III CSK 161/07

Sygn. akt III CSK 161/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 lipca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Irena Gromska-Szuster 
 
 
 
w sprawie z powództwa KM 
przeciwko PM 
o eksmisję, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2007 r., 
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego  
od wyroku Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 27 września 2006 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację 
pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w W., który usunął pozwanego PM wraz 
z rzeczami i osobami reprezentującymi jego prawa z lokalu mieszkalnego nr 3 w W. 
przy ul. Ś. nr 5, dla którego w Sądzie Rejonowym w W. prowadzona jest księga 
wieczysta KW nr [...]. 
Sądy obu instancji ustaliły między innymi, że przedmiotowy lokal stanowi 
odrębną nieruchomość, której właścicielem jest powód, a pozwany zajmował 
mieszkanie na podstawie łączącej strony umowy użyczenia. Powództwo zostało 
uwzględnione na podstawie art. 222 § 1 k.c. w zw. z art. 716 k.c.  
W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego pozwany 
jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał kwotę 101 600 zł, a na wezwanie 
Sądu Okręgowego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie tygodnia pod 
rygorem jej odrzucenia, przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia przy 
odpowiednim zastosowaniu reguł wynikających z art. 23 k.p.c. oraz wyjaśnienia, co 
składa się na kwotę 101 600 zł wskazaną w skardze kasacyjnej jako wartość 
przedmiotu zaskarżenia, wyjaśnił, że sprawa nie jest sprawą o wydanie przedmiotu 
najmu i nie ma w niej zastosowania art. 23 k.p.c., a wskazana w skardze kasacyjnej 
kwota odpowiada wartości mieszkania i jest prawidłowo podaną wartością 
przedmiotu zaskarżenia. 
W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania 
z powodu jej oczywistej zasadności. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu wobec nie usunięcia w terminie jej 
braku polegającego na niewskazaniu właściwej wartości przedmiotu zaskarżenia, 
a  także dlatego, że nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do 
rozpoznania. 
Rozpoznawana sprawa jest sprawą o prawo majątkowe, w której 
dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia. 

 
3 
Określenie wartości przedmiotu zaskarżenia podlega regułom wskazanym 
w  przepisach k.p.c. dotyczących wartości przedmiotu sporu, które stosuje się 
odpowiednio. Sąd nie jest związany wskazaną przez stronę wartością przedmiotu 
zaskarżenie i może żądać wskazania wartości właściwej, jeżeli skarżący określił 
wartość niezgodnie z regułami wynikającymi z właściwych przepisów. 
W rozpoznawanej sprawie Sądy obu instancji zaniechały doprowadzenia do 
właściwego określenia przez strony wartości przedmiotu sporu i zaskarżenia aż do 
chwili wniesienia przez pozwanego skargi kasacyjnej. W sprawie, w której 
właściciel odrębnej nieruchomości mieszkaniowej żądał jej wydania przez 
pozwanego zajmującego lokal na podstawie użyczenia, do określenia wartości 
przedmiotu sporu i zaskarżenia ma zastosowanie art. 232 k.p.c. stanowiący, że 
w  sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego lub na 
podstawie tytułu innego niż najem lub dzierżawa, wartość przedmiotu sporu oblicza 
się przyjmując, stosownie do rodzaju nieruchomości i sposobu korzystania z niej, 
podaną przez powoda sumę odpowiadającą trzymiesięcznemu czynszowi najmu 
lub dzierżawy należnemu od danego rodzaju nieruchomości. Nie jest zatem 
wartością przedmiotu zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej wartość 
mieszkania i pozwany obowiązany był, na wezwanie Sądu Okręgowego, wskazać 
właściwie wyliczoną wartość, według zasad art. 232 k.p.c. Wprawdzie Sąd błędnie 
wskazał jako podstawę określenia tej wartości reguły zawarte w art. 23 zamiast 
w art. 232 k.p.c., jednak nie ma to znaczenia dla oceny, że skarżący nie wykonał 
zarządzenia Sądu. Po pierwsze bowiem reguły określone w tych przepisach są co 
do zasady takie same (chodzi o czynsz najmu lub dzierżawy), a po wtóre pozwany 
nie wykonał zarządzenia Sądu w żadnym zakresie, dokonując samodzielnie 
określenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie mającego jakichkolwiek podstaw 
prawnych. Z tych względów skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie 
art. 3986 § 3 w zw. z art. 3984 § 2 k.p.c. 
Niezależnie od tego podlega ona także odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 
3 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Nie spełnia bowiem wymogów tego przepisu 
wskazanie, jako uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, że 
skarga jest oczywiście uzasadniona. Dla spełnienia wymogów art. 3984 § 1 pkt 3 
k.p.c. nie wystarczy bowiem jedynie powtórzenie jednej z przesłanek ustawowych 

 
4 
przedsądu, określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Jeżeli wniosek o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania ma za podstawę przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., 
skarżący powinien wykazać, że zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym 
naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych jego zasad obowiązujących 
w  praworządnym 
państwie, 
widocznym 
prima 
facie, 
przy 
wykorzystaniu 
podstawowej wiedzy prawniczej. Chodzi więc o wykazanie kwalifikowanego 
przypadku naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna 
pozwanego nie spełnia tego wymogu i także z tej przyczyny podlega odrzuceniu.