Pełny tekst orzeczenia

III CZ 254/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

SN
III CZ 254/25
POSTANOWIENIE
18 maja 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 18 maja 2026 r. w Warszawie
‎
zażalenia M. K.
‎
na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie
‎
z 6 listopada 2025 r., XXVII WSC 67/25,
‎
w sprawie ze skargi M. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
‎
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 maja 2025 r.,
‎
XXVII Ca 1891/21 oraz wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli
‎
w Warszawie z 20 maja 2024 r., I C 1614/23
‎
z powództwa M. K.
‎
przeciwko U. F. G. w W.
‎
o zapłatę,
odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 6 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wniesioną przez M. K. od wyroku tego Sądu z 20 maja 2025 r. w sprawie z powództwa M. K. przeciwko U. F. G. w W. o zapłatę oraz wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z 20 maja 2024 r.
Uzasadniając to rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy wskazał, że skarga nie została opłacona a ponadto skarżący wniósł ją osobiście z naruszeniem art. 87
1
§1 k.p.c.
M. K. wniósł osobiście od postanowienia z 6 listopada 2025 r. środek prawny określony jako „Zaskarżenie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 87
1
§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów i radców prawnych, a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych. Nie dotyczy to jedynie sytuacji określonych w art. 87
1
§ 2 k.p.c. W sprawie nie ustalono, aby M. K. był adwokatem lub radcą prawnym lub że zachodzi którakolwiek z sytuacji określonych w art. 87
1
§ 2 k.p.c. W związku z tym M. K. nie ma zdolności postulacyjnej w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Oznacza to, że wniesione przez niego osobiście „zaskarżenie” jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego do jego uzupełnienia albo poprawienia (art. 130 § 5, art. 398
6
§ 3 w związku z art. 394
1
§ 3 i z art. 398
21
, art. 373 k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 marca 2025 r.  III CZ 26/25, nie publ.).
Z tych względów, na podstawie art. 398
6
§ 3 w związku z art. 394
1
§ 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Karol Weitz
[a.ł]
‎