III CZ 14/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy zmniejszył wysokość grzywny porządkowej nałożonej na powódkę za ubliżenie sądowi, uznając ją za rażąco niewspółmierną do jej możliwości majątkowych.
Powódka D. S. zaskarżyła postanowienie Sądu Apelacyjnego o nałożeniu na nią grzywny porządkowej w wysokości 400 zł za ubliżenie sądowi. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i rażącą niewspółmierność kary. Sąd Najwyższy uznał, że zachowanie powódki było obraźliwe, jednakże uwzględnił zarzut niewspółmierności grzywny do jej możliwości majątkowych. W konsekwencji, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone postanowienie, obniżając wysokość grzywny do 200 zł.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie powódki D. S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 listopada 2014 r., którym powódka została ukarana karą porządkową grzywny w wysokości 400 zł za ubliżenie sądowi. Powódka zarzuciła naruszenie art. 49 § 1 p.u.s.p. poprzez błędną wykładnię i rażącą niewspółmierność kary do jej zachowania i stanu majątkowego, wskazując na chorobę, pogorszenie stanu zdrowia, brak fachowego pełnomocnika oraz silne wzburzenie emocjonalne. Sąd Najwyższy uznał, że wypowiedź powódki („… ja mogę słuchać sądu, a nie chama w todze”) oraz opuszczenie sali rozpraw stanowiło ubliżenie sądowi, którego nie można tłumaczyć podnoszonymi okolicznościami. Jednakże, Sąd Najwyższy przyznał rację powódce co do rażącej niewspółmierności grzywny w relacji do jej możliwości majątkowych i dochodów. W związku z tym, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 38815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., zmienił zaskarżone postanowienie, zastępując kwotę 400 zł kwotą 200 zł, a w pozostałym zakresie oddalił zażalenie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, wypowiedź powódki i opuszczenie sali rozpraw należy uznać za ubliżenie sądowi.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że wypowiedź powódki była obraźliwa i nie można jej tłumaczyć jej stanem zdrowia czy emocjonalnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zmiana postanowienia
Strona wygrywająca
D. S. (w części dotyczącej wysokości grzywny)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. S. | osoba_fizyczna | powódka |
| S. R. | inne | pozwany |
Przepisy (3)
Główne
p.u.s.p. art. 49 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określenie wygłoszone przez powódkę w momencie ogłaszania ustnych motywów rozstrzygnięcia, bez udzielenia głosu o treści: „… ja mogę słuchać sądu, a nie chama w todze” oraz opuszczenie sali rozpraw należy uznać za zachowanie ubliżające sądowi.
Pomocnicze
k.p.c. art. 388 § 15 § 1 zdanie pierwsze
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 394 § 1 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Rażąca niewspółmierność grzywny do możliwości majątkowych powódki.
Odrzucone argumenty
Zastosowanie art. 49 § 1 p.u.s.p. w sposób błędny poprzez nałożenie grzywny. Choroba powódki, pogorszenie stanu zdrowia, brak fachowego pełnomocnika oraz stan silnego wzburzenia emocjonalnego jako okoliczności wyłączające odpowiedzialność za ubliżenie sądowi.
Godne uwagi sformułowania
„… ja mogę słuchać sądu, a nie chama w todze” Swojego stanu zdrowia powódka nie powinna traktować instrumentalnie i powoływać się nań w celu spowodowania, że wobec niej będą stosowanie odmienne standardy oceny zachowania.
Skład orzekający
Marta Romańska
przewodniczący, sprawozdawca
Dariusz Dończyk
członek
Kazimierz Zawada
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących kar porządkowych za ubliżenie sądowi oraz zasady współmierności kary do możliwości majątkowych strony."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji ubliżenia sądowi w trakcie rozprawy i oceny wysokości grzywny.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak sąd ocenia zachowanie stron w trakcie postępowania i jak ważne jest proporcjonalne stosowanie kar porządkowych. Jest to ciekawy przykład z praktyki prawa procesowego.
“Czy można nazwać sędziego „chamem w todze”? Sąd Najwyższy wyjaśnia, jaka kara za takie słowa.”
Dane finansowe
grzywna porządkowa: 200 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZ 14/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Dończyk SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa D. S. przeciwko S. R. o zadośćuczynienie i ochronę dóbr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2015 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 listopada 2014 r., zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że kwotę 400 (czterysta) zł zastępuje kwotą 200 (dwieście) zł, a w pozostałym zakresie zażalenie oddala. UZASADNIENIE Postanowieniem z 25 listopada 2014 r. Sąd Apelacyjny ukarał powódkę D. S. karą porządkową grzywny w wysokości 400 zł za ubliżenie sądowi. Powódka zaskarżyła to postanowienie w całości i zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 49 § 1 p.u.s.p. poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do nałożenia na nią grzywny oraz poprzez wymierzenie jej grzywny rażąco niewspółmiernej do jej zachowania oraz stanu majątkowego. Sąd nie uwzględnił bowiem okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, tj. choroby powódki (II stopień niepełnosprawności – umiarkowany), nagłego pogorszenia stanu zdrowia, braku reprezentacji przez fachowego pełnomocnika oraz stanu silnego wzburzenia emocjonalnego, w jakim wypowiedziała słowa, za które została ukarana. Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 49 § 1 p.u.s.p. karę porządkową grzywny można wymierzyć między innymi w razie ubliżenia sądowi. Określenie wygłoszone przez powódkę w momencie ogłaszania ustnych motywów rozstrzygnięcia, bez udzielenia głosu o treści: „… ja mogę słuchać sądu, a nie chama w todze” oraz opuszczenie sali rozpraw należy uznać za zachowanie ubliżające sądowi. Takiego zachowania na sali rozpraw wobec sędziego wygłaszającego motywy rozstrzygnięcia nie można tłumaczyć „umiarkowanym stopniem niepełnosprawności”, „pogorszeniem stanu zdrowia” i „silnym wzburzeniem”. Swojego stanu zdrowia powódka nie powinna traktować instrumentalnie i powoływać się nań w celu spowodowania, że wobec niej będą stosowanie odmienne standardy oceny zachowania. Zgodzić trzeba się natomiast z zarzutem powódki, że wysokość wymierzonej jej grzywny oceniana w relacji do jej możliwości majątkowych i dochodów, ujawnionych w oświadczeniach majątkowych składanych w związku z rozpoznawaniem wniosków powódki o udzielenie prawa pomocy, jest znaczna. Cele represyjne i prewencyjne wobec powódki może spełnić grzywna w niższym o połowę wymiarze. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 388 15 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 394 1 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI