III CZ 28/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie powoda, potwierdzając, że wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym jest ustalona na podstawie wartości przedmiotu sporu z niższych instancji i nie może być dowolnie zmieniana.
Powód wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego, który odrzucił jego skargę kasacyjną jako niedopuszczalną z powodu zaniżonej wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Okręgowy ustalił wartość na 47.490 zł, podczas gdy powód wskazał 106.050 zł. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, podkreślając, że wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym jest ustalona na podstawie wartości przedmiotu sporu z niższych instancji i nie podlega ponownemu ustalaniu według przepisów o wartości przedmiotu sporu.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powoda B.R. na postanowienie Sądu Okręgowego w K., który odrzucił skargę kasacyjną powoda jako niedopuszczalną. Sąd Okręgowy ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na 47.490 zł, podczas gdy powód wskazał kwotę 106.050 zł. Uzasadnieniem odrzucenia skargi było to, że wartość przedmiotu zaskarżenia (47.490 zł) była niższa od progu 50.000 zł, decydującego o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach majątkowych. Powód zarzucił, że Sąd Okręgowy powinien był kierować się dyrektywami dotyczącymi ustalania wartości przedmiotu sporu (art. 19 i nast. k.p.c.). Sąd Najwyższy, opierając się na utrwalonym orzecznictwie, stwierdził, że w postępowaniu kasacyjnym odpowiednie stosowanie przepisów o wartości przedmiotu sporu nie uzasadnia ponownego ustalania tej wartości. Podkreślono, że tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego w apelacji i kasacji wyklucza oznaczenie w kasacji innej wartości przedmiotu zaskarżenia niż ustalona wcześniej. Przepisy dotyczące wartości przedmiotu sporu są skonstruowane z uwzględnieniem specyfiki pozwu i okresu wszczęcia sporu, a ustalona wartość pozostaje niezmieniona przez wszystkie instancje, nawet w warunkach inflacji. Sąd Najwyższy uznał, że możliwość zastosowania przepisów o wartości przedmiotu sporu w postępowaniu kasacyjnym sprowadza się do podania wartości ustalonej w sądzie pierwszej instancji, jeśli zaskarżono całość przedmiotu sporu. Nie można natomiast ponownego oznaczania wartości przedmiotu zaskarżenia w sposób prowadzący do jej podwyższenia. W tej sprawie profesjonalny pełnomocnik powoda oznaczył wartość w apelacji na 47.490 zł, co wyklucza przyjęcie wyższej kwoty w skardze kasacyjnej. Sąd Okręgowy jedynie wskazał na wadliwość podanej przez skarżącego wartości, a nie dokonał ponownego jej badania. W związku z tym zażalenie zostało oddalone jako bezzasadne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym jest ustalona na podstawie wartości przedmiotu sporu z niższych instancji i nie podlega ponownemu ustalaniu w celu jej podwyższenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołuje się na utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym odpowiednie stosowanie przepisów o wartości przedmiotu sporu w postępowaniu kasacyjnym nie pozwala na ponowne ustalanie tej wartości. Tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego w apelacji i kasacji wyklucza oznaczenie w kasacji innej wartości niż ustalona wcześniej. Wartość przedmiotu sporu ustalona w niższych instancjach jest wiążąca dla postępowania kasacyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
I.S.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B.R. | osoba_fizyczna | powód |
| I.S. | osoba_fizyczna | pozwana |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna oddalenia zażalenia.
k.p.c. art. 394 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna oddalenia zażalenia.
Pomocnicze
k.p.c. art. 25 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Okręgowy badał wartość przedmiotu zaskarżenia w trybie art. 25 § 1 k.p.c., co powód uznał za podstawę do ponownego ustalenia wartości przedmiotu sporu.
k.p.c. art. 19
Kodeks postępowania cywilnego
Powód zarzucił, że Sąd Okręgowy powinien kierować się dyrektywami art. 19 i nast. k.p.c. przy określaniu wartości przedmiotu zaskarżenia.
k.p.c. art. 25 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Przepisy o podawaniu lub oznaczaniu wartości przedmiotu wszczynanego sporu są skonstruowane z uwzględnieniem specyfiki warunków formalnych pozwu i okresu wszczęcia sporu (art. 25 § 2 in fine).
k.p.c. art. 26
Kodeks postępowania cywilnego
Reguła utrwalenia niezakwestionowanej przez pozwanego lub niesprawdzonej przez sąd wartości przedmiotu sporu na okres całego postępowania we wszystkich instancjach (art. 26 k.p.c.). Sąd Okręgowy wskazał, że podana w skardze kasacyjnej wartość była wadliwa, bowiem nie odpowiadała ustalonej i niepodlegającej badaniu w toku postępowania wartości przedmiotu sporu (art. 26 k.p.c.).
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym jest ustalona na podstawie wartości przedmiotu sporu z niższych instancji i nie podlega ponownemu ustalaniu. Tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego w apelacji i kasacji wyklucza oznaczenie w kasacji innej wartości przedmiotu zaskarżenia niż ustalona wcześniej. Przepisy o wartości przedmiotu sporu są skonstruowane z uwzględnieniem specyfiki pozwu i okresu wszczęcia sporu, a ustalona wartość pozostaje niezmieniona przez wszystkie instancje.
Odrzucone argumenty
Sąd Okręgowy powinien był kierować się dyrektywami art. 19 i nast. k.p.c. przy ponownym ustalaniu wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym.
Godne uwagi sformułowania
tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego w apelacji i w kasacji wyłącza dopuszczalność oznaczenia w kasacji „wartości przedmiotu zaskarżenia" w kwocie innej niż poprzednio w apelacji przepisy o podawaniu lub oznaczeniu wartości przedmiotu wszczynanego sporu są skonstruowane z wyraźnym uwzględnieniem specyfiki warunków formalnych pozwu i okresu wszczęcia sporu reguła utrwalenia nie zakwestionowanej przez pozwanego lub nie sprawdzonej przez sąd wartości przedmiotu sporu na okres całego postępowania we wszystkich instancjach możliwość odpowiedniego zastosowania do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia, zarówno w apelacji, jak i w skardze kasacyjnej „Przepisów o wartości przedmiotu sporu" musi być [...] sprowadzona do tego, że w razie zaskarżenia w całości orzeczenia rozstrzygającym o całym przedmiocie sporu, jako wartość przedmiotu zaskarżenia należy podać jego wartość ustaloną w sądzie pierwszej instancji.
Skład orzekający
Marek Sychowicz
przewodniczący
Henryk Pietrzkowski
sprawozdawca
Dariusz Zawistowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie, że wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym jest stała i wynika z wartości przedmiotu sporu z niższych instancji, co wyklucza jej ponowne ustalanie w celu podwyższenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia istotną kwestię proceduralną dotyczącą dopuszczalności skargi kasacyjnej i ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia, co jest kluczowe dla praktyków prawa cywilnego.
“Czy można podnieść wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 47 490 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZ 28/07 POSTANOWIENIE Dnia 22 sierpnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marek Sychowicz (przewodniczący) SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa B.R. przeciwko I.S. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2007 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 28 lutego 2007 r. ustalił, że wartością przedmiotu zaskarżenia we wniesionej przez powoda skardze kasacyjnej jest kwota 47.490 zł, nie zaś wskazana przez skarżącego kwota 106.050 zł oraz skargę kasacyjną jako niedopuszczalną odrzucił. Rozstrzygnięcie powyższe uzasadnione zostało stwierdzeniem, iż zarówno w pozwie, jak i w apelacji, którą wniósł zawodowy pełnomocnik powoda wartość odpowiednio przedmiotu sporu oraz przedmiotu zaskarżenia określona została kwotą 47.490 zł, ona zatem wyznacza wartość przedmiotu zaskarżenia także w skardze kasacyjnej od wyroku oddalającego apelację od wyroku oddalającego powództwo o zobowiązanie pozwanej do złożenia oświadczenia woli przenoszącego na rzecz powoda własność udziału ½ części we współwłasności nieruchomości. Skoro wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwoty 50.000 zł, która w sprawach o prawa majątkowe wyznacza dolną granicę wartości zaskarżenia, decydującą o dopuszczalności skargi kasacyjnej, należało ją, jako niedopuszczalna odrzucić. W zażaleniu powód zarzucił, że skoro Sąd Okręgowy „badał wartość przedmiotu zaskarżenia w trybie art. 25 § 1 k.p.c., to powinien przy określaniu wartości przedmiotu zaskarżenia (faktycznej wartości przedmiotu sporu) kierować się dyrektywami art. 19 i nast. k.p.c.”. Doprowadziłoby to ustalenia faktycznej wartości żądań powoda wobec pozwanej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Według utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym odpowiednie stosowanie - dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia - art. 19-23 k.p.c., nie może uzasadniać ponownego ustalania tej wartości. (por. orzeczenia SN z dnia 17.VII.1997 r., III CKN 135/97, z dnia 14.XI.1997 r., III CZ 82/97, z dnia 19.VI.1997 r., III CZ 25/97, opubl. w OSNC 1997, z. 10, poz. 162). W ostatnim z wymienionych orzeczeń Sąd Najwyższy podniósł, iż tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego w apelacji i w kasacji wyłącza dopuszczalność oznaczenia w kasacji „wartości przedmiotu zaskarżenia" 3 w kwocie innej niż poprzednio w apelacji. Podzielając argumentacje przytoczoną w ostatnim z wymienionych orzeczeń, podnieść należy, iż przepisy o podawaniu lub oznaczeniu wartości przedmiotu wszczynanego sporu są skonstruowane z wyraźnym uwzględnieniem specyfiki warunków formalnych pozwu i okresu wszczęcia sporu (por. zasady zawarte w art. 19 § 2, art. 25 § 2 in fine i art. 26 k.p.c.). Według zgodnego, poczynając od okresu przedwojennego, stanowiska doktryny i orzecznictwa, przyjmowano, że odesłanie to nie pozwala na samodzielne, niezależne od ustalonej wartości przedmiotu sporu, wskazanie w kasacji (aktualnie w skardze kasacyjnej) wartości przedmiotu zaskarżenia, z uwzględnieniem aktualnych cen, zmienionej wysokości świadczeń okresowych, podwyższonego czynszu najmu lub dzierżawy, itp. Z przepisów odpowiadających obecnemu art. 25 i 26 k.p.c. wyprowadzono regułę utrwalenia nie zakwestionowanej przez pozwanego lub nie sprawdzonej przez sąd wartości przedmiotu sporu na okres całego postępowania we wszystkich instancjach. Stanowisko takie wyraźnie uwzględniało również występujące zjawiska inflacyjne. Oznacza to, że możliwość odpowiedniego zastosowania do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia, zarówno w apelacji, jak i w skardze kasacyjnej „Przepisów o wartości przedmiotu sporu" musi być - wbrew zarzutom podniesionym w zażaleniu - sprowadzona do tego, że w razie zaskarżenia w całości orzeczenia rozstrzygającym o całym przedmiocie sporu, jako wartość przedmiotu zaskarżenia należy podać jego wartość ustaloną w sądzie pierwszej instancji. Nie można natomiast odesłania tego rozumieć jako uprawnienia do ponownego oznaczania wartości przedmiotu zaskarżenia na użytek postępowania kasacyjnego, według reguł z art. 19 i nast. k.p.c., w sposób prowadzący do podwyższenia ustalonej już wartości przedmiotu sporu. Niedopuszczalność interpretacji przepisów dotyczących wartości przedmiotu zaskarżenia ujawnia się wyraźnie - jak w niniejszej sprawie - wówczas, gdy ustalona już była nie tylko wartość przedmiotu sporu, ale i wartość przedmiotu zaskarżenia. Profesjonalny pełnomocnik powoda wartość tę oznaczył w apelacji kwotą 47.490 zł. Podana zatem w skardze kasacyjnej kwota 106.050 zł nie może być przyjęta jako wartość przedmiotu zaskarżenia. 4 Dodać należy, że skarżący błędnie zakłada, że Sąd Okręgowy na podstawie art. 25 k.p.c. ponownie zbadał wartość przedmiotu sporu. Sąd Okręgowy jedynie wskazał, że podana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia jest wadliwa, bowiem nie odpowiada ustalonej i nie podlegającej badaniu w toku postępowania wartości przedmiotu sporu (art. 26 k.p.c.). Z powyższych względów zażalenie jako bezzasadne należało oddalić (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI