III CSK 265/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 398^9 § 1 k.p.c., w szczególności kwestia intertemporalna dotycząca ustalania wartości nieruchomości nie budzi wątpliwości prawnych.
Powód C.R. wniósł pozew o zapłatę przeciwko Gminie Miejskiej K. Po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, strona pozwana wniosła skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, stwierdził, że podnoszone zagadnienie prawne dotyczące wykładni art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie spełnia kryteriów określonych w art. 398^9 § 1 k.p.c. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądził koszty postępowania kasacyjnego od pozwanej na rzecz powoda.
Sprawa dotyczyła pozwu o zapłatę wniesionego przez C.R. przeciwko Gminie Miejskiej K. Po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny w [...] z dnia 19 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I ACa [...]), strona pozwana wniosła skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2019 r., rozpatrzył wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zgodnie z art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pozwana powołała się na występowanie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego kwestii intertemporalnej, a mianowicie, czy wartość nieruchomości należy ustalać w świetle nowego art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd Najwyższy uznał, że wskazana wątpliwość ma charakter subiektywny, a skarżący nie wykazał rozbieżności w orzecznictwie ani poglądach doktryny. Ponadto, brak norm intertemporalnych przy wprowadzaniu art. 37 ust. 11 nie oznacza braku regulacji, gdyż zastosowanie mają ogólne zasady prawa, zgodnie z którymi oceny skutków czynności dokonuje się na podstawie prawa obowiązującego w chwili jej dokonania (tempus regit actum). Sąd wskazał, że zasady ustalania wartości nieruchomości nie uległy zmianie, a obecny art. 37 ust. 11 pkt 1 nie może znaleźć zastosowania, ponieważ nie jest spełniona jego hipoteza. W przypadku ograniczenia korzystania z nieruchomości, zastosowanie znajduje art. 37 ust. 11 pkt 2, który nakazuje uwzględnienie dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości. Wobec niewykazania żadnej z okoliczności wskazanych w art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5400 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wartość nieruchomości należy ustalać według prawa obowiązującego w chwili dokonania czynności (tempus regit actum). Nowy przepis nie ma zastosowania wstecz, a zasady ustalania wartości nieruchomości nie uległy istotnej zmianie.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że podnoszona kwestia intertemporalna nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego ani nie budzi poważnych wątpliwości, gdyż zastosowanie mają ogólne zasady prawa. Wskazał, że ocena skutków czynności prawnej powinna być dokonywana na podstawie prawa obowiązującego w momencie jej dokonania. Ponadto, sąd stwierdził, że treść przepisów dotyczących ustalania wartości nieruchomości nie uległa znaczącej zmianie, a obecny art. 37 ust. 11 pkt 1 nie może znaleźć zastosowania w tej sprawie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej
Strona wygrywająca
powód
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| C. R. | osoba_fizyczna | powód |
| Gmina Miejska K. | instytucja | pozwana |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.
u.p.z.p. art. 37 § ust. 11
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dotyczy ustalania wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego. Sąd rozważał kwestię intertemporalną związaną ze zmianą tego przepisu.
Pomocnicze
u.p.z.p. art. 37 § ust. 12
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Wspomniany jako przepis, który przejął dawną treść art. 37 ust. 11.
u.p.z.p. art. 37 § ust. 11 pkt 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Nie może znaleźć zastosowania, ponieważ nie jest spełniona jego hipoteza.
u.p.z.p. art. 37 § ust. 11 pkt 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Może znaleźć zastosowanie, nakazuje uwzględnienie dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości przy ocenie jej wartości.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak istotnego zagadnienia prawnego lub rozbieżności w orzecznictwie. Zastosowanie ogólnych zasad prawa (tempus regit actum) do oceny skutków czynności prawnej. Niezmieniony charakter zasad ustalania wartości nieruchomości.
Odrzucone argumenty
Podnoszona przez pozwaną kwestia intertemporalna dotycząca wykładni art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako istotne zagadnienie prawne.
Godne uwagi sformułowania
wartość nieruchomości należy ustalać w świetle nowego art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kwestia ta jednak wątpliwości nie budzi brak norm intertemporalnych przy wprowadzaniu art. 37 ust. 11 nie oznacza, że kwestia ta nie jest uregulowana - zastosowanie mają wówczas ogólne zasady oceny skutków konkretnej czynności dokonuje się na podstawie prawa obowiązującego, gdy czynność ta została dokonana (tempus regit actum)
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego, zwłaszcza w kontekście wykładni przepisów intertemporalnych i ustalania wartości nieruchomości."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku spełnienia przesłanek z art. 398^9 § 1 k.p.c. oraz konkretnej interpretacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia ważne zasady proceduralne dotyczące przyjmowania skarg kasacyjnych i stosowania prawa w czasie, co jest istotne dla praktyków prawa, choć nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć merytorycznych.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe zasady i pułapki.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CSK 265/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa C. R. przeciwko Gminie Miejskiej K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego. Ma ono sprowadzać się do kwestii intertemporalnej, tzn. czy wartość nieruchomości należy ustalać w świetle nowego art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestia ta jednak wątpliwości nie budzi. Po pierwsze, wskazana wątpliwość ma charakter subiektywny, tzn. skarżący nie wskazuje na występującą rozbieżność w orzecznictwie czy poglądach doktryny. Po drugie, brak norm intertemporalnych przy wprowadzaniu art. 37 ust. 11 nie oznacza, że kwestia ta nie jest uregulowana - zastosowanie mają wówczas ogólne zasady. Jasno z nich wynika, że oceny skutków konkretnej czynności dokonuje się na podstawie prawa obowiązującego, gdy czynność ta została dokonana ( tempus regit actum ). Jeśli zatem szkoda została wyrządzona, tak jak w tej sprawie, pod rządami dawnego prawa, to dawne prawo przesądza o dopuszczalności i wysokości odszkodowania. Po trzecie, zasady ustalania wysokości wartości nieruchomości de facto nie uległy zmianie, bo treść art. 37 ust. 12, mająca zastosowanie, przejęła dawną treść art. 37 ust. 11, a obecny art. 37 ust. 11 pkt 1 nie może znaleźć zastosowania, ponieważ nie jest spełniona hipoteza zawartej tam normy prawnej: uchwalenie planu miejscowego nie spowodowało niemożliwości lub ograniczenia dalszego faktycznego korzystania z nieruchomości. Co najwyżej znajdzie zastosowanie art. 37 ust. 11 pkt 2, ponieważ korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z dotychczas przewidzianym zostało ograniczone, ale wtedy ten sam przepis jasno mówi, że do oceny wartości nieruchomości uwzględnia się dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI