IV CSK 630/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w sprawie o zasiedzenie służebności, uznając ją za niezasadną.
Wnioskodawczyni domagała się stwierdzenia nabycia służebności przechodu i przejazdu przez zasiedzenie. Sąd Okręgowy oddalił jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego, który również oddalił wniosek. W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła Sądowi drugiej instancji naruszenie prawa przez błędną interpretację przesłanki zasiedzenia dotyczącej trwałego i widocznego urządzenia. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, uznając, że nie spełnia ona wymogów oczywistej zasadności.
Sprawa dotyczyła wniosku o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia służebności przechodu i przejazdu. Wnioskodawczyni twierdziła, że nabyła służebność z dniem 4 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w G. oddalił jej wniosek, a Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację od tego wyroku. Wnioskodawczyni złożyła skargę kasacyjną, powołując się na naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji, w szczególności na błędną interpretację przesłanki zasiedzenia dotyczącej korzystania z trwałego i widocznego urządzenia, mimo wybudowania przez jej poprzednika prawnego nasypu, mostka oraz gazociągu. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odmówił jej przyjęcia. Uzasadnił to tym, że skarga nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c., czyli oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy podkreślił, że oczywista zasadność wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy. W ocenie Sądu Najwyższego, analiza uzasadnienia wniosku nie wykazała zaistnienia takiego stanu rzeczy, a kwestionowanie stanowiska Sądu drugiej instancji nie mogło być oparte na ustaleniach faktycznych odmiennych od przyjętych przez ten Sąd. Ponadto, nie stwierdzono nieważności postępowania przed Sądem drugiej instancji.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga kasacyjna nie spełnia wymogów oczywistej zasadności.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że wnioskodawczyni nie wykazała rażącego naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji, które byłoby widoczne od razu. Analiza uzasadnienia wniosku nie potwierdziła istnienia oczywistych błędów w wykładni prawa materialnego lub procesowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
Uczestnicy postępowania (utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| I. W. | osoba_fizyczna | wnioskodawczyni |
| E. P. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| K. P. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| R. W. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| E. W. | osoba_fizyczna | uczestnik |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w tym oczywistą zasadność.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^3 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398^4 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398^13 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398^9 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Zarzut oczywistego naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji polegający na błędnej interpretacji przesłanki zasiedzenia służebności dotyczącej korzystania z trwałego i widocznego urządzenia.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione szczególnie doniosłymi względami, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w sferze interesu powszechnego. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej [...] wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań.
Skład orzekający
Bogumiła Ustjanicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, w szczególności pojęcia 'oczywistej zasadności'."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odmowy przyjęcia skargi, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy o zasiedzenie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy procedury kasacyjnej i odmowy przyjęcia skargi, co jest istotne dla prawników procesowych, ale mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV CSK 630/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku I. W. przy uczestnictwie E. P., K. P., R. W. i E. W. o zasiedzenie służebności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 lutego 2013 r., którym został oddalony jej wniosek o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia z dniem 4 listopada 2006 r. służebności przechodu i przejazdu opisanym pasem gruntu, stanowiącym własność uczestników P. Wnioskodawczyni w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 398 3 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Za oczywistą zasadnością skargi przemawia, w jej ocenie, oczywiste naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji, polegające na błędnym zinterpretowaniu przesłanki zasiedzenia służebności gruntowej dotyczącej korzystania przez nią z trwałego i widocznego urządzenia, chociaż doszło do wybudowania przez jej poprzednika prawnego nasypu, mostka oraz gazociągu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione szczególnie doniosłymi względami, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w sferze interesu powszechnego. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia, chociaż jednej z przyczyn o charakterze publicznoprawnym, objętych art. 398 9 § 1 k.p.c., które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej objęta art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań. Naruszenie prawa powinno mieć charakter szczególny i kwalifikowany (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Brak w nim przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. Sąd drugiej instancji szeroko omówił wymagania, które powinny być spełnione przez żądającego stwierdzenia zasiedzenia służebności drogi koniecznej, w tym także korzystania przez wnioskodawcę z widocznego i trwałego urządzenia w rozumieniu przyjętym w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2011 r., III CZP 10/11 (OSNC 2011, nr 12, poz. 129). Kwestionowanie stanowiska Sądu drugiej instancji nie może być oparte na ustaleniach faktycznych odmiennych od przyjętych przez ten Sąd za podstawę orzeczenia. Wynik badania wniosku i jego argumentacji, na tle podstaw skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku, nie prowadzi do oceny, iż stanowi ono konsekwencję jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa materialnego albo procesowego, które współkształtowały jego treść. W szczególności nie doszło do oparcia orzeczenia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 398 13 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. l.n
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI