III CZ 14/09

Sygn. akt III CZ 14/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 17 kwietnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
 
SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Henryk Pietrzkowski 
SSN Wojciech Katner 
 
 
 
w sprawie ze skargi J. G. i Z. G.  
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu 
Rejonowego w M. z dnia 29 listopada 2002 r.,  
z wniosku M. R. 
przy uczestnictwie R. G. i A. R. 
o zniesienie współwłasności nieruchomości, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 17 kwietnia 2009 r., 
zażalenia skarżących 
na postanowienie Sądu Okręgowego w N. 
z dnia 19 grudnia 2008 r.,  
 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
W sprawie ze skargi J. G. i Z. G. o wznowienie postępowania zakończonego 
prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 listopada 2002 r. 
z wniosku M. R. o zniesienie współwłasności nieruchomości Sąd Okręgowy w N. 
postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. odrzucił skargę kasacyjną J. G. i Z. G. od 
postanowienia tegoż Sądu Okręgowego z dnia 28 sierpnia 2008 r. 
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że stosownie do 
treści art. 5191 § 4 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących 
zniesienia współwłasności, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 
sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. W rozpoznawanej sprawie skarżący określili 
wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 100.000 złotych. Podana wartość 
przesądza o niedopuszczalności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3986 § 2 k.p.c. 
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. 
Na postanowienie Sądu Okręgowego zażalenie wnieśli J. G. i Z. G. 
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które 
to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3986 § 2 k.p.c. 
w związku z art. 5191 § 4 k.p.c. przez przyjęcie, że skarga kasacyjna jest 
niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest mniejsza niż 150.000 
zł, podczas gdy przedmiotem postępowania jest wznowienie postępowania 
zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 28 
listopada 2002 r., a w podanej dacie, stosownie do obowiązującej wówczas treści 
art. 5191 § 4 k.p.c. granicę dopuszczalności skargi kasacyjnej określa kwota 50.000 
zł, a nie kwota 150.000 zł. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Stosownie do art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. dopuszczalność skargi kasacyjnej 
w sprawach o zniesienie współwłasności jest ograniczona ze względu na wartość 
przedmiotu 
zaskarżenia. 
W 
dacie 
wydania 
postanowienia 
znoszącego 
współwłasność przez Sąd Rejonowy, tj. w dniu 29 listopada 2002 r., wedle 
ówczesnego brzmienia przepisu granicę wartości przedmiotu zaskarżenia od której 

 
3 
kasacja była dopuszczalna określała kwota 50.000 zł. Jednakże, ustawa z dnia 22 
grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – 
Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 13, poz. 98) podwyższyła tę 
kwotę do 150.000 złotych. Ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. weszła w życie z 
dniem 5 lutego 2005 r. (art. 6). Zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej sprawy 
wszczęte przed dniem jej wejścia w życie toczą się od tego dnia według nowych 
przepisów. Wyjątek został uczyniony tylko do złożenia i rozpoznania kasacji od 
orzeczenia wydanego przed dniem 5 lutego 2005 r. W takim przypadku stosuje się 
przepisy dotychczasowe. Wyjątek ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, 
gdyż skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia z dnia 28 sierpnia 2008 
r., a więc wydanego po dniu 5 lutego 2005 r. Zatem, do skargi kasacyjnej 
zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r., także przepis 
nadający nowe brzmienie art. 5191 k.p.c., zgodnie z którym skarga kasacyjna nie 
przysługuje w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności jeżeli wartość 
przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 150.000 złotych. 
Bezspornym jest, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie 
jest niższa niż 150.000 złotych, więc skarga kasacyjna nie przysługiwała, Sąd 
Okręgowy trafnie ją odrzucił, a zażalenia nie można uznać za usprawiedliwione. 
Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3944 § 3 k.p.c. 
i art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. 
 
 
 
 
 
md