III CZ 233/25

III CZ 233/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
9 lipca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Dariusz Zawistowski 
  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 9 lipca 2026 r. w Warszawie 
zażalenia X. spółki akcyjnej w W. 
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie 
z 5 września 2025 r., VIII ACa 2020/25 (VIII WSC 5/25), 
w sprawie z powództwa B.K. i P.K. 
przeciwko X. spółce akcyjnej w W. 
o zapłatę,  
  
1. oddala zażalenie;  
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 1800 zł 
(tysiąc 
osiemset) 
tytułem 
zwrotu 
kosztów 
postępowania 
zażaleniowego, 
wraz 
z 
odsetkami 
w 
wysokości 
odsetek 
ustawowych, w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po 
upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu 
niniejszego postanowienia.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2025 r. zmienił 
wyrok Sąd Okręgowego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2022 r., oddalający 
powództwo i ustalił nieważność umowy kredytowej zawartej przez strony 
24 kwietnia 2008 r. oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów 
kwoty po 37 614 zł. Od wyroku Sądu Apelacyjnego w części zasadzającej na rzecz 

III CZ 233/25              
2 
 
 
powodów świadczenie pieniężne pozwany wniósł skargę kasacyjną, wskazując jako 
wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 75 227 zł. 
Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 września 2025 r. 
dokonał sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i określił ją w stosunku do 
każdego z powodów na kwotę 37 614 zł. W konsekwencji uznał, że skarga 
kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 3986 § 3 
k.p.c. 
W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej pozwany 
zarzucił naruszenie przepisów postępowania i wniósł o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Sąd Apelacyjny ocenił prawidłowo, że po stronie powodów jako byłych 
małżonków, którzy zawarli umowę kredytową w czasie trwania wspólności 
ustawowej, nie występowało współuczestnictwo konieczne (art. 72 § 2 k.p.c.) i w tej 
sytuacji współudział po stronie czynnej procesu kilku osób nie uzasadniał uznania, 
że wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej pozwanego wyznacza 
łączna wartość roszczeń pieniężnych zasądzonych  na rzecz powodów. 
Przy współuczestnictwie formalnym po stronie powodów przewidziane w art. 
3982 § 1 k.p.c. ograniczenia dopuszczalności skargi kasacyjnej dla pozwanego, ze 
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, odnoszą się do każdego z powodów 
oddzielnie. To stanowisko jest konsekwentnie przyjmowane w judykaturze (zob. 
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2014 r., V CZ 51/14, z dnia 22 
sierpnia 2013 r., I CSK 200/13 i z dnia 14 stycznia 2009 r., IV CZ 105/08). Sąd 
Apelacyjny ocenił prawidłowo, że ta zasada nie ulega zmianie także w przypadku 
współuczestnictwa materialnego po stronie powodów. 
W rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia w stosunku do 
żadnego z powodów nie przekraczała progu wskazanego w art. 3982 § 1 k.p.c. 
Z tego względu skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 
k.p.c. 

III CZ 233/25              
3 
 
 
Wobec powyższego zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw 
i zostało oddalone na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. 
 
  
(M.M.) 
[a.ł]