III CSK 62/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 398^9 § 1 k.p.c., w tym istotne zagadnienie prawne dotyczące przerwania biegu zasiedzenia przez wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną uczestnika postępowania, Skarbu Państwa - Starosty Powiatowego, od postanowienia Sądu Okręgowego w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości. Skarga kasacyjna opierała się na twierdzeniu o istnieniu istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego tego, czy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej przerywa bieg terminu zasiedzenia. Sąd Najwyższy uznał, że zagadnienie to nie budzi wątpliwości i nie ma podstaw do przyjęcia skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Skarb Państwa - Starostę Powiatu T. od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt [...], dotyczącego zasiedzenia nieruchomości. Podstawą odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania były przesłanki określone w art. 398^9 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Uczestnik postępowania, reprezentowany przez Prokuratorię Generalną, powołał się na występowanie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania, czy wytoczenie przez współwłaściciela nieruchomości w postępowaniu administracyjnym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej należy uznać za czynność zmierzającą bezpośrednio do odzyskania posiadania, a w konsekwencji przerywającą bieg terminu zasiedzenia. Wskazano na rzekomą rozbieżność w orzecznictwie, przywołując orzeczenia uznające wszczęcie postępowania administracyjnego za przerywające bieg zasiedzenia oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2018 r., IV CSK 55/18, które stwierdzało, że wystąpienie o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej nie przerywa biegu zasiedzenia. Sąd Najwyższy uznał jednak, że wskazana rozbieżność ma charakter pozorny, a przywołane postanowienie IV CSK 55/18 jest wyjątkiem. Podkreślono, że istnieje wiele orzeczeń wyrażających odmienny pogląd, a Sąd Najwyższy już wcześniej uznał, że problem ten nie budzi wątpliwości (postanowienie z dnia 4 stycznia 2019 r., IV CSK 265/18). Sąd Najwyższy stwierdził, że celem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej jest odzyskanie władztwa nad nieruchomością, a wszczęcie postępowania administracyjnego jest niezbędnym krokiem do tego celu, co jednoznacznie czyni go środkiem bezpośrednio nakierowanym na odzyskanie władztwa nad rzeczą. W konsekwencji, brak jest wątpliwości co do zagadnienia prawnego sformułowanego w skardze kasacyjnej. Sąd Najwyższy dodał również, że nie budzi wątpliwości trafność i słuszność zaskarżonego orzeczenia. Ponieważ nie wykazano żadnej z okoliczności wskazanych w art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej nie jest środkiem zmierzającym bezpośrednio do odzyskania posiadania nieruchomości i nie przerywa biegu terminu zasiedzenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że zagadnienie to nie budzi wątpliwości prawnych i nie ma rozbieżności w orzecznictwie, a celem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej jest odzyskanie władztwa nad nieruchomością, co czyni go środkiem bezpośrednio nakierowanym na odzyskanie władztwa nad rzeczą.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
wnioskodawca (D. sp. z o.o. w Z.)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. sp. z o.o. w Z. | spółka | wnioskodawca |
| Skarb Państwa - Starosta Powiatu T. | organ_państwowy | uczestnik |
| Agencja Mienia Wojskowego w W. | instytucja | uczestnik |
| S. sp. z o.o. w Z. | spółka | uczestnik |
| J. K. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| J. K. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| E. K. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| A. K.-K. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| W. R. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| J. R. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| A. D. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| R. N. | osoba_fizyczna | uczestnik |
Przepisy (1)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zagadnienie prawne dotyczące przerwania biegu zasiedzenia przez wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej nie budzi wątpliwości i nie ma rozbieżności w orzecznictwie.
Odrzucone argumenty
Wytoczenie przez współwłaściciela nieruchomości w postępowaniu administracyjnym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej należy uznać za czynność zmierzającą bezpośrednio do odzyskania posiadania, a w konsekwencji przerywającą bieg terminu zasiedzenia.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. rzeczona rozbieżność w orzecznictwie ma pozorny charakter. nie ma innego orzeczenia, w którym zajęto by podobne stanowisko, za to jest wiele orzeczeń, w których wyrażono pogląd odmienny. nie budzi wątpliwości, że jest to środek bezpośrednio nakierowany na odzyskanie władztwa nad rzeczą.
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie stanowiska Sądu Najwyższego w kwestii przerwania biegu zasiedzenia przez wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji przerwania biegu zasiedzenia przez czynności administracyjne w kontekście decyzji wywłaszczeniowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia z zakresu prawa rzeczowego, jakim jest przerwanie biegu zasiedzenia, co jest istotne dla praktyków prawa nieruchomości.
“Czy wniosek o unieważnienie decyzji wywłaszczeniowej przerywa bieg zasiedzenia? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt III CSK 62/20 POSTANOWIENIE Dnia 1 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku D. sp. z o.o. w Z. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty Powiatu T., Agencji Mienia Wojskowego w W., S. sp. z o.o. w Z., J. K., J. K., E. K., A. K.-K., W. R., J. R., A. D. i R. N. o zasiedzenie nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 października 2020 r., skargi kasacyjnej uczestnika Skarbu Państwa - Starosty Powiatu T. od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w imieniu uczestnika postępowania Prokuratoria Generalna wniosła skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołała się na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego. Sprowadza się ono do pytania, czy wytoczenie przez współwłaściciela nieruchomości w postępowaniu administracyjnym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej należy uznać za czynność zmierzającą bezpośrednio do odzyskania posiadania, a w konsekwencji przerywającą bieg terminu zasiedzenia. W uzasadnieniu wskazano rozbieżność w orzecznictwie - przykładowe orzeczenia, w których wszczęcie postępowania administracyjnego (zwykle w kontekście AWZ) uznano za przerywające bieg zasiedzenia oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2018 r., IV CSK 55/18 (niepubl.), gdzie wprost stwierdzono, że wystąpienie o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej nie jest środkiem zmierzającym bezpośrednio do odzyskania posiadania nieruchomości, zatem nie prowadzi do przerwania biegu przedawnienia. w odpowiedzi wnioskodawcy na skargę wyraźnie natomiast wykazano, że rzeczona rozbieżność w orzecznictwie ma pozorny charakter. Wspomniane postanowienie to wyjątek, gdyż nie ma innego orzeczenia, w którym zajęto by podobne stanowisko, za to jest wiele orzeczeń, w których wyrażono pogląd odmienny. Co więcej, w odniesieniu do tożsamego zagadnienia prawnego Sąd Najwyższy uznał już, że problem ten wątpliwości nie budzi, zatem nie ma podstaw do przyjęcia skargi do rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2019 r., IV CSK 265/18, niepubl.). Stanowisko to nie powinno merytorycznie budzić wątpliwości. Niewątpliwie celem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej jest odzyskanie przez właściciela władztwa nad nieruchomością, której wniosek dotyczy, a wszczęcie tego postępowania administracyjnego jest do tego niezbędnym krokiem. Jednoznacznie trzeba zatem stwierdzić, że nie budzi wątpliwości, iż jest to środek bezpośrednio nakierowany na odzyskanie władztwa nad rzeczą. W konsekwencji brak wątpliwości co do zagadnienia prawnego sformułowanego w skardze kasacyjnej. Na marginesie trzeba jeszcze dodać, że nie budzi też wątpliwości trafność i słuszność zaskarżonego orzeczenia. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI