III CSK 273/13

Sygn. akt III CSK 273/13 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 12 grudnia 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Bogumiła Ustjanicz 
 
 
w sprawie z powództwa J. D., A. K.  
i I. K. 
przeciwko K. sp. z o.o. w Z. 
z udziałem interwenienta ubocznego A. Ś. 
o rozwiązanie spółki, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 12 grudnia 2013 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej oraz skargi kasacyjnej  
interwenienta ubocznego  
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 11 kwietnia 2013 r.,  
 
 
1) odmawia przyjęcia do rozpoznania obu skarg kasacyjnych; 
2) zasądza od A. Ś. na rzecz powodów kwotę 270  zł (dwieście 
siedemdziesiąt) 
tytułem 
kosztów 
postępowania 
kasacyjnego. 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w 
K. z dnia 22 listopada 2012 r. w ten sposób, że rozwiązał K. Spółkę z ograniczoną 
odpowiedzialnością w Z., ustanowił likwidatora, oddalił żądanie ustanowienia 
likwidatorami wspólników oraz uchylił orzeczenie w części obejmującej określenie 
wynagrodzenia likwidatora i przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi pierwszej 
instancji. 
Skargi kasacyjne pozwanej i interwenienta ubocznego oparte zostały na obu 
podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c. Pozwana we wniosku o przyjęcie 
skargi do rozpoznania powołała przyczyny objęte art. 3989 § 1 pkt 1, 3 i 4 k.p.c. 
Występowanie istotnego zagadnienia prawnego połączyła z potrzebą wyjaśnienia, 
czy konflikt pomiędzy wspólnikami jako przyczyna rozwiązania spółki musi mieć 
charakter trwały i niemożliwy do usunięcia przy zastosowaniu innych środków 
prawnych, jak też, czy przyczyna ta odnosi się do „innych ważnych przyczyn" 
wywołanych stosunkami spółki, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 k.s.h., 
czy te przyczyny powinny wskazywać na brak możliwości dalszego funkcjonowania 
spółki. Nieważność postępowania spowodowana została pozbawieniem jej prawa 
do obrony, wobec oparcia ustaleń na opiniach biegłych opracowanych 
w postępowaniu karnym i nieprzesłuchaniu stron na nowe fakty i dowody. 
Na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wskazują jej zarzuty i ich uzasadnienie. 
Wniosek interwenienta ubocznego podaje jako przyczyny uzasadniające przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania występowanie istotnych zagadnień prawnych 
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz oczywistą jej zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). 
Zagadnienia prawne dotyczyły konieczności udzielenia odpowiedzi na pytania 
związane z dopuszczalnością wykorzystania opinii biegłych opracowanej w innym 
postępowaniu, określenia granicy pomiędzy dokumentem prywatnym, obejmującym 
opinie i dowodem z opinii biegłego; wyjaśnienia sformułowań objętych art. 271 pkt 1 
k.s.h. - „osiągnięcie celu spółki stało się niemożliwe" oraz „inne ważne przyczyny 
wywołane stosunkami spółki". Za oczywistą zasadnością skargi przemawia 

 
3 
naruszenie 
przepisów 
postępowania 
i 
przekroczenie 
granic 
swobodnej 
oceny dowodów. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:                 
Skarga kasacyjna stanowi kwalifikowany, nadzwyczajny środek odwoławczy, 
którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być podyktowane przyczynami 
o szczególnej doniosłości, związanymi z ochroną interesu powszechnego, 
wykraczającymi poza interes skarżącego. Nie została przewidziana jako kolejny 
środek 
kwestionowania 
orzeczenia 
niesatysfakcjonującego 
strony. 
Celem 
rozpoznania skargi kasacyjnej jest dążenie do ochrony porządku prawnego przed 
dowolnością orzekania oraz zapewnienia jednolitości orzecznictwa w sprawach, 
w których istnieje możliwość dokonania wykładni zasadniczej, mającej charakter 
abstrakcyjny. Ocena, czy podane względy zachodziły w konkretnej skardze 
kasacyjnej dokonywana jest przez badanie, czy powoływane przez skarżącego 
we wniosku przyczyny przyjęcia jej do rozpoznania wskazują na występowanie 
jednej z przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c. 
Powołanie się na podstawę objętą art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nakłada na 
skarżącego obowiązek przedstawienia tego istotnego zagadnienia prawnego 
z powołaniem konkretnych przepisów prawa, wykazaniem, że jest ono nowe, 
nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie 
tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych, podobnych spraw. 
Do Sądu Najwyższego należy ocena, czy twierdzenie skarżącego obejmuje takie 
właśnie zagadnienie i czy jest ono na tyle istotne, że skarga wymaga rozpoznania 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, 
OSNC 2002, nr 1, poz.11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, 
nr 12, poz. 151; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl.; z dnia 14 grudnia 
2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 
2006, nr 15-16, poz. 243; niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; 
z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., 
I CSK 108/08, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11, niepubl.).  
W celu wykazania nieważności postępowania przed sądem drugiej instancji 
skarżący powinien wskazać na istnienie jednej z podstaw objętych art. 379 k.p.c. 

 
4 
Wypełnienie przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, w 
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. połączone zostało z obowiązkiem wykazania, 
że jest to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej 
analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że  zaskarżone 
orzeczenie nie powinno się ostać. Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli 
oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej 
instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego 
z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 
2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 
285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). 
Opisane przez skarżących zagadnienia prawne nie spełniają wymagań 
przewidzianych dla tej przyczyny przedsądu. Niebyło podstaw do uznania, 
że podnoszone wątpliwości mają cechy istotności i nowości, ponieważ nie były 
przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, czy też doszło do niejednolitości 
orzecznictwa. Artykułowane przez skarżących problemy związane z rozumieniem 
art. 271 pkt 1 k.s.h. należą w zasadzie do kategorii wątpliwości związanych ze 
stosowaniem prawa w konkretnej sprawie, zmierzają do uzyskania odpowiedzi w 
okolicznościach tej sprawy, w oderwaniu od ustaleń dokonanych przez Sąd drugiej 
instancji. Kwestia dopuszczalności dopuszczenia dowodu z dokumentu prywatnego 
oraz wzajemnej relacji tego dowodu i dowodu z opinii biegłego nie ma cech 
nowości, z uwagi na liczne wypowiedzi w orzecznictwie, wskazujące na jednolitość 
zapatrywań Sądu Najwyższego. 
Nie ma usprawiedliwionych podstaw do uznania, że doszło do pozbawienia 
pozwanej możności obrony jej praw, nawet gdyby miało miejsce naruszenie 
przepisów postępowania, dotyczących przeprowadzania dowodów w sprawie. 
Analiza podnoszonej przesłanki oczywistej zasadności skarg kasacyjnych 
w świetle ich podstaw i motywów zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia zarzutu, 
że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, którego konsekwencją 
była oczywista wadliwość zaskarżonego wyroku. 
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg 
kasacyjnych do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Orzeczenie 

 
5 
o kosztach postępowania kasacyjnego oparte zostało na zasadzie objętej art. 107 
zdanie drugie w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.  
 
 
 
kc 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jw