III CZ 244/25

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał zażalenie pozwanych W.T. i B.T. na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 16 października 2025 r., które oddaliło ich wniosek o wstrzymanie wykonalności wyroku oraz odrzuciło skargę kasacyjną. Pozwani zaskarżyli to postanowienie w całości, domagając się jego uchylenia. Sąd Najwyższy, analizując przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, stwierdził, że zażalenie na postanowienie wstrzymujące lub odmawiające wstrzymania wykonalności orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje do Sądu Najwyższego. W związku z tym, na podstawie art. 398^6 § 3 w zw. z art. 394^1 § 3 k.p.c., zażalenie w tej części zostało odrzucone jako niedopuszczalne. Następnie Sąd Najwyższy rozpatrzył pozostałą część zażalenia dotyczącą odrzucenia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 398^2 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50 000 zł. Pozwani oznaczyli wartość przedmiotu zaskarżenia na 482 zł, co było zbieżne z wartością sporu i apelacji. Sąd Okręgowy zasadnie odrzucił skargę kasacyjną z powodu przekroczenia tego progu. Sąd Najwyższy odrzucił również argument pozwanych, że przedmiotem postępowania były roszczenia niemajątkowe, wskazując, że roszczenie windykacyjne (art. 222 § 1 k.c.) jest prawem majątkowym niepieniężnym, a sprawy te podlegają kryteriom dopuszczalności skargi kasacyjnej zależnym od wartości przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie w pozostałej części i zasądził od pozwanych na rzecz powoda koszty postępowania zażaleniowego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający