III CSK 362/13

Powód M. M. dochodził odszkodowania od Przedsiębiorstwa Drogowo-Mostowego S.A. w N. oraz jego ubezpieczyciela, zarzucając szkodę wynikłą z wadliwie prowadzonych robót drogowych. Sąd pierwszej instancji uwzględnił roszczenie w znacznej części, opierając się na art. 435 k.c. i art. 805 § 1 k.c. Sąd drugiej instancji, uwzględniając apelacje pozwanych, wyrokiem reformatoryjnym oddalił powództwo. Sąd odwoławczy zakwestionował ustalenia faktyczne dotyczące przyczyny i przebiegu zdarzenia, uznając, że droga była prawidłowo oznakowana, a przyczyną zjechania powoda na pobocze było oślepienie przez inny pojazd, a nie nierówność drogi. W konsekwencji Sąd Okręgowy stwierdził brak związku przyczynowo-skutkowego między szkodą a ruchem pozwanego przedsiębiorstwa. Powód wniósł skargę kasacyjną, zarzucając m.in. błędną wykładnię art. 361 k.c. i art. 435 § 1 k.c. oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 231, 233, 365 § 1, 382 k.p.c.). Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty za bezzasadne. Podkreślono, że sąd drugiej instancji ma prawo dokonywać własnych ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego zebranego w pierwszej instancji, a odmienna ocena dowodów nie stanowi naruszenia przepisów. Sąd Najwyższy wyjaśnił również, że art. 365 § 1 k.p.c. nie nakłada obowiązku ustosunkowania się do wyroku uniewinniającego sądu karnego, a przesłanki związania sądu cywilnego wyrokiem sądu karnego określa art. 11 k.p.c. Stwierdzono, że zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się nieuzasadnione, gdyż powód nie wykazał istnienia adekwatnego związku przyczynowego, który jest niezbędną przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej, niezależnie od zasady ryzyka.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający