III CSK 62/20

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Skarb Państwa - Starostę Powiatu T. od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt [...], dotyczącego zasiedzenia nieruchomości. Podstawą odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania były przesłanki określone w art. 398^9 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Uczestnik postępowania, reprezentowany przez Prokuratorię Generalną, powołał się na występowanie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania, czy wytoczenie przez współwłaściciela nieruchomości w postępowaniu administracyjnym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej należy uznać za czynność zmierzającą bezpośrednio do odzyskania posiadania, a w konsekwencji przerywającą bieg terminu zasiedzenia. Wskazano na rzekomą rozbieżność w orzecznictwie, przywołując orzeczenia uznające wszczęcie postępowania administracyjnego za przerywające bieg zasiedzenia oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2018 r., IV CSK 55/18, które stwierdzało, że wystąpienie o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej nie przerywa biegu zasiedzenia. Sąd Najwyższy uznał jednak, że wskazana rozbieżność ma charakter pozorny, a przywołane postanowienie IV CSK 55/18 jest wyjątkiem. Podkreślono, że istnieje wiele orzeczeń wyrażających odmienny pogląd, a Sąd Najwyższy już wcześniej uznał, że problem ten nie budzi wątpliwości (postanowienie z dnia 4 stycznia 2019 r., IV CSK 265/18). Sąd Najwyższy stwierdził, że celem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej jest odzyskanie władztwa nad nieruchomością, a wszczęcie postępowania administracyjnego jest niezbędnym krokiem do tego celu, co jednoznacznie czyni go środkiem bezpośrednio nakierowanym na odzyskanie władztwa nad rzeczą. W konsekwencji, brak jest wątpliwości co do zagadnienia prawnego sformułowanego w skardze kasacyjnej. Sąd Najwyższy dodał również, że nie budzi wątpliwości trafność i słuszność zaskarżonego orzeczenia. Ponieważ nie wykazano żadnej z okoliczności wskazanych w art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający