III CSK 27/11

Sygn. akt III CSK 27/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Antoni Górski 
 
 
 
w sprawie z powództwa Ewy K. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Lasom Państwowym Nadleśnictwo L. 
o ustalenie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2011 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej  
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 10 września 2010 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania; 
zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 3.600 
(trzy   tysiące sześćset) zł kosztów zastępstwa prawnego                
w postępowaniu kasacyjnym.  
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Skarżący uzasadniał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej dwiema 
przyczynami. 
Pierwsza sprowadza się do potrzeby wyjaśnienia wzajemnych zależności 
pomiędzy art. 189 k.p.c., a art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach 
wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r., nr 124, poz. 1361, ze zm.), dalej: u.k.w.h". 
Podejmując ten problem należy przede wszystkim podkreślić, że nie powinno się go 
rozstrzygać w sposób abstrakcyjny, lecz w okolicznościach konkretnej sprawy (tak 
słusznie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 września 2004 r., II CK 497/03, 
niepubl.). Drugim założeniem ogólnym jest to, że powództwo z art. 189 k.p.c. nie 
przysługuje, jeżeli zainteresowany może w innej drodze osiągnąć w pełni ochronę 
swoich praw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CK 
497/03, niepubl.). Kierując się tymi założeniami Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, 
że ponieważ powódka dochodzi prawa własności tylko do części nieruchomości 
wpisanej do księgi wieczystej, nie mogłaby realizować tego roszczenia w drodze 
powództwa z art. 10 u.k.w.h. Powództwo na tej podstawie wykluczałoby pozew 
z art. 189 k.p.c., gdyby pretensje powódki dotyczyły całego przedmiotu własności 
nieruchomości wpisanej w księdze wieczystej. Taka zaś sytuacja w sprawie nie 
zachodzi, a zatem podnoszone przez skarżącego wątpliwości co do możliwości 
występowania przez powódkę z roszczeniem z art. 189 k.p.c. nie spełniają 
in concreto warunku z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcia skargi do rozpoznania 
w postaci potrzeby wykładni obu powołanych przepisów. 
Jeśli chodzi o drugą z powołanych przyczyn przyjęcia skargi, to praktycznie 
sprowadza się ona do zakwestionowania stanowiska prawnego zajętego przez Sąd 
Najwyższy w wyroku z dnia 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, (OSNC 1999 r., nr 1, 
poz. 7), zgodnie z którym pojęcie lasów i gruntów leśnych „podzielonych faktycznie" 
przed dniem 1 września 1939 r. na parcele nie większe niż 25 ha oznacza – 
w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. B dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu 
niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz. 82, ze zm.) – 
to samo, co stwierdzenie faktu ich podziału na takie areały. Sąd Najwyższy 

 
3 
w składzie rozpoznającym kwestię przyjęcia skargi w niniejszej sprawie do 
rozpoznania podziela jednak pogląd wyrażony w przywołanym wyroku, co sprawia, 
że i ta przyczyna przyjęcia skargi nie zachodzi. 
W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania 
(art. 3989 § 2 k.p.c.) z zasądzeniem od pozwanego na rzecz powódki zwrotu 
kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym (art. 98 § 1 k.p.c.). 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jz