III CSK 90/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił wnioski o wykładnię lub sprostowanie postanowienia dotyczącego wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie o dział spadku i zniesienie współwłasności, uznając je za nieuzasadnione.
Pełnomocnik uczestników postępowania złożył wniosek o wykładnię lub sprostowanie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2016 r. w kwestii wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy, powołując się na przepisy k.p.c. dotyczące sprostowania błędów i wykładni postanowień, uznał, że treść postanowienia jest jednoznaczna i nie wymaga prostowania. Sąd stwierdził również, że wartość przedmiotu zaskarżenia była prawidłowo oznaczona i nie było podstaw do wykładni.
Sąd Najwyższy rozpatrywał wniosek pełnomocnika uczestników postępowania o dokonanie wykładni lub sprostowanie postanowienia z dnia 18 maja 2016 r. w przedmiocie wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd, odwołując się do art. 350 § 1 k.p.c. (stosowanego odpowiednio do postanowień na mocy art. 361 k.p.c.), stwierdził, że treść postanowienia jest jednoznaczna i nie zawiera oczywistych omyłek, które wymagałyby sprostowania. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 maja 2016 r. szczegółowo omówiono charakter skargi kasacyjnej, jej dopuszczalność oraz zasady oznaczania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o dział spadku i zniesienie współwłasności. Sąd Najwyższy zweryfikował, że wskazana przez skarżących wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa niż 150 000 zł, zgodnie z art. 519¹ § 4 pkt 4 k.p.c., nawet przy uwzględnieniu ewentualnego zawyżenia dopłat i spłat. W związku z tym, sąd uznał, że nie zaszły przesłanki do dokonywania wykładni postanowienia zgodnie z art. 352 k.p.c. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił oba wnioski.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienie jest jednoznaczne i nie wymaga wykładni ani sprostowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że treść postanowienia jest jasna i nie zawiera błędów. Wartość przedmiotu zaskarżenia została prawidłowo oznaczona zgodnie z przepisami, co wyklucza potrzebę wykładni.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie wniosków
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| L. G. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| M. G. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| A. M. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| L. M. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| M. Z. | osoba_fizyczna | uczestnik |
Przepisy (4)
Pomocnicze
k.p.c. art. 350 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
k.p.c. art. 361
Kodeks postępowania cywilnego
Przepisy dotyczące sprostowania wyroku stosuje się odpowiednio do postanowień.
k.p.c. art. 352
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki do dokonywania wykładni orzeczeń.
k.p.c. art. 519 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa zasady dotyczące wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o dział spadku i zniesienie współwłasności.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Jednoznaczność treści postanowienia Sądu Najwyższego. Prawidłowe oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia zgodnie z przepisami. Brak wystąpienia przesłanek do wykładni lub sprostowania postanowienia.
Godne uwagi sformułowania
treść postanowienia jest jednoznaczna, nie wymaga prostowania wartość ta jest mniejsza niż 150 000 zł Nie było zatem podstaw do uznania, że wystąpiły [...] przesłanki do dokonywania wykładni postanowienia.
Skład orzekający
Bogumiła Ustjanicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty wykładni i sprostowania postanowień Sądu Najwyższego, w szczególności w sprawach o dział spadku i zniesienie współwłasności."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej, gdzie wniosek o wykładnię/sprostowanie został uznany za nieuzasadniony z powodu braku wątpliwości co do treści orzeczenia i prawidłowego oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy wniosku o wykładnię lub sprostowanie postanowienia, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CSK 90/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku L. G. przy uczestnictwie M. G., A. M., L. M. i M. Z. o dział spadku po W. M., dział spadku po X. M., częściowy dział spadku po Y. M. i zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 września 2016 r., na skutek wniosku pełnomocnika uczestników A. M. i L. M. o dokonanie wykładni, ewentualnie o sprostowanie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt III CSK 90/16, oddala wnioski. UZASADNIENIE Pełnomocnik uczestników A. M. i L. M. wniósł o dokonanie wykładni, ewentualnie o sprostowanie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2016 r. w odniesieniu do oznaczonej wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy zważył: Zgodnie z art. 350 § 1 k.p.c., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, co ma również wprost zastosowanie do postanowień co do istoty sprawy wydawanych w postępowaniu nieprocesowym, a także, stosownie do art. 361 k.p.c., odpowiednio do postanowień. W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, treść postanowienia jest jednoznaczna, nie wymaga prostowania. Wniosek skarżących był nieuzasadniony. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 maja 2016 r. został określony charakter skargi kasacyjnej, jej dopuszczalność, zasady oznaczania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o dział spadku i zniesienie współwłasności oraz kontrolowania, czy została prawidłowo wskazana przez skarżących. Przeprowadzona weryfikacja wykazała, że wartość ta jest mniejsza niż 150 000 zł (art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c.), w odniesieniu do każdego ze skarżących, nawet przy uwzględnieniu powoływanego zawyżenia dopłat i spłat. Nie było zatem podstaw do uznania, że wystąpiły, przewidziane w art. 352 k.p.c., przesłanki do dokonywania wykładni postanowienia. Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił obydwa wnioski. aw jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI