III CSK 317/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów lub oczywistej zasadności skargi.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną strony powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w sprawie o zapłatę. Powódka wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazując na potrzebę wykładni art. 207 k.p.c. dotyczącego dopuszczalności pism procesowych po pierwszym posiedzeniu oraz na oczywistą zasadność skargi. Sąd Najwyższy uznał, że wskazana kwestia nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a prawo do przedstawienia racji nie jest naruszone, gdyż przewodniczący ma swobodę w decydowaniu o dopuszczalności dalszych pism. Skarga nie została uznana za oczywiście uzasadnioną, w związku z czym odmówiono jej przyjęcia do rozpoznania.
Sąd Najwyższy w składzie sędziego Krzysztofa Pietrzykowskiego rozpoznał na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną strony powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 12 listopada 2013 r. w sprawie z powództwa Agencji Handlowej "G." sp. z o.o. w K. przeciwko T. (Polska) sp. z o.o. w K. o zapłatę. Sąd Najwyższy postanowił odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jednocześnie zasądzając od powódki na rzecz pozwanej 3 600 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie odmowy opiera się na art. 398^9^ § 1 k.p.c., który stanowi, że Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga jest oczywiście uzasadniona. Powódka wskazała na potrzebę wykładni art. 207 k.p.c. w zakresie zgody sądu na składanie pism procesowych oraz na oczywistą zasadność skargi. Sąd Najwyższy uznał, że kwestia ta nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i zapobieganie nadużywaniu prawa procesowego. Podkreślono, że przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności dalszych pism, a sprawa jest w toku od chwili wniesienia pozwu. Wskazano, że problem interpretacyjny nie wywołał wątpliwości w judykaturze i doktrynie, a zatem są to subiektywne wątpliwości powoda. Skarga nie została również uznana za oczywiście uzasadnioną, a argumenty w niej zawarte stanowiły polemikę z uzasadnieniem Sądu Apelacyjnego. Wobec niewykazania żadnej z przesłanek z art. 398^9^ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności wnoszenia dalszych pism po pierwszym posiedzeniu.
Uzasadnienie
Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co może służyć przeciwko nadużywaniu prawa procesowego. Strony powinny wyartykułować wszystkie swoje racje w pozwie i odpowiedzi na pozew. Decyzja przewodniczącego o dopuszczalności dalszych pism jest podejmowana w toku sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
T. (Polska) sp. z o.o. w K.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Agencja Handlowa "G." sp. z o.o. w K. | spółka | powódka |
| T. (Polska) sp. z o.o. w K. | spółka | pozwana |
Przepisy (2)
Główne
k.p.c. art. 207
Kodeks postępowania cywilnego
Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co m.in. może służyć przeciwko nadużywaniu prawa procesowego. Strony z własnej woli mogą wnieść jedynie pozew i odpowiedź na pozew – to są pisma, w których powinny wyartykułować wszystkie racje na rzecz bronionych przez siebie stanowisk. Przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności wnoszenia dalszych pism. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy doszło do posiedzenia sądu – wszak decyzję tę przewodniczący ma podejmować „w toku sprawy”, a sprawa jest „w toku” od chwili skutecznego wniesienia pozwu.
k.p.c. art. 398^9^ § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Potrzeba wykładni art. 207 k.p.c. w zakresie dopuszczalności pism procesowych po pierwszym posiedzeniu. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej.
Godne uwagi sformułowania
Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co m.in. może służyć przeciwko nadużywaniu prawa procesowego. Przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności wnoszenia dalszych pism. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy doszło do posiedzenia sądu – wszak decyzję tę przewodniczący ma podejmować „w toku sprawy”, a sprawa jest „w toku” od chwili skutecznego wniesienia pozwu. Wskazany problem interpretacyjny nie wywołał żadnych wątpliwości w judykaturze i doktrynie – są to zatem wyłącznie subiektywne wątpliwości powoda.
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie utrwalonej wykładni art. 207 k.p.c. dotyczącej dopuszczalności pism procesowych w postępowaniu cywilnym oraz kryteriów przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i nie wprowadza nowych zasad prawnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Orzeczenie ma charakter czysto proceduralny i dotyczy rutynowej odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie zawiera nowych ani kontrowersyjnych interpretacji prawnych.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CSK 317/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Agencji Handlowej "G." sp. z o.o. w K. przeciwko T. (Polska) sp. z o.o. w K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 12 listopada 2013 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód w niniejszej sprawie wniósł skargę kasacyjną co do pozostałej części postanowienia Sądu Apelacyjnego w zakresie, w jakim utrzymano w mocy postanowienie o odrzuceniu pozwu. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni przepisów prawa oraz na oczywistą zasadność skargi. Potrzeba wykładni ma dotyczyć art. 207 k.p.c. i tego, czy, po pierwsze, wymaganie zgody sądu w formie postanowienia na złożenie pism procesowych dotyczy także pism przed pierwszym posiedzeniem oraz, po drugie, czy sąd może odmówić zgody na złożenie takich pism, co przecież godzi w prawo strony do przedstawienia swojej racji. Kwestia ta nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co m.in. może służyć przeciwko nadużywaniu prawa procesowego. Strony z własnej woli mogą wnieść jedynie pozew i odpowiedź na pozew – to są pisma, w których powinny wyartykułować wszystkie racje na rzecz bronionych przez siebie stanowisk. Przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności wnoszenia dalszych pism. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy doszło do posiedzenia sądu – wszak decyzję tę przewodniczący ma podejmować „w toku sprawy”, a sprawa jest „w toku” od chwili skutecznego wniesienia pozwu. Co więcej, wskazany problem interpretacyjny nie wywołał żadnych wątpliwości w judykaturze i doktrynie – są to zatem wyłącznie subiektywne wątpliwości powoda, które można rozwiać w drodze zwykłej wykładni prawa, nie przemawiają one zatem za przyjęciem skargi do rozpoznania. Skarga nie jest też oczywiście uzasadniona. Lektura zaskarżonego postanowienia nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego wyłożenia czy zastosowania prawa. Co więcej, argumenty w tym zakresie zawarte w skardze są wyłącznie polemiką z uzasadnieniem postanowienia Sądu Apelacyjnego i służą co najwyżej uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI