III CZ 145/22

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powoda J. A. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt I CSK 951/22, którym odmówiono przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Pełnomocnik powoda z urzędu wniósł zażalenie, kwestionując brak orzeczenia o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niedopuszczalne i je odrzucił. Uzasadnienie opiera się na katalogu postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, zawartym w art. 394(1) § 1 i 1(1) k.p.c., który ma charakter wyczerpujący. Zaskarżone postanowienie nie zostało wymienione w tych przepisach. Sąd podkreślił, że żadne postanowienie Sądu Najwyższego nie jest zaskarżalne ze względu na jego ustrojową pozycję. Ponadto, sąd wskazał, że uchybienie sądu polegające na nierozstrzygnięciu w sentencji postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania podlega weryfikacji przez złożenie wniosku o uzupełnienie orzeczenia, a nie przez wniesienie środka zaskarżenia, gdyż brak rozstrzygnięcia oznacza brak substratu zaskarżenia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający