III CSK 184/07

Sygn. akt III CSK 184/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 lipca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Irena Gromska-Szuster 
 
 
 
w sprawie z wniosku AS, AS i KS 
przy uczestnictwie AS 
o przyjęcie do szpitala psychiatrycznego, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2007 r., 
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika  
od postanowienia Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt [..], 
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną. 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił 
apelację uczestnika AS od postanowienia Sądu Rejonowego w O. orzekającego 
umieszczenie uczestnika w szpitalu psychiatrycznym. 
Odpis postanowienia Sądu Okręgowego z uzasadnieniem został doręczony 
uczestnikowi w dniu 24 stycznia 2007 r., zaś skargę kasacyjną od tego 
postanowienia pełnomocnik uczestnika złożył osobiście w biurze podawczym Sądu 
Okręgowego w dniu 26 marca 2007 r. W skardze tej, jako wypełnienie wymogu 
z  art. 3894 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazał, że rozpoznanie skargi kasacyjnej jest 
konieczne z uwagi na to, że „w grę wchodzą przepisy pochodzące z różnych 
okresów czasu i wymagają jednolitej interpretacji zważywszy dodatkowo, że 
orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na temat wyjątków od 
zasady poszanowania wolności każdego człowieka jest bardzo rygorystyczne na 
korzyść podsądnych” oraz „zachodzi potrzeba wyrażenia poglądu, czy na gruncie 
ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego możliwe jest 
nakazanie 
podejrzanemu 
o 
chorobę 
psychiczną 
poddania 
się 
leczeniu 
ambulatoryjnemu na zasadzie interpretacyjnej a maiori ad minus”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który 
wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia 
orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. W rozpoznawanej sprawie termin 
ten upłynął w dniu 24 marca 2007 r., przypadającym w sobotę. Skarga kasacyjna 
została natomiast wniesiona w dniu 26 marca 2007 r., to jest w poniedziałek. 
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, tzw. wolna sobota, nie 
jest dniem ustawowo wolnym od pracy, w rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 
165 § 1 k.p.c. (porównaj między innymi postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2002 r. 
I CZ 167/02, nie publ. oraz uchwałę składu siedmiu sędziów SN stanowiącą zasadę 
prawną z dnia 25 kwietnia 2003 r. III CZP 8/03, OSNC z 2004 r., nr 1 poz. 1), co 
prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna uczestnika postępowania została 
wniesiona po terminie. Skutkuje to jej odrzuceniem na podstawie art. 3986 § 3 
w zw. z art. 3985 § 1 k.p.c. 

 
3 
Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że nie spełnia ona także wymogów 
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Nie tylko bowiem nie zawiera samego wniosku o przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania, lecz również uzasadnienie skargi w tym 
przedmiocie nie odpowiada wymaganiom tego przepisu, w związku z art. 3989 § 1 
k.p.c. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy dla spełnienia tego wymogu 
konieczne jest wykazanie w wyodrębnionym wywodzie prawnym, że w sprawie 
występuje przynajmniej jedna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., 
które w ramach tzw. przedsądu uzasadniają przyjęcie przez Sąd Najwyższy skargi 
kasacyjnej do rozpoznania. Jeżeli okolicznością tą jest występowanie w sprawie 
istotnego zagadnienia prawnego, konieczne jest sformułowanie tego zagadnienia, 
przytoczenie przepisów prawa, na tle których powstało, wskazanie argumentów 
prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazanie, że 
jest to zagadnienie istotne, którego rozstrzygnięcie będzie miało ważne znaczenie 
dla praktyki sądowej. Jeżeli natomiast podstawą wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, konieczne jest 
wskazanie tych przepisów, wykazanie, że ich wykładnia może być różna i budzi 
poważne wątpliwości, a jeżeli skarżący powołuje się na orzecznictwo sądowe, 
powinien przytoczyć orzeczenia wydane w oparciu o odmienną wykładnię 
wskazywanych przepisów (porównaj między innymi uchwałę połączonych Izb: 
Cywilnej oraz Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu 
Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r. III CZP 72/02, OSNC z 2003 r., nr 7-8, poz. 
92 oraz postanowienia z dnia 16 września 2003 r. IV CZ 100/03, nie publ. i z dnia 
7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05, nie publ.). 
Skarga kasacyjna uczestnika postępowania nie spełnia powyższych 
wymogów, co także prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 3986 § 3 w zw. 
z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.