IV CZ 93/09

Sygn. akt IV CZ 93/09 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 17 grudnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
 
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Dariusz Zawistowski 
SSA Barbara Trębska 
 
 
 
w sprawie z wniosku B.S. 
przy uczestnictwie Gminy Miasta T. i Zgromadzenia R. 
o stwierdzenie nabycia spadku po S.K., 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 17 grudnia 2009 r., 
zażalenia wnioskodawcy  
na postanowienie Sądu Okręgowego w T. 
z dnia 14 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił 
skargę kasacyjną wniesioną przez wnioskodawcę B.S. od postanowienia tego Sądu 
z dnia 10 czerwca 2009 r. odmawiającego wnioskodawcy przywrócenia terminu do 
wniesienia apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 grudnia 
2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po S.K. i odrzucającego 
apelację wnioskodawcy od tego postanowienia. Przyczyną wydania postanowienia 
wymienionego na wstępie jest stwierdzenie, że skarga kasacyjna od postanowienia 
odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia apelacji i od postanowienia 
odrzucającego apelację, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu 
nieprocesowym, jest niedopuszczalna, gdyż nie przewiduje jej art. 5191 § 1 k.p.c. 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 14 sierpnia 
2009 r. wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 5191 § 1 k.p.c. i  nieważność 
postępowania 
przez 
uniemożliwienie 
wyjaśnienia 
sprawy 
w przedmiocie 
ponownego żądania uiszczenia opłaty od apelacji i tym samym pozbawienie go 
możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Skarżący wniósł o uchylenie 
lub zmianę zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu skardze kasacyjnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Trafnie Sąd Okręgowy stwierdził, że od postanowienia odmawiającego 
przywrócenia terminu do wniesienia apelacji i od postanowienia odrzucającego 
apelację, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym 
skarga kasacyjna nie przysługuje. Wynika to bowiem wprost z art. 5191 § 1 k.p.c., 
który stanowi od jakich postanowień wydanych w postępowaniu nieprocesowym 
przysługuje skarga kasacyjna. Zarzut, że zaskarżone postanowienie wydane 
zostało z naruszeniem art. 5191 § 1 k.p.c., jest oczywiście niezasadny. 
Niezasadny jest też zarzut, że postępowanie zakończone wydaniem 
zaskarżonego postanowienia dotknięte jest nieważnością z przyczyn wskazanych 
w zażaleniu. Przedmiotem tego postępowania było jedynie rozstrzygnięcie o tym, 
czy od postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia apelacji 

 
3 
i od postanowienia odrzucającego apelację, wydanych przez sąd drugiej instancji 
w postępowaniu nieprocesowym, przysługuje skarga kasacyjna. Kognicją Sądu 
w tym postępowaniu nie była objęta kwestia przyczyn odrzucenia apelacji 
wniesionej przez wnioskodawcę i Sąd wydając zaskarżone postanowienie nie mógł 
zająć się tą kwestią. Z tego, że nią się nie zajął nie można więc czynić mu zarzutu 
i upatrywać w tym pozbawienia wnioskodawcy możności obrony swych praw. 
Należy 
dodać, 
że 
Sąd 
Okręgowy 
prawidłowo 
uznał, 
iż 
wobec 
jednoznacznego stanowiska skarżącego, że wniesiony przez niego środek 
zaskarżenia nie jest zażaleniem lecz skargą kasacyjną, środek ten nie został  
potraktowany jako zażalenie. Zresztą na wydane w postępowaniu nieprocesowym 
postanowienie sądu drugiej instancji odmawiające przywrócenia terminu do 
wniesienia apelacji, jako na postanowienie niekończące postępowania w sprawie, 
zażalenie do Sądu Najwyższego nie przysługuje (art. 3941 § 2 w zw. z art. 13 § 2 
k.p.c.). Wobec tego, że postanowienie z dnia 10 czerwca 2009 r. w przedmiocie 
odrzucenia apelacji doręczone zostało wnioskodawcy w dniu 23 czerwca 2009 r., to 
gdyby nawet wniesiona przez niego w dniu 31 lipca 2009 r. skarga kasacyjna od 
tego postanowienia została potraktowana jako zażalenie, to należałoby uznać, iż 
zażalenie to, jako wniesione po terminie (art. 394 § 2 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.), 
podlegałoby odrzuceniu (art. 370 i 373 w zw. z art. 397 § 2 w zw. z art. 3941 § 3 
k.p.c.). 
Ponieważ z przytoczonych względów zażalenie okazało się niezasadne, na 
podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. podlegało oddaleniu.