III CZ 24/10

Sygn. akt III CZ 24/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 czerwca 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) 
 
w sprawie z wniosku T. P. 
przy uczestnictwie Z. K. i W. J. 
o wpis, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2010 r., 
zażalenia K. Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w T. 
z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Cr (…), 
 
odrzuca zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Okręgowy w T. w sprawie z wniosku T. P. przy udziale Z. K. i W. J. o wpis, 
postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. odrzucił rewizję K. Ś. od wpisów 
Państwowego Biura Notarialnego w B. z dnia 1 czerwca 1968 r., sygn. akt (…), 
wskazując w uzasadnieniu, że rewizja została wniesiona przez osobę nie będącą stroną 
postępowania wieczystoksięgowego, zatem przez osobę nieuprawnioną do wniesienia 
środka zaskarżenia, który z tej przyczyny jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. 
W zażaleniu od powyższego orzeczenia skarżąca sformułowała szereg zarzutów 
pod adresem Sądu Okręgowego w T. dotyczących zarówno obrazy przepisów prawa 
materialnego jak i prawa procesowego oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego 

 
2 
postanowienia w całości oraz „spowodowanie rozpatrzenia rewizji zgodnie z Konstytucją 
w toku instancji”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Na mocy ustawy z dnia 16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom 
notarialnym prowadzenia ksiąg wieczystych (Dz. U. Nr 41, poz. 278), jak sam tytuł 
wskazuje, prowadzenie ksiąg wieczystych zostało powierzone państwowym biurom 
notarialnym. Artykuł 3 ust. 1 powołanej ustawy stanowił, że państwowe biura notarialne 
wykonują czynności z zakresu prowadzenia ksiąg wieczystych stosując odpowiednio 
przepisy dotychczas regulujące te czynności, przy zachowaniu przepisów niniejszej 
ustawy. Na podstawie tego przepisu odpowiednie zastosowanie znajdowały przepisy 
dekretu z dnia 11 października 1946 r. Prawo o księgach wieczystych (Dz. U. Nr 57, 
poz. 320 ze zm.) oraz, przez odesłanie drugiego stopnia, przepisy kodeksu 
postępowania cywilnego - art. 56 dekretu - Prawo o księgach wieczystych w zw. z art. X 
§ 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania 
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 297 ze zm.). 
Uczestnikom postępowania wieczystoksięgowego przeciwko dokonanym wpisom 
przysługiwała rewizja, którą rozpoznawał sąd wojewódzki (art. 51 dekretu z dnia 11 
października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 
16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia ksiąg 
wieczystych). 
Z dniem 1 lipca 1996 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 1 marca 1996 r. 
o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczpospolitej 
– Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania 
administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) rewizja została zastąpiona apelacją, przy 
czym art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej, na zasadzie odstępstwa od reguły 
natychmiastowego działania ustawy nowej, przewidywał, że do złożenia i rozpoznania 
rewizji od orzeczenia sądu pierwszej instancji, wydanego przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym tylko zastrzeżeniem, że od 
orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy 
rewizje lub orzekającego co do istoty sprawy przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw, 
w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje (art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej). 
Takiego wyjątku ustawodawca nie wprowadził w wypadku orzeczenia sądu drugiej 

 
3 
instancji odrzucającego rewizję, przesądzając tym samym, że orzeczenie to podlega 
zaskarżeniu na zasadach obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. 
Z kolei analiza przepisów kodeksu postępowania cywilnego obowiązujących 
według stanu prawnego z przed 1 lipca 1996 r. prowadzi do wniosku, że przepisy 
ustawy procesowej nie przewidywały możliwości wniesienia zażalenia do Sądu 
Najwyższego. 
Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że zażalenie wniesione do Sądu 
Najwyższego na postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 26 kwietnia 2010 r. jest 
niedopuszczalne z mocy ustawy i podlega odrzuceniu na podstawie art. 375 w zw. art. 
397 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 1996 r.