III CZ 128/04

Sygn. akt III CZ 128/04 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 24 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) 
SSN Marek Sychowicz 
SSA Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) 
 
w sprawie ze skargi J. S. o wznowienie postępowania w sprawie I C (...) Sądu 
Okręgowego w K. z powództwa J. S. 
przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu w K. i Ubezpieczeniowemu 
Funduszowi Gwarancyjnemu w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2005 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 4 października 2004 r., 
sygn. akt I ACz (…), 
 
1. oddala zażalenie 
2. oddala wniosek pełnomocnika z urzędu powoda adwokata A. Ż. o przyznanie 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu 
zażaleniowym przed Sądem Najwyższym. 
 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację powoda od 
postanowienia tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2004 r., którym oddalono zażalenie powoda 
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie odrzucenia skargi powoda o 
wznowienie postępowania w sprawie I C (...). 
Sąd Apelacyjny przyjął, że zaskarżone postanowienie z dnia 1 kwietnia 2004 r. 
nie należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art. 392 k.p.c., co do których istnieje 

 
 
2 
możliwość zaskarżenia ich kasacją. Dlatego też kasacja jako niedopuszczalna podlegała 
odrzuceniu. 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające kasację powód 
wniósł o jego uchylenie zarzucając, że jest ono „nieuzasadnione”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Powołany przez Sąd Apelacyjny art. 392 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 
dniem 6 lutego 2005 r., który miał zastosowanie w sprawie, a którego odpowiednikiem 
jest obecnie art. 3981 § 1 k.p.c., przewidywał dopuszczalność kasacji jedynie od tego 
rodzaju orzeczeń Sądu drugiej instancji, które w tym przepisie zostały wprost 
wymienione. Nie należy do nich postanowienie oddalające zażalenie na postanowienie 
Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Zasadnie Sąd 
Apelacyjny ocenił zatem, że kasacja wniesiona na postanowienie tego Sądu z dnia 1 
kwietnia 2004 r. była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu w oparciu o 
dotychczasowe brzmienie art. 3935 k.p.c. Wymaga podkreślenia, że odwoływanie się 
przez 
skarżącego 
do 
cytowanego 
w 
uzasadnieniu 
zażalenia 
stanowiska 
o 
dopuszczalności kasacji nie uwzględnia faktu , że zostało ono wyrażone na tle innego 
brzmienia art. 392 k.p.c., którego treść została zmieniona ustawą z dnia 24 maja 2000 r. 
o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i 
rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o 
komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554). Wcześniej przepis ten 
przewidywał dopuszczalność kasacji od wyroków i postanowień wydanych przez Sąd 
drugiej instancji i kończących postępowanie w sprawie, co istotnie różniło go od treści 
przepisu mającego zastosowanie obecnie. 
W tej sytuacji sam fakt wniesienia zażalenia, w którym skarżący ograniczył się 
praktycznie do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest „nieuzasadnione” i które 
to zażalenie nie mogło odnieść skutku wobec oczywistego brzmienia art. 392 k.p.c., nie 
uzasadniał wniosku pełnomocnika z urzędu powoda o przyznanie mu kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym i wniosek ten 
należało oddalić. 
Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach wyrażał już wcześniej pogląd, że pomoc 
prawna świadczona z urzędu powinna być udzielana zgodnie z wymaganiami 
stawianymi profesjonaliście i tylko przy zachowaniu tego warunku uzasadnia przyznanie 
pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie § 21 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za 

 
 
3 
czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 
1013; zm. Dz. U. Z 1998 r. Nr 159, poz. 1049), przy czym obecnie odpowiednią 
regulację zawiera § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). 
Przykładowo wskazać można postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999 
r., I CKN 1946/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178 i z dnia 12 lutego 1999 r. II CKN 341/98, 
OSNC 1999, nr 6 poz. 123. Treść zażalenia złożonego w rozpoznawanej sprawie nie 
pozwala zaś przyjąć, że jego wniesienie miało charakter działania profesjonalnego 
związanego z udzieleniem stronie pomocy prawnej. 
Z przyczyn wyżej wskazanych zawarty w zażaleniu wniosek o przyznanie 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zasługiwał na 
uwzględnienie, zaś zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało 
oddaleniu w oparciu o treść art. 3941 §3 i 39814 k.p.c.