III Cz 1477/14

Sygn. akt III Cz 1477/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Leszek Dąbek Sędziowie SO Gabriela Sobczyk SR (del.) Roman Troll (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa K. B. przeciwko T. B. o podwyższenie alimentów na skutek zażalenia pozwanego od postanowienia Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt IV RC 1054/13 postanawia: 1. odrzucić zażalenie w zakresie punktu 2 zaskarżonego postanowienia, 2. oddalić zażalenie w pozostałym zakresie. SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Gabriela Sobczyk Sygn. akt III Cz 1477/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w Rybniku zabezpieczył powództwo o alimenty zobowiązując pozwanego do łożenia na utrzymanie powoda kwot po 1 200 zł miesięcznie płatnych od 1 lipca 2014 r. do 10 – go każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w terminie płatności którejkolwiek z rat na czas trwania postępowania (pkt 1), oddalił wniosek o zabezpieczenie w pozostałym zakresie (pkt 2) i nadał klauzulę wykonalności co do punktu 1 postanowienia (pkt 3). W uzasadnieniu wskazał, że powód jest niesamodzielnym pełnoletnim dzieckiem pozwanego, jest całkowicie niezdolny do pracy, a jego dochód stanowi renta w wysokości 610 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, zaś ostatnie alimenty zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2006 r. w sprawie o rozwód jego rodziców ustalono na 700 zł miesięcznie, natomiast w drodze porozumień pozwany dobrowolnie łożył na powoda alimenty wyższe: od 2009 r. po 850 zł i od lutego 2012 r. po 900 zł miesięcznie. Matka powoda pracuje zawodowo i osiągnęła w 2013 r. dochód w wysokości 64 140,42 zł, a pozwany w tym samym czasie osiągnął dochód w wysokości 115 621,65 zł. Sąd Rejonowy uznał jednak, że potrzeby powoda w zakresie kosztów rehabilitacji nie zostały w wystarczającym stopniu uprawdopodobnione, dlatego też dopuścił dowód z opinii biegłych w tym zakresie, natomiast w zakresie kosztów sprawowania opieki nad powodem uznał, że są one uprawdopodobnione do kwoty co najmniej 600 zł uwzględniając chociażby umowę zlecenia z 24 lutego 2014 r. zawartą z Oddziałem Rejonowym Polskiego Czerwonego Krzyża w K. /k. 190/. Orzeczenie to zostało oparte na art. 730 § 1 kpc , art. 730 1 kpc , art. 732 kpc i art. 753 kpc , a w zakresie nadania klauzuli wykonalności na art. 777 § 1 pkt 1 kpc i art. 743 § 1 kpc . Zażalenie na to postanowienie złożył pozwany zaskarżając je w całości i zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jego wydania poprzez mylne przyjęcie, że powódka w dostateczny sposób udokumentowała koszty utrzymania syna, a brak zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych utrudni zapewnienie powodowi środków zaspokajających jego podstawowe potrzeby. Przy tak postawionych zarzutach wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku o zabezpieczenie. W uzasadnieniu wskazał, że powód udokumentował jedynie koszty zakupu pieluch i leków, które są niższe nie podawane w piśmie procesowym, a wizyty i badania lekarskie są sporadyczne. Zaznaczył, że matka powoda tez powinna partycypować w opłatach za mieszkanie i że nie wykazano, że ponosi ona jakieś koszty opieki nad powodem. Ponadto wskazał, że sąd wziął pod uwagę także wydatki na paliwo – nieudokumentowane, a przecież powód ma zapewnione darmowe dojazdy do szkoły i jego rehabilitacja odbywa się w domu, a koszty utrzymania powoda nie są większe od utrzymania osoby zdrowej, przy czym zużywa on mniej odzieży, gdyż prowadzi siedząco – leżący tryb życia, a posiada środki, aby swoje potrzeby zaspokajać. Wskazał także, że domaga się wyliczenia rzeczywistych kosztów utrzymania powoda, które matka powoda zawyża, a włączanie w te koszty prywatnych wizyt lekarskich jest sprzeczne z Konstytucją , która zapewnia świadczenia z opieki zdrowotnej ze środków publicznych. W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał na bezzasadność zażalenia, albowiem w kwocie 600 zł sam pozwany uznał w tym zakresie zasadność opieki składając do akt sprawy umowę o opiekę, a więc w tym zakresie potrzeby powoda nie są sporne. Ponadto z opinii biegłych już dołączonych do sprawy wynika potrzeba rehabilitacji powoda w wymiarze 6 godzin tygodniowo – przekraczającym wymiar dotychczasowy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W sprawach o alimenty podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie roszczenia ( art. 753 § 1 kpc ). Dlatego też powód w sprawie o podwyższenie alimentów winien uprawdopodobnić, że zaszła taka zmiana stosunków, która powoduje, że jego roszczenie o podwyższenie alimentów jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że kwota zabezpieczenia (1 200 zł) jest wyższa o 500 zł od dotychczas ustalonych alimentów, a jeżeli weźmie się pod uwagę porozumienia w zakresie płatności alimentów to jest wyższa o 300 zł. Niewątpliwe zaś jest, że powód wymaga rehabilitacji. Już w chwili zasądzania pierwszych alimentów powód był niezdolny do samodzielnej egzystencji, wymagał pomocy osób trzecich, a miał wówczas 12 lat, przy czym zarówno jego matka oraz pozwany dowozili go do (...) Ośrodka (...) dla (...) , gdzie od 1996 r. był objęty codzienną rehabilitacją wielospecjalistyczną. Powód był wówczas dowożony do szkoły życia busem (koszt 200 zł), a jego matka odbierała go samodzielnie. U powoda w 7 miesiącu życia stwierdzono niedorozwój. Matka powoda zarabiała wówczas około 1 800 zł miesięcznie netto, a koszt utrzymania małoletniego wynosił około 1 100 zł miesięcznie, przy czym obejmował też koszty na prywatne leczenie. Opłaty za mieszkanie wynosiły około 420 zł miesięcznie z mediami, ale bez telewizji. Pozwany wówczas zarabiał około 2 200 zł netto miesięcznie powiększone o „Barbórkę” i 14-tą pensję (akta Sądu Okręgowego w Gliwicach o sygn. I RC 1805/04). Nie ulega więc wątpliwości, że już w trakcie zasądzania poprzednich alimentów powód korzystał z prywatnej opieki medycznej. Obecnie powód jest osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie, a jego opiekunem jest matka, jest on osobą całkowicie niezdolną do pracy o znacznym stopniu niepełnosprawności i pozostaje pod ciągłą opieką specjalistów, albowiem cierpi na uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego i wymaga nieprzerwanej rehabilitacji. Otrzymuje miesięczną rentę w wysokości około 600 zł i korzysta zasiłku pielęgnacyjnego (153 zł), a każdego miesiąca powód otrzymuje alimenty od ojca – 900 zł. Opłaty za mieszkanie wynoszą około 600 zł miesięcznie. Po stronie powoda zaszły też zmiany w zakresie jego wieku, potrzeby stałej opieki nad nim, a jego matka nadal pracuje, przy czym koszt opieki zgodny z umową przedstawioną przez pozwanego wynosi 15 zł za godzinę. Jednocześnie już po wydaniu zaskarżonego postanowienia biegły neurolog wskazał, że rehabilitacja powoda musi być prowadzona systematycznie w minimalnym wymiarze 2 razy w tygodniu po 3 godziny, a obecnie jest prowadzona raz w tygodniu po godzinie /k. 397 – 398/. Do tej pory koszty tej rehabilitacji wynosiły około 200 zł, a więc dodatkowo z przeprowadzonej opinii wynika, że będą musiały się znacznie zwiększyć. Te wydatki związane zarówno z opieką, jak i z potrzebami rehabilitacyjnymi powoda są tymi, które zwiększają zakres jego usprawiedliwionych potrzeb, przy czym opiekunka przychodzi do niego na około 2 godziny dziennie (po 10 zł każda godzina), ale matka powoda twierdzi, że opieka ta w miesiącu jest konieczna przez około 100 godzin /k. 202/. Dlatego też zabezpieczenie na poziomie 1 200 zł miesięcznie jest odpowiednie w chwili obecnej i przy uwzględnieniu obecnych dochodów powoda, ale nie oznacza to, że takiej treści orzeczenie zapadnie jako ostateczne, albowiem na obecnym etapie sprawy rozpoznawane jest tylko zabezpieczenie w aspekcie uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia. Dodatkowo powód jest konsultowany neurologicznie i ortopedycznie. W takim stanie sprawy należy uznać, że powód w wystarczającym stopniu uprawdopodobnił swoje roszczenie w zakresie żądania zabezpieczenia. Dlatego też zażalenie jest bezzasadne. Należy także zauważyć, że pozwany swoim zażaleniem zaskarżył całość postanowienia, w którym w części oddalono wniosek o zabezpieczenie (pkt 2) i w tej części zażalenie pozwanemu nie służy, albowiem orzeczenie to w tym zakresie nie jest dla niego niekorzystne, nie ma on więc interesu prawnego w jego zaskarżeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I Cz 19/10, LEX 686085). Mając powyższe na uwadze, w oparciu: a. o art. 370 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc i art. 13 § 2 kpc , zażalenie co do punktu 2 zaskarżonego postanowienia należało odrzucić jako niedopuszczalne, b. o art. 385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc i art. 13 § 2 kpc oraz art. 753 § 1 kpc , zażalenie w pozostałym zakresie jako bezzasadne należało oddalić, gdyż roszczenie zostało uprawdopodobnione, a postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia klauzulę wykonalności nadaje się z urzędu ( art. 743 § 1 kpc ). Natomiast rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego zapadnie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie zgodnie z art. 108 § 1 kpc . SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Gabriela Sobczyk