Ponieważ zażalenie skarżącego sporządzone zostało przez fachowego pełnomocnika, przeto podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 3701 k.p.c. w zw. z art. 39821, art. 3941 § 3 k.p.c., art. 368 § 1 k.p.c. i art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c., wobec skierowania go do niewłaściwego Sądu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI