III CZ 33/09

Sygn. akt III CZ 33/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 sierpnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) 
 
w sprawie ze skargi G.M. o wznowienie postępowania zakończonego 
prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 7 maja  2008 r., sygn. akt[...],  
wydanym w sprawie z wniosku S.B. 
przy uczestnictwie: [...] 
o zasiedzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 19 sierpnia 2009 r., 
zażalenia G.M.  
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie w części odrzucającej 
skargę o wznowienie postępowania (pkt 3). 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy w K. – po 
rozpoznaniu skargi G.M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym 
postanowieniem tego Sądu z dnia 7 maja 2008 r., wydanym w sprawie z wniosku 
S.B. przy uczestnictwie [...] o zasiedzenie – oddalił wnioski skarżącej o zwolnienie 
od kosztów sądowych oraz o udzielenie zabezpieczenie, natomiast skargę o 
wznowienie postępowania odrzucił. 
Sąd Okręgowy stwierdził, że w skardze wniesionej dnia 6 lutego 2009 r. G.M. 
powołała się na pozbawienie możności działania, spowodowane naruszeniem art. 
510 § 2 k.p.c. przez zaniechanie wezwania jej do udziału w sprawie, i przytoczyła, 
że o wyniku postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 7 maja 2008 r. 
dowiedziała się w dniu 6 listopada 2008 r. podczas przeglądania akt w sekretariacie 
Sądu. Zgodnie z art. 407 w związku z art. 524 § 2 k.p.c., skargę o wznowienie, gdy 
podstawą 
jest 
pozbawienie 
możności 
działania, 
wnosi 
się 
w 
terminie 
trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu kończącym 
sprawę merytorycznie. Z akt sprawy o zasiedzenie wynika, że o wydaniu 
postanowienia z dnia 7 maja 2008 r. skarżąca wiedziała już w dniu 10 września 
2008 r. Świadczy o tym treść pisma skierowanego przez nią w tym dniu do Sądu, 
zwłaszcza sformułowanie: „mimo upływu kilku miesięcy od wydania postanowienia 
przez Sąd do chwili obecnej nikt z ewentualnych właścicieli nie zgłosił się do nas w 
tej sprawie”. Zatem twierdzenia skarżącej o uzyskaniu informacji o orzeczeniu 
kończącym postępowanie w sprawie dopiero w dniu 6 listopada 2008 r. nie 
odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy. Bez znaczenia – podkreślił Sąd 
Okręgowy – jest natomiast okoliczność czy już w dniu 10 września 2008 r. skarżąca 
znała dokładną treść postanowienia, gdyż to nie konkretny wynik postępowania jest 
podstawą wznowienia, lecz sam fakt uniemożliwienia zainteresowanemu udziału w 
postępowaniu, a termin do wniesienia skargi o wznowienie liczy się od dnia 
powzięcia wiadomości o wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, 
nie zaś od dnia, w którym skarżący zapoznał się z jego treścią. O fakcie wszczęcia 

 
3 
postępowania skarżąca wiedziała zresztą znacznie wcześniej, gdyż w dniu 21 
lutego 2007 r. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze 
uczestnika postępowania. Wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu 
Rejonowego z dnia 14 marca 2007 r., którego G.M. nie zaskarżyła. Konkludując, 
Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga o wznowienie została wniesiona po upływie 
przepisanego terminu i z tej przyczyny, zgodnie z art. 410 k.p.c., ulega odrzuceniu. 
W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie G.M. 
zarzuciła naruszenie art. 407 w związku z art. 524 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że 
termin do wniesienia skargi biegnie od dnia dowiedzenia się o „wydaniu orzeczenia” 
oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że o orzeczeniu 
kończącym sprawę merytorycznie dowiedziała się przed dniem 6 listopada 2008 r. 
W konkluzji żaląca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części 
odrzucającej skargę (pkt 3). 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Żaląca trafnie zauważa, że ani jej wcześniejsza wiedza o toczącym się 
postępowaniu w sprawie o zasiedzenie, ani fakt nie zaskarżenia postanowienia 
Sądu pierwszej instancji o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie nie 
mają znaczenia dla dokonania oceny czy skarga o wznowienie postępowania 
została wniesiona w przepisanym terminie. Termin ten bowiem liczy się od dnia, 
w którym żaląca dowiedziała się o postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 7 maja 
2008 r. 
Skargę o wznowienie – jak stanowi art. 407 § 1 k.p.c. – wnosi się w terminie 
trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się 
o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub 
brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej 
organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W postępowaniu nieprocesowym chodzi 
oczywiście o dowiedzenie się o postanowieniu orzekającym co do istoty sprawy 
(art. 516 k.p.c.). Żaląca ma rację podnosząc, że w art. 407 § 1 k.p.c. jest mowa 
o dowiedzeniu się o wyroku (postanowieniu), nie zaś o dowiedzeniu się o wydaniu 
wyroku (postanowienia). Dowiedzenie się o wyroku (postanowieniu) w rozumieniu 
powołanego przepisu oznacza natomiast – wbrew odmiennym zapatrywaniom 

 
4 
Sądu Okręgowego – uzyskanie informacji o treści tego orzeczenia, a nie o samym 
fakcie jego wydania. To bowiem znajomość treści orzeczenia, a nie wiedza 
o samym fakcie jego wydania, umożliwia podjęcie decyzji o wniesieniu skargi 
o wznowienie postępowania. 
Trafnie też zarzuca żaląca, że Sąd Okręgowy swoje stanowisko, 
o dowiedzeniu się przez nią najpóźniej w dniu 10 września 2008 r. o prawomocnym 
postanowieniu w sprawie o zasiedzenie, wywiódł z analizy pisma skierowanego 
w tym dniu do Sądu, ograniczonej – niestety – do jednego zdania wyrwanego 
z kontekstu. W piśmie tym żaląca i M.M. zwracali się do Sądu z „.......prośbą o 
przekazanie informacji w sprawie osób, ich udziałów i adresów, które uzyskały 
w sprawie sygn. akt [...] w drodze zasiedzenia własność kamienicy przy ul. S. 24 w 
K......”.  W odpowiedzi Sąd Rejonowy pismem z dnia 16 października 2008 r., 
doręczonym żalącej w dniu 22 października 2008 r., poinformował ją, że może 
przeglądać akta sprawy. Analiza całego pisma z dnia 10 września 2008 r. nie 
pozwala na wyprowadzenie wniosku, że już w dniu jego sporządzenia żaląca znała 
treść postanowienia z dnia 7 maja 2008 r. wydanego w sprawie o zasiedzenie. 
Wyrażone zatem w zaskarżonym postanowieniu stanowisko o wniesieniu skargi o 
wznowienie po upływie przepisanego terminu trzeba uznać za przedwczesne. 
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 zdanie 
pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie w części 
odrzucającej skargę o wznowienie postępowania (pkt 3).