V CSK 674/14

Sygn. akt V CSK 674/14
POSTANOWIENIE
Dnia 12 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości "T." S.A.
w upadłości likwidacyjnej w B.
‎
przeciwko G. S.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
‎
z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa 180/14,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwany złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10  czerwca 2014 r., w którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego z dnia 7 listopada 2013 r. i zasądzono od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 365.530,95 zł  z odpowiednimi odsetkami, a w pozostałym zakresie powód
ztwo oddalono. Powód - Syndyk Masy Upadłości „T.” S.A. dochodził od pozwanego zapłaty sumy 309.530,95 zł z tytułu udzielonej pozwanemu wypłaty pożyczki pieniężnej. Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 7 listopada 2013 r.  oddalono powództwo.
W skardze kasacyjnej powód podnosił zarzuty naruszenia przepisów art. 462 k.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., art. 382 k.p.c. i art. 232 k.p.c. w zw. z art. 245 k.p.c. w zw. z art. 462 k.c.
Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdzał, że skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 3 skargi).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Analizując treść uzasadnienia obu wyroków Sądów meriti, treści skargi kasacyjnej i zawartą w niej motywację prawną o przyjęcie skargi  do rozpoznania, a także treść odpowiedzi na skargę (s. 302 akt sprawy, t. II), Sąd  Najwyższy stwierdził, że  - wbrew stanowisku skarżącego -  w rozpoznawanej sprawie  o zwrot pożyczki pieniężnej nie występuje przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny dokonał  przekonywającej interpretacji art. 462 k.p.c. po dokonaniu odpowiednich ustaleń faktycznych. W szczególności właściwie wyjaśnił, że pokwitowanie, które  uzyskał pożyczkobiorca od pożyczkodawcy, może zostać zakwestionowane co do wystąpienia faktu zapłaty pożyczki (w całości lub w części), jeżeli  takie potwierdzenie nie odpowiada stanowi rzeczywistemu, możliwemu do  ustalenia. Sąd Apelacyjny - opierając się na ustaleniach faktycznych - wskazał  na  okoliczności, które podważyły fakt ujawniony w pokwitowaniu (por. s. 17 i n. uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy stwierdzić, że gdy powód (pożyczkodawca) kwestionuje prawdziwość oświadczenia  (pokwitowania) o  sprawie pożyczki, pozwany może podtrzymywać wartość dowodową  pokwitowania  lub wskazać inne dowody wskazujące na fakt umorzenia zobowiązania pożyczkowego. Niezrozumiale zatem brzmi sugestia pozwanego, że  z racji kwestionowania przez powoda prawdziwości pokwitowań z dnia 6 listopada 2009 r. i z dnia 12 listopada 2009 r. nietrafnie obciążono pozwanego „wykazaniem swojej zdolności ekonomicznej spłaty pożyczki mimo istnienia pokwitowania” (pkt 3 skargi kasacyjnej).
Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi  do rozpoznania (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c., §§ 6, 12 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) (Dz.U. nr 163, poz. 1349, ze zm.).