V CSK 631/18

Sygn. akt V CSK 631/18
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marta Romańska
w sprawie z powództwa K. S.
‎
przeciwko A. C.-B.
‎
o rozwiązanie umowy o dożywocie,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2019 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […],
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;
3) przyznaje adwokat J.M. od Skarbu Państwa-Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł, powiększoną o podatek od towarów i usług we właściwej stawce, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 398
4
§ 2 k.p.c.). Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 398
9
§ 1 k.p.c.
Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z naruszenia przez Sąd  Apelacyjny art. 913 § 2 k.c. w zw. z art. 908 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 65 § 1 i 2 k.c. przez błędną wykładnię oświadczeń woli stron umowy dożywocia.
Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z motywami zaskarżonego wyroku nie potwierdza tezy skarżącej o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, mogącej zachodzić tylko w razie ewidentnej i widocznej już na pierwszy rzut oka wadliwości zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Przedstawiona przez Sąd Apelacyjny ocena prawna sprawy koresponduje z dokonanymi w niej ustaleniami faktycznymi, które nie mogą być podważane w ramach zarzutów skargi kasacyjnej (art. 398
3
§ 3 k.p.c.), i którymi Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu kasacyjnym byłby związany (art. 398
13
§ 2 k.p.c.). Zarzucane przez powódkę w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania naruszenie art. 913 § 2 w zw. z art. 908 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 65 § 1 i 2 k.c. przez błędną wykładnię oświadczeń woli stron prowadzących do ustalenia treści łączącej je  umowy dożywocia, nie koresponduje z ustaleniami faktycznymi opisującymi relacje, w jakich pozostawały strony po zawarciu umowy dożywocia. Z ustaleń tych wynika bowiem, że o wyprowadzeniu się pozwanej z lokalu, którego własność przeniosła na nią powódka, zadecydowała postawa powódki. Postawa powódki spowodowała też, że pozwana nie ma wiedzy o jej potrzebach zdrowotnych. Powódka nie przyjmuje od pozwanej szeregu świadczeń, które składają się na jej obowiązki z umowy dożywocia. W ramach oceny prawnej ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, Sąd Apelacyjny podkreślił, że stosunki między stronami  przy odrobinie dobrej woli obu stron, mogą umożliwić dalszą realizację umowy dożywocia, a to oznacza, że brak jest podstaw do rozwiązania umowy, która - jak każda umowa - powinna być trwała.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398
9
§ 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 108 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 398
21
i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800), orzeczono jak w postanowieniu.
O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi reprezentującemu powódkę z urzędu w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy orzekł stosownie do § 2, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714).
jw