III Cz 1595/16

Sygn. akt III Cz 1595/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący – Sędzia: SO Danuta Pacześniowska Sędziowie: SO Roman Troll (spr.) SR (del.) Łukasz Malinowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa L. S. przeciwko A. S. o alimenty na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt III RC 219/16 postanawia: 1) odrzucić zażalenie co do punktu 2 zaskarżonego postanowienia; 2) oddalić zażalenie w pozostałej części. SSR (del.) Łukasz Malinowski SSO Danuta Pacześniowska SSO Roman Troll Sygn. akt III Cz 1595/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z 20 lipca 2016 roku Sąd Rejonowy w (...) udzielił zabezpieczenia roszczeniu alimentacyjnemu poprzez zobowiązanie pozwanego do uiszczenia na rzecz powoda kwoty po 600 zł miesięcznie płatnej do 15-go dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia płatności którejkolwiek z rat, a w razie ich zmiany z każdorazowo obowiązującymi odsetkami ustawowymi w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie (pkt 1); oddalił wniosek o zabezpieczenie w pozostałej części (pkt 2). Sąd Rejonowy wskazał, że powód jest osobą niepełnosprawną, mieszka z matką, utrzymuje się z renty socjalnej w wysokości 644,63 zł, przysługuje mu zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, zaś jego wydatki miesięczne sięgają około 1200 zł, przy czym powiększa je dodatkowo konieczność regulowania opłat zamieszkanie, a z pozwu wynika, iż pozwany jest emerytem górniczym i otrzymuje świadczenie w wysokości 3000 zł miesięcznie, dodatkowo pracuje i zarabia 1400 zł miesięcznie. Dlatego też wskazał, że ma on możliwość regulowania alimentów w kwocie po 600 zł miesięcznie, która pozwoli częściowo zabezpieczyć usprawiedliwione potrzeby powoda w zakresie kosztów jego utrzymania. Orzeczenie to oparto na podstawie art. 753 § 1 k.p.c. w związku z art. 730 § 1 k.p.c. , art. 730 1 k.p.c. oraz art. 731 k.p.c. Zażalenie na to postanowienie złożył pozwany wnosząc o jego uchylenie. Wskazał że powód jest osobą niepełnosprawną umysłowo, ale fizycznie jest zdrowy, zaś w pozwie zawyżono koszty jego utrzymania i nie przedstawiono w tym zakresie żadnych rachunków, a dotyczy to wyżywienia, odzieży i obuwia, przy czym odzież i obuwie ma zabezpieczone. Nie przedstawiono rachunków na leczenie, a okresowo tylko (na wiosnę) powód cierpi na alergię na pyłki i wydaje 20 zł miesięcznie w tym okresie. Podniósł także, że turnusy rehabilitacyjne są bezpłatne, a do 2013 roku nie zachodziła potrzeba korzystania przez powoda z usług dentystycznych. Podkreślił także, że zawyżone są koszty mieszkania, przy czym pozwany ponosi ich połowę pomimo tego, że tam nie mieszka. Jednocześnie zaznaczył, że ponosi alimenty na pełnoletnią córkę w wysokości 750 zł miesięcznie oraz na matkę powoda w wysokości 550 zł miesięcznie. Jest emerytem górniczym i jego dochód to 2924 zł, a z pracy sezonowej dodatkowo otrzymał wynagrodzenie w wysokości 1400 zł miesięcznie (wiosna – jesień). Jego miesięczne koszty utrzymania wynoszą około 1290 zł, a składają się na nie: wyżywienie - 600 zł, ubezpieczenie - 50 zł, OC za samochód - 490 zł na rok i przegląd, butla gazowa - 50 zł, energia elektryczna - 70 zł, leki - 120 zł, opłata za konto w domu maklerskim - 100 zł, środki czystości - 200 zł, telefon komórkowy - 50 zł. Wskazał także, że około 300 – 400 zł przeznacza na naprawę samochodu, jak również spłaca zadłużenie matki powoda zaciągnięte w trakcie związku małżeńskiego - jednak nie wskazał wysokości dokonywanych spłat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W postępowaniu o zabezpieczenie nie wymaga się udowodnienia okoliczności faktycznych, ale wystarczające jest ich uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie roszczenia oznacza, że powód przedstawi i należycie uzasadni twierdzenia, które stanowią podstawę dochodzonego roszczenia. Roszczenie jest więc uprawdopodobnione, jeżeli jest szansa na jego istnienie, gdyż istotą postępowania zabezpieczającego jest to, że sąd dokonuje jedynie pobieżnej analizy dostarczonego przez powoda materiału dowodowego niekoniecznie odpowiadającego wymogom stawianym dowodom przeprowadzanym w toku procesu (por. art. 243 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. ). Uprawdopodobnienia nie można bowiem utożsamiać z udowodnieniem roszczenia, stanowi ono bowiem niejako surogat dowodu nie dający pewności, lecz jedynie wiarygodność określonego faktu (por. K. Flaga – Gieruszyńska: [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. A. Zielińskiego, Warszawa 2008, s. 424). W sprawach o alimenty podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie roszczenia ( art. 753 § 1 k.p.c. ). Dlatego też powód w sprawie o alimenty winien uprawdopodobnić, że jest dzieckiem pozwanego i nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie ( art. 133 § 1 k.r.o. ), a jego usprawiedliwione potrzeby i możliwości zarobkowe oraz majątkowe pozwanego uzasadniają żądaną wysokość alimentów ( art. 135 § 1 k.r.o. ). W pozwie nie została przedstawiona przez stronę powodową sytuacja pozwanego związana z regulowaniem alimentów zarówno na pełnoletnią córkę - 750 zł oraz na matkę powoda - 550 zł. Jest to obciążenie, które powoduje, że pozwany otrzymuje ostatecznie świadczenie emerytalne w kwocie około 1740 zł miesięcznie, gdyż bezpośrednio z tego świadczenia jest ono ściągane. Jednocześnie z przedstawionego przez niego dokumentu, związanego z rozwiązaniem umowy o pracę zawartej na czas określony, wynika że w 2015 roku pracował on dodatkowo od 24 marca do 18 października 2015 roku (około 6 miesięcy) /k. 41/. W zażaleniu pozwany podnosi, że w takim okresie czasu zazwyczaj pracuje dodatkowo i otrzymuje wtedy wynagrodzenie w wysokości 1400 zł miesięcznie, co przez 6 miesięcy daje 8400, czyli około 700 zł miesięcznie rozkładając to na cały rok. Z tego wniosek, że miesięczny dochód pozwanego wynosi około 2500 zł, już po potrąceniu alimentów na matkę powoda i dorosłą córkę. Istotne jest, że na dorosłą córkę pozwany reguluje alimenty w wysokości 750 zł (wskazuje, że w tym zakresie zawarto ugodę), natomiast nie widzi konieczności regulowania alimentów na rzecz powoda, który jest jego synem, także dorosłym, lecz niepełnosprawnym. Pozwany wskazuje, że ponosi wydatki na mieszkanie, w którym zamieszkuje powód z matką w wysokości około 428 zł miesięcznie (czynsz – 300 zł /k. 45/ oraz opłaty za prąd – 256 zł na dwa miesiące /k. 44/). Przedstawił w tym zakresie kserokopie dokumentów uregulowania tych opłat odpowiednio w sierpniu i lipcu 2016 roku. Biorąc pod uwagę dochody pozwanego, już po uregulowaniu obciążających go alimentów, w wysokości 2500 zł miesięcznie oraz jego stałe wydatki związane z utrzymaniem (około 1350 zł biorąc pod uwagę także wydatki na remont samochodu /300-400 zł na rok/), pozostaje mu jeszcze około 1150 zł, z których może regulować zabezpieczone roszczenie alimentacyjne w wysokości 600 zł. Pozwany nie mieszka w mieszkaniu, za które reguluje część opłat, nie są to więc koszty jego uzasadnionego utrzymania, natomiast wchodzą one w koszty utrzymania powoda. Bez tych opłat koszty utrzymania powoda wynoszą około 1200 zł miesięcznie i są porównywalne z kosztami utrzymania pozwanego. Dodać należy, że pozwany dysponuje także rachunkiem w domu maklerskim, ale nie wskazuje jakie dochody z tego tytułu osiąga i jakimi w tym zakresie dysponuje środkami, a przecież to wpływa na jego możliwości majątkowe. Pozwany kwestionuje koszty utrzymania powoda, ale na obecnym etapie (postępowanie w zakresie zabezpieczenia) nie są to zarzuty możliwe do uwzględnienia, gdyż koszty utrzymania powoda są porównywalne z kosztami utrzymania pozwanego. Pozwany kwestionuje koszty wyżywienia powoda – dorosłego mężczyzny wskazane na 700 zł miesięcznie, a sam podnosi, że jego koszty wyżywienia wynoszą 600 zł miesięcznie – są to kwoty porównywalne i nie sposób zasadnie ich podważyć w ramach uprawdopodobnienia. Ponadto kwestionuje wydatki na odzież i obuwie, gdyż jego zdaniem powód ma je zabezpieczone, jednakże z uwagi na niepełnosprawność powoda i konieczność rehabilitacji ruchowej nie można ich uznać za wygórowane, są więc uprawdopodobnione do 200 zł miesięcznie, aczkolwiek w tym zakresie nie przedstawiono żadnych materiałów dowodowych. Biorąc pod uwagę niepełnosprawność powoda wydatki na leki w wysokości 50 zł miesięcznie nie mogą być uznane za nieuprawdopodobnione. Turnusy rehabilitacyjne i wyjazdy powoda ocenione jako wydatki na kwotę około 550 zł na rok nie są wygórowane i są uprawdopodobnione, a zastrzeżenia pozwanego w tym zakresie związane z ich bezpłatnością pozostają gołosłowne na obecnym etapie postępowania. Także wydatki na dentystę w wysokości 200 zł na rok są uprawdopodobnione i nie ma znaczenia to, że do 2013 roku powód nie korzystał z usług dentystycznych. Jednocześnie koszty utrzymania dorosłego człowieka określone na 1200 zł miesięcznie nie są wygórowane. Rodzice i dzieci powinny zaś mieć podobny status związany z ich utrzymaniem. Jednocześnie niepełnosprawność powoda, której pozwany nie kwestionuje, jak również konieczność stałej opieki nad nim i korzystania z rehabilitacji ruchowej /orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 7/ wskazuje, że nie jest on w stanie sam zadbać o uzyskanie dochodów na swoje utrzymania za wyjątkiem świadczenia rentowego – 644 zł. Matka powoda, z uwagi na jego niepełnosprawność, wykonuje swój obowiązek alimentacyjny poprzez osobiste starania o jego utrzymania, a co za tym idzie w pozostałej części, to pozwany powinien przyczyniać się do zaspokojenia tych potrzeb, które po odjęciu przeznaczonego na nie świadczenia rentowego w wysokości 644 zł wynoszą około 870 zł miesięcznie (łącznie z potrzebą regulowania opłat za mieszkanie). Ostateczne ustalenie stanu faktycznego w sprawie będzie dokonywane w toku prowadzonego postępowania dowodowego przez Sąd Rejonowy na podstawie przeprowadzonych dowodów, co może wpłynąć zarówno na ustalenia dotyczące usprawiedliwionych potrzeb powoda oraz możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego. Na obecnym etapie (w zakresie zabezpieczenia) wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych. Zastosowana przez Sąd Rejonowy regulacja prawna jest prawidłowa. Biorąc pod uwagę oddalenie wniosku o zabezpieczenie w punkcie 2 zaskarżonego postanowienia należy podkreślić, że pozwany w tym zakresie nie miał żadnego interesu w zaskarżaniu tego punktu postanowienia, gdyż w tej części nie jest nim w żaden sposób pokrzywdzony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 maja 2010 r., sygn. akt I CZ 19/10, LEGALIS 381531, uchwała Sądu Najwyższego z 15 maja 2014 r., sygn. akt III CZP 88/13, opubl. w OSNC z 2014 r., nr 11, poz. 108). Dlatego też w tej części jego zażalenie jest niedopuszczalne (por. art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c. ). Dlatego też zarzuty zażalenia są bezzasadne. Mając powyższe na uwadze w oparciu: a) o art. art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c. , art. 397 § 1 i 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. należało orzec jak w punkcie 1 sentencji, b) o art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. , wobec bezzasadności zażalenia w pozostałym zakresie, należało orzec jak w punkcie 2 sentencji. SSR (del.) Łukasz Malinowski SSO Danuta Pacześniowska SSO Roman Troll