III CZ 23/13

Sygn. akt III CZ 23/13 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 15 maja 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, 
sprawozdawca) 
SSN Jan Górowski 
SSN Anna Owczarek 
 
w sprawie ze skargi E. K. 
o wznowienie postępowania  
w sprawie z powództwa E. K. 
przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "M." sp. z o.o. w K. 
o stwierdzenie nieważności uchwały, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu 
Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r.,  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 15 maja 2013 r., 
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 19 grudnia 2012 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Powódka E. K. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego 
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r., wydanym 
w sprawie przeciwko pozwanemu Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu „M.” 
Sp. z o.o. w K. o stwierdzenie nieważności uchwały. Jako podstawę wznowienia 
powódka powołała podstawy restytucyjne z art. 403 § 1 pkt 1 i art. 403 § 2 k.p.c., 
których wystąpienie łączyła z faktem sporządzenia przez Sąd Okręgowy w dniu 9 
listopada 2012 r., a więc już po wydaniu wyroku, ujednoliconego protokołu 
rozprawy z dnia 24 lutego 2010 r., uwzględniającego uzupełnienia i zmiany tego 
protokołu dokonane na wniosek powódki z 2 marca 2010 r.   
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
jako nieopartą na ustawowej podstawie. Wyjaśnił, że wskazane przez skarżącą 
podstawy restytucyjne wymagają ujawnienia się po prawomocnym zakończeniu 
sprawy okoliczności, które - gdyby były znane wcześniej - miałyby wpływ na treść 
zapadłego rozstrzygnięcia. Takiego charakteru nie miało sporządzenie przez Sąd 
Okręgowy jednolitego protokołu rozprawy, uwzględniającego uzupełnienia i 
sprostowania dokonane na wniosek powódki, gdyż było to tylko techniczne 
włączenie do treści protokołu zarządzenia z dnia 15 marca 2010 r., którym wniosek 
ten został rozpoznany. Merytoryczna korekta protokołu nastąpiła więc przed 
wydaniem przez Sąd Apelacyjny wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r. i była temu 
Sądowi znana. Protokół nie był przerobiony, ani podrobiony, a zmiany w treści 
zapisów, które powódka uważa za decydujące dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, 
zdaniem Sądu nie miałaby wpływu na treść rozstrzygnięcia. 
Powódka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, domagając się 
„wznowienia postępowania”. Z treści uzasadnienia wynika, że skarżąca zarzuca 
wadliwe odczytanie przez Sąd Apelacyjny zmian w zapisach protokołu rozprawy, 
pominięcie okoliczności, że ten Sąd nie odniósł się do zmian w uzasadnieniu 
wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r. oraz nieuwzględnienie faktu przerobienia 
protokołu walnego zgromadzenia wspólników pozwanej, na którym podjęto 
zaskarżoną przez powódkę uchwałę.  

 
3 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem 
zaskarżenia o limitowanych podstawach. Wybór podstawy wznowienia należy do 
skarżącego i wiąże sąd rozpoznający skargę. Powódka powołała podstawy 
przewidziane w art. 403 § 1 pkt 1 i w art. 403 § 2 k.p.c. a jako ich uzasadnienie 
wskazała fakt sporządzenia przez Sąd Okręgowy dopiero dwa lata po 
prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy sprostowanego protokołu z rozprawy, na 
której wydany został wyrok w pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny słusznie jednak 
ocenił, że wykonanie przez Sąd Okręgowy ujednoliconego odpisu protokołu miało 
charakter odtwórczy i nie wnosiło nowych treści, nieznanych wcześniej sądom 
rozpoznającym sprawę, szczególnie Sądowi Apelacyjnemu, wydającemu wyrok 
z dnia 16 czerwca 2010 r. Zmiany w treści protokołu z rozprawy wprowadzone 
zostały zarządzeniem z dnia 15 marca 2010 r., zarządzenie to znajdowało się 
w aktach sprawy od chwili wydania, jego treść nie może więc zostać uznana za 
nowość w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.  
Sprostowanie protokołu jest czynnością przewidzianą w przepisach 
postępowania cywilnego (art. 160 k.p.c.), uwzględniającą możliwość wystąpienia 
błędów w pisemnym odtworzeniu treści wypowiedzi i potrzebę ich poprawienia. 
Problem ten rozwiązuje zapisywanie przebiegu rozprawy za pomocą aparatury 
rejestrującej. Usunięcie usterek pisemnego protokołu w drodze przewidzianej w art. 
160 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym w marcu 2010 r.) nie stanowiło więc jego 
przerobienia lecz nadawało mu właściwą treść. Również wcześniejszy protokół nie 
był przerobiony, gdyż „przerobienie” dotyczyć może dokumentu już istniejącego, 
a nie dopiero powstającego. Ponadto musi być ujawnione po prawomocnym 
zakończeniu postępowania. Słusznie więc Sąd Apelacyjny ocenił, że skarga 
powódki nie została oparta na ustawowej podstawie i podlega odrzuceniu na 
podstawie art. 410 § 1 k.p.c.  
Natomiast zawarte w uzasadnieniu rozważania odnoszące się do znaczenia 
dla rozstrzygnięcia sprawy zmian wprowadzonych do pierwotnego protokołu 
wykraczają poza dopuszczalny zakres badania na etapie wstępnej kontroli 
skargi,  przeprowadzanej w oparciu o art. 410 § 1 k.p.c.  Zarzuty podniesione przez 

 
4 
skarżącą w tym zakresie, podobnie jak argumentacja Sądu Apelacyjnego 
są  pozbawione znaczenia. Również argumenty dotyczące przerobienia protokołu 
walnego zgromadzenia, które powódka zgłosiła w zażaleniu, nie mogą stanowić 
podstawy skargi, skoro dotyczą okoliczności znanych powódce już w toku 
pierwotnego rozpoznania sprawy. 
 Z tych przyczyn zażalenie powódki należało oddalić (art. 3941 § 3 k.p.c. 
w zw. z art. 39814 k.p.c.).