III CZ 36/09

Sygn. akt III CZ 36/09 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 września 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
 
w sprawie z powództwa R.U. 
przeciwko „Z.” S.A. i "C.” S.A.  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu  w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym  
w dniu 4 września 2009 r., 
zażalenia strony pozwanej "C.” S.A.  
na postanowienie Sądu Okręgowego w N. 
z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie i zasądza od pozwanej "C.” S.A. na rzecz 
powoda kwotę 1100 zł (tysiąc sto zł) tytułem zwrotu kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy w N. oddalił powództwo 
R.U. przeciwko Z. S.A. oraz C. S.A. o odszkodowanie i rentę. 
 
W częściowym uwzględnieniu apelacji powoda Sąd Okręgowy w N. 
orzeczeniem z dnia 27 listopada 2008 r. zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w 
ten sposób, że zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 41 753 zł tytułem 
odszkodowania oraz kwoty po 600 zł miesięcznie tytułem renty uzupełniającej, a w 
pozostałej części powództwo oddalił.  Oddalił także apelację w pozostałym zakresie 
i zażalenie pozwanego C. dotyczące orzeczenia o kosztach oraz orzekł o kosztach 
postępowania za obie instancje. 
 
Wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony przez pozwane C. z wyraźnym 
zaznaczeniem, że zaskarżeniem objęty jest cały wyrok, a zatem także 
rozstrzygnięcie oddalające pozostałą część żądania. W związku z tym wartość 
przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 74 990 zł. 
 
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy odrzucił tę skargę, 
stwierdzając, że przedmiotem zaskarżenia pozwanego może być tylko orzeczenie 
uwzględniające powództwo, a jego wartość – zgodnie z art. 19 § 1 i art. 22 k.p.c. – 
wynosi łącznie kwotę 48 953 zł, a więc poniżej kwoty stanowiącej próg 
dopuszczalności skargi kasacyjnej określony w art. 3982 § 1 k.p.c. 
 
W zażaleniu pozwanego C. S.A. podniesiono, że świadomie zostało 
zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji w całości, a więc także w części 
oddalającej powództwo skierowane przeciwko niemu. W ocenie skarżącego, 
orzeczenie 
oddalające 
powództwo, 
„pomimo 
pozornej 
korzystności 
dla 
pozwanego”, jest niezgodne z jego stanowiskiem procesowym kwestionującym 
samą zasadę żądania. Tymczasem Sąd Okręgowy przyjął, że roszczenia powoda 
zasługują co do zasady na uwzględnienie, lecz są tylko wygórowane. W związku z 
tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga 
kasacyjna 
jest 
nadzwyczajnym 
środkiem 
zaskarżenia 
przysługującym – w określonych przez ustawę wypadkach – od sentencji 
orzeczenia, a nie od uzasadnienia. Tymczasem ze skargi wniesionej przez 
pozwane C. wynika, że nie podważa ono orzeczenia o częściowym oddaleniu 

 
3 
powództwa (pkt 1. III sentencji wyroku Sądu Okręgowego w N.), które jest zgodne z 
żądaniem procesowym, lecz uzasadnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie, 
kwestionując przyjęte przez Sąd motywy. W ten sposób doszło do naruszenia 
zasad zaskarżalności oraz ominięcia granic określonych w art. 3982 § 1 k.p.c., co 
należy uznać za nadużycie prawa procesowego. 
 
Trzeba przy tym zważyć, że kwestionowane przez skarżącego motywy nie 
mają wpływu na ocenę zakresu powagi rzeczy osądzonej, jak też nie zachodzą 
jakiekolwiek inne przyczyny, które świadczą o rzekomym „pokrzywdzeniu” strony 
pozwanej; w zaskarżonym zakresie powództwo zostało oddalone, a więc zapadł 
wyrok w pełni zgodny z żądaniem strony pozwanej, a w pozostałym wprawdzie 
uwzględnione, ale w części, która nie podlega skardze kasacyjnej. 
 
Z tych względów, skoro kodeks postępowania cywilnego nie dopuszcza 
skargi kasacyjnej od uzasadnienia, a w części, w której skarga taka jest ze względu 
na przedmiot niewyłączona, nie zostało spełnione wymaganie określone w art. 3982 
§ 1 k.p.c., należało zaskarżone zażaleniem postanowienie uznać za trafne. 
 
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 
39821 k.p.c.