III CO 305/25

Sąd Okręgowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy o zapłatę 150 000 zł z powództwa A. P. przeciwko sędziemu X. Y. do innego sądu równorzędnego, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości i społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Powód w pozwie wskazał, że pozwany jest sędzią Sądu Okręgowego w R. i w ocenie powoda nie ma on uprawnień do orzekania jako tzw. „neo-sędzia”, co spowodowało u powoda cierpienia psychiczne. Sąd Najwyższy, analizując sprawę, podkreślił, że przepis art. 44¹ § 1 k.p.c. o przekazaniu sprawy do innego sądu jest wyjątkiem i powinien być interpretowany ściśle. Zbyt pochopne przekazywanie spraw może budować przekonanie o łatwości manipulowania właściwością sądów. Sąd Najwyższy zaznaczył, że sama obawa stron lub opinii publicznej o braku bezstronności nie jest wystarczająca; muszą istnieć realne przesłanki obiektywne. W tej sprawie powód nie przedstawił żadnej argumentacji potwierdzającej jego wniosek, a określenie „neo-sędzia” jest stygmatyzujące i pozbawione treści normatywnej. Sąd Najwyższy wskazał, że w takich sytuacjach należy rozważyć wnioski o wyłączenie sędziego, a zarzut powoda o braku uprawnień pozwanego sędziego jest bezpodstawny. Odmówiono przekazania sprawy, uznając, że nie ma podstaw do stwierdzenia zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający