III CZ 293/24

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej, rozpoznając sprawę z powództwa M.S. przeciwko M.L. o zapłatę, rozpatrzył zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2024 r. (sygn. akt I AGa 166/23). Sąd Najwyższy postanowił zwrócić przedmiotowe zażalenie Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie. Uzasadnienie opiera się na interpretacji przepisów Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących postępowania zażaleniowego. Zgodnie z art. 397 § 3 k.p.c., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym, co zazwyczaj oznacza, że sąd rozpoznający zażalenie pobiera opłatę i doręcza odpis stronie przeciwnej. Jednakże, w przypadku zażalenia do Sądu Najwyższego, zastosowanie ma przepis szczególny – art. 394^1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398^6 § 3 k.p.c. Przepis ten ogranicza zakres stosowania przepisów o postępowaniu zażaleniowym i wyłącza stosowanie art. 397 § 3 k.p.c. w zakresie obowiązku pobrania opłaty i doręczenia odpisu. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 398^6 § 3 k.p.c., może odrzucić zażalenie, ale nie wykonuje innych czynności procesowych, w tym pobrania opłaty czy doręczenia odpisu. Ogólna zasada doręczania pism procesowych przez sąd, do którego wpłynęły, jest wyjątkiem od reguły, a art. 373^1 k.p.c. nie ma zastosowania do zażalenia do Sądu Najwyższego. Dlatego też, zażalenie zostało zwrócone do Sądu Apelacyjnego w celu pobrania należnej opłaty sądowej i doręczenia jego odpisu pozwanemu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający