III CZ 27/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie odrzucające apelację z powodu nieuiszczenia opłaty, uznając, że nie przysługuje podwójne postępowanie zażaleniowe.
Sąd Najwyższy rozpatrzył zażalenie uczestnika postępowania o zasiedzenie na postanowienie Sądu Okręgowego, które odrzuciło jego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji. Apelacja została odrzucona przez Sąd Rejonowy z powodu nieuiszczenia opłaty stałej. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie uczestnika, uznając, że nie przysługuje środek odwoławczy na postanowienia wydane w postępowaniu zażaleniowym. Sąd Najwyższy oddalił dalsze zażalenie, stwierdzając, że nie ma podstaw do podwójnego postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy w składzie orzekającym rozpoznał zażalenie uczestnika postępowania o zasiedzenie, J. K., na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 stycznia 2007 r. Postanowienie to odrzucało zażalenie J. K. na wcześniejsze postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 28 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w postanowieniu z grudnia 2006 r. oddalił zażalenie J. K. na postanowienie Sądu Rejonowego z 5 stycznia 2005 r., które odrzuciło apelację uczestnika od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie o zasiedzenie. Powodem odrzucenia apelacji było nieuiszczenie opłaty stałej w kwocie 2000 zł. Sąd Okręgowy uznał, że apelacja została wniesiona pod rządem ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i podlegała opłacie stałej, a jej nieuiszczenie przez stronę zastępowaną przez kwalifikowanego pełnomocnika skutkowało sankcją odrzucenia. Zaskarżone przez J. K. postanowienie Sądu Okręgowego z 22 stycznia 2007 r. zostało odrzucone z uzasadnieniem, że art. 3941 § 2 k.p.c. nie dopuszcza takiego środka odwoławczego na postanowienia wydane w postępowaniu odwoławczym. W zażaleniu do Sądu Najwyższego J. K. kwestionował taką wykładnię art. 3941 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie na postanowienie z 22 stycznia 2007 r. jest dopuszczalne, ponieważ zostało wydane przez sąd drugiej instancji w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna i kończy postępowanie. Jednakże, Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Stwierdził, że nie ma podstaw do konstruowania uprawnienia do podwójnego postępowania zażaleniowego, najpierw przed sądem powszechnym, a następnie przed Sądem Najwyższym. W związku z tym, zażalenie podlegające takiemu wyjątkowi podlega oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie do Sądu Najwyższego nie jest dopuszczalne, jeżeli postanowienie zapadło w wyniku rozpoznania zażalenia przez sąd drugiej instancji, gdyż wówczas dwuinstancyjność została już zrealizowana przed sądem powszechnym.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. wyczerpująco regulują dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego. Zażalenie jest dopuszczalne w sprawach, w których skarżący zamierza wykazać dopuszczalność skargi kasacyjnej odrzuconej przez sąd drugiej instancji, oraz na wszelkie postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie, w których przysługuje skarga kasacyjna. Jednakże, ustawodawca wprowadził wyjątek od tej reguły, który dotyczy postanowień zapadłych w wyniku rozpoznania zażalenia przez sąd drugiej instancji. W takich przypadkach nie ma podstaw do podwójnego postępowania zażaleniowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddala zażalenie
Strona wygrywająca
Skarb Państwa-Prezydent Miasta K.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Skarb Państwa-Prezydent Miasta K. | organ_państwowy | wnioskodawca |
| E. K. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| J. K. | osoba_fizyczna | uczestnik |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 3941 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Nie dopuszcza zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu odwoławczym – zażaleniowym.
k.p.c. art. 3941 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Reguluje dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego.
k.p.c. art. 3941 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Stanowi o oddaleniu zażalenia w przypadkach przewidzianych w tym przepisie.
k.p.c. art. 39814
Kodeks postępowania cywilnego
Wskazuje na zastosowanie przepisów o postępowaniu zażaleniowym.
Pomocnicze
k.p.c. art. 1302 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy sankcji odrzucenia w razie nieuiszczenia opłaty przez stronę zastępowaną przez kwalifikowanego pełnomocnika.
u.k.s.c. art. 40
Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Dotyczy opłaty stałej.
k.p.c. art. 3981
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy dopuszczalności skargi kasacyjnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Nie ma podstaw do konstruowania uprawnienia do podwójnego postępowania zażaleniowego. Zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji wydane w wyniku rozpoznania zażalenia nie jest dopuszczalne.
Odrzucone argumenty
Z przepisu art. 3941 § 2 k.p.c. wynika niedopuszczalność zaskarżenia do Sądu Najwyższego tylko postanowień innych niż kończące postępowanie w sprawie.
Godne uwagi sformułowania
Nie ma zatem żadnych podstaw do konstruowania uprawnienia do podwójnego postępowania zażaleniowego dwuinstancyjność jako zasada postępowania cywilnego została zrealizowana przed sądem powszechnym
Skład orzekający
Iwona Koper
przewodniczący
Grzegorz Misiurek
członek
Zbigniew Strus
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienia sądu drugiej instancji wydane w wyniku rozpoznania zażalenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej związanej z kolejnością środków odwoławczych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy złożonej kwestii proceduralnej związanej z dopuszczalnością zażalenia do Sądu Najwyższego, co jest istotne dla praktyków prawa procesowego cywilnego.
“Kiedy zażalenie do Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne? Wyjaśnia Sąd Najwyższy.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZ 27/07 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper (przewodniczący) SSN Grzegorz Misiurek SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca) w sprawie z wniosku Skarbu Państwa-Prezydenta Miasta K. wykonującego zadania zlecone z zakresu administracji rządowej przy uczestnictwie E. K. i in. , o zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2007 r., zażalenia uczestnika J. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 stycznia 2007 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z 28 grudnia 2006 r. oddalił zażalenie J. K. uczestnika postępowania o zasiedzenie, na postanowienie Sądu Rejonowego 2 odrzucające jego apelację od postanowienia kończącego postępowanie z 5 stycznia 2005 r., ze względu na nieuiszczenie opłaty stałej w kwocie 2000 zł. Według oceny Sądu drugiej instancji wniesienie apelacji zostało dokonane pod rządem ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, dlatego podlegało opłacie stałej (art. 40 u.k.s.c.) i było zagrożone sankcją odrzucenia w razie nieuiszczenia opłaty przez stronę zastępowaną przez kwalifikowanego pełnomocnika (art. 1302 § 3 k.p.c.). Uczestnik postępowania zaskarżył to postanowienie zażaleniem kierowanym do Sądu Najwyższego i zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z 22 stycznia 2007 r. z uzasadnieniem wskazującym, że art. 3941 § 2 k.p.c. nie dopuszcza takiego środka odwoławczego na postanowienia wydane w postępowaniu odwoławczym – zażaleniowym. W zażaleniu uczestnika na postanowienie z 22 stycznia 2007 r. zawierającym wniosek o jego uchylenie, żalący się podważa prawidłowość takiej wykładni art. 3941 § 2 k.p.c. sugerując, że z przepisu wynika niedopuszczalność zaskarżenia do Sądu Najwyższego tylko postanowień innych niż kończące postępowanie w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości, że zażalenie przedstawione Sądowi Najwyższemu (na postanowienie z 22 stycznia 2007 r.) jest dopuszczalne, ponieważ zostało wydane przez sąd drugiej instancji, w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna. Kończy ono postępowanie w sprawie, pozbawiając sąd merytoryczny podstawy dalszego postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sporu. Nieuzasadnione są jednak zarzuty skarżącego, zmierzające do wykazania dopuszczalności zażalenia odrzuconego - na postanowienie z 28 grudnia 2006 r. Odwoływanie się w uzasadnieniu do unormowania dotyczącego dopuszczalności skargi kasacyjnej nie jest skuteczne, gdyż skarga ta nie jest zwykłym środkiem odwoławczym, przysługuje od prawomocnych orzeczeń i podlega odrębnej enumeratywnej regulacji. Natomiast zażalenie, jako środek odwoławczy zwykły zostało powiązane z zasadą dwuinstancyjności a wyjątkowość unormowania zawartego w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. polega na włączeniu w system kontroli 3 instancyjnej Sądu Najwyższego. Wyczerpująca, w zakresie dopuszczalności zażalenia do Sądu Najwyższego, regulacja art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. prowadzi do wniosku, że jest ono dopuszczalne najpierw w sprawach, w których skarżący zamierza wykazać dopuszczalność wniesionej przez siebie skargi kasacyjnej (odrzuconej przez sąd drugiej instancji). Poza tym zażalenie do Sądu Najwyższego jest dopuszczalne na wszelkie postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna. Od tej reguły ustawodawca wprowadził jednak wyjątki: a/ dotyczące postanowień od których zgodnie z art. 3981 dopuszczalna jest skarga kasacyjna (zakaz kumulacji różnych środków zaskarżenia), b/ jeżeli postanowienie zapadło w wyniku rozpoznania zażalenia, tzn. gdy dwuinstancyjność jako zasada postępowania cywilnego została zrealizowana przed sądem powszechnym. Nie ma zatem żadnych podstaw do konstruowania uprawnienia do podwójnego postępowania zażaleniowego toczącego się najpierw przed sądem powszechnym a następnie przed Sądem Najwyższym. W związku z tym zażalenie, którego dotyczy taki wyjątek podlega oddaleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.). db
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI