III CZ 104/05

Sygn. akt III CZ 104/05 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 stycznia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Marian Kocon (przewodniczący) 
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) 
SSN Grzegorz Misiurek 
 
 
w sprawie z powództwa M.G. 
przeciwko L.B. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym 
w dniu 11 stycznia 2006 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 20 września 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z dnia 3 marca 2005 r., stwierdzając, 
że skarga ta nie czyni zadość wszystkim wymaganiom określonym w  art. 3984 § 1 
k.p.c., ponieważ nie zawiera wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i 
jego uzasadnienia (art. 3986 § 2 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3  k.p.c.). 
 
W zażaleniu na to postanowienie pozwany podniósł, że w piśmie z dnia 
1  października 2005 r. uzupełnił braki skargi kasacyjnej, zgłosił bowiem wniosek 
o  przyjęcie jej do rozpoznania i przedstawił uzasadnienie tego wniosku. 
Wspomniane pismo zostało przy tym wniesione przed upływem terminu 
wskazanego w art. 3985 § 1 k.p.c., który kończył się dopiero z upływem 
1  października 2005 r. W oparciu o przytoczone twierdzenia żalący wnosił 
o  uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając, że strona może uzupełnić 
skargę kasacyjną, jeżeli termin do jej wniesienia jeszcze nie upłynął. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Argumenty przytoczone w zażaleniu – wbrew odmiennym zapatrywaniom 
żalącego – nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
 
Termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 
3 marca 2005 r. rozpoczął bieg w dniu 1 sierpnia 2005 r. i upływał z dniem 
1  października 2005 r. (k. 260). W dniu 15 września 2005 r. żalący złożył skargę 
kasacyjną, która została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 
20  września 2005 r. (k. 261 i k. 270). W dniu 1 października 2005 r. wniósł 
natomiast pismo zawierające uzupełnienie braków skargi kasacyjnej (k. 281), a – 
po doręczeniu mu w dniu 3 października 2005 r. odpisu postanowienia 
o  odrzuceniu skargi kasacyjnej – zażalenie na to postanowienie (k. 288). 
 
Nie można co do zasady odmówić racji wywodom żalącego na temat 
możliwości skutecznego usunięcia wad konstrukcyjnych skargi kasacyjnej przed 
upływem terminu do jej wniesienia. Stanowisko takie zostało wyrażone przez Sąd 
Najwyższy w postanowieniach: z dnia 29 sierpnia 2001 r., IV CZ 118/01 (OSNC 

 
 
3 
2002, nr 2, poz. 29), z dnia 20 listopada 2001 r., III CZ 109/01, niepubl., czy z dnia 
13 grudnia 2002 r., IV CZ 181/02, niepubl. Uszło jednak uwagi żalącego, że sąd 
drugiej instancji jest obowiązany dokonać kontroli zachowania wymagań skargi 
kasacyjnej niezwłocznie po jej wniesieniu, bez wyczekiwania na upływ 
dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 3985 § 1 k.p.c. Strona, która 
wniosła 
skargę 
kasacyjną 
dotkniętą 
brakami 
w 
zakresie 
elementów 
konstrukcyjnych, może zatem skutecznie uzupełnić wspomniane braki, jeżeli uczyni 
to nie tylko przed upływem terminu z art. 3985 § 1 k.p.c., lecz także przed wydaniem 
przez sąd drugiej instancji postanowienia o odrzuceniu skargi nieodpowiadającej 
wymaganiom określonym w  art. 3984 § 1 k.p.c. Jest tak dlatego, że wydanie 
postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną, która nie czyniła zadość 
wymaganiom przewidzianym w art. 3984 § 1 k.p.c., niweczy skutki procesowe 
związane z jej wcześniejszym wniesieniem. Innymi słowy, prowadzi do utraty 
substratu, który mógłby ulec uzupełnieniu. Jeżeli więc doszło do wydania 
postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną, a nie upłynął jeszcze termin 
przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c., strona może sporządzić i  wnieść przed 
upływem tego terminu nową skargę kasacyjną odpowiadającą wszystkim 
wymaganiom określonym w art. 3984 k.p.c. W niniejszej sprawie żalący mógł 
uczynić to w dniu 1 października 2005 r. Natomiast składanie w tym dniu pisma 
stanowiącego uzupełnienie braków skargi kasacyjnej było bezprzedmiotowe, skoro 
nie było już substratu, który mógłby ulec uzupełnieniu. 
Na koniec warto dodać, że identyczne stanowisko zajął już Sąd Najwyższy 
w  postanowieniu z dnia 18 lutego 2005 r., V CZ 176/04, nie publ. 
Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 
w   związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych 
podstaw.