III CO 260/23

Sąd NajwyższyWarszawa2023-05-31
SNinneprawo łowieckieWysokanajwyższy
koło łowieckieuchwałakara porządkowawyłączenie sędziegodobro wymiaru sprawiedliwościsąd najwyższyprzekazanie sprawy

Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy dotyczącej uchylenia uchwały koła łowieckiego innemu sądowi, uznając brak podstaw do stwierdzenia naruszenia dobra wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Okręgowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy dotyczącej uchylenia uchwały koła łowieckiego innemu sądowi, powołując się na potencjalne wątpliwości co do bezstronności z uwagi na powiązania rodzinne sędziów z członkami zarządu koła. Sąd Najwyższy odmówił przekazania, podkreślając, że instytucja ta ma zastosowanie jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy naruszone jest dobro wymiaru sprawiedliwości w znaczeniu ustrojowym, a nie w przypadku problemów dotyczących indywidualnych sędziów, które powinny być rozwiązywane przez instytucję wyłączenia sędziego.

Sąd Okręgowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy dotyczącej uchylenia uchwały Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego oraz uchwały Zarządu Koła Łowieckiego w sprawie wymierzenia kary porządkowej innemu sądowi równorzędnemu. Podstawą wniosku były oświadczenia sędziów o wyłączeniu od rozpoznania sprawy, a także powiązania rodzinne prezesa zarządu koła łowieckiego z sędziami Sądu Okręgowego w R., które mogły budzić wątpliwości co do bezstronności. Sąd Najwyższy, analizując przepis art. 44¹ k.p.c., odmówił przekazania sprawy. Podkreślił, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy i powinien być interpretowany ściśle. Przekazanie sprawy jest możliwe jedynie w razie powstania okoliczności faktycznych, które jednoznacznie świadczą o tym, że rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy byłoby niezgodne z interesem publicznym i dobrem wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zaznaczył, że chodzi tu przede wszystkim o sytuacje dotyczące danego sądu jako organu wymiaru sprawiedliwości w znaczeniu ustrojowym, a nie o przeszkody odnoszące się do poszczególnych sędziów, które powinny być rozwiązywane przez instytucję wyłączenia sędziego. W ocenie Sądu Najwyższego, z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego nie wynikały obiektywne podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, nie istnieją podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że przepis art. 44¹ k.p.c. powinien być interpretowany ściśle i stosowany jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości w znaczeniu ustrojowym. Powiązania rodzinne sędziów z członkami zarządu koła łowieckiego nie stanowią wystarczającej podstawy do przekazania sprawy, gdyż problemy dotyczące indywidualnych sędziów powinny być rozwiązywane przez instytucję wyłączenia sędziego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przekazania sprawy

Strony

NazwaTypRola
T. P.osoba_fizycznawnioskodawca
Koło Łowieckie [...] w R.innestrona przeciwna

Przepisy (3)

Główne

k.p.c. art. 44¹ § § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Przepis ten wprowadza wyjątek od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy i powinien być interpretowany ściśle. Przekazanie sprawy innemu sądowi może nastąpić jedynie w razie powstania okoliczności faktycznych, świadczących jednoznacznie o tym, że jej rozpoznanie przez sąd właściwy byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Przesłanka dobra wymiaru sprawiedliwości ma ocenny charakter, ale składa się na nią w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Chodzi o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy, przy czym dotyczą one danego sądu w znaczeniu ustrojowym, a nie poszczególnego sędziego.

Pomocnicze

k.p.c. art. 49

Kodeks postępowania cywilnego

Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w danej sprawie służy rozwiązywaniu wątpliwości dotyczących poszczególnych sędziów.

Konstytucja art. 45 § ust. 1

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Zasada rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Instytucja przekazania sprawy innemu sądowi na podstawie art. 44¹ k.p.c. ma charakter wyjątkowy i powinna być stosowana ściśle. Przesłanki do przekazania sprawy dotyczą sądu w znaczeniu ustrojowym, a nie indywidualnych sędziów. Wątpliwości co do bezstronności sędziego powinny być rozwiązywane przez instytucję wyłączenia sędziego.

Odrzucone argumenty

Powiązania rodzinne sędziów z członkami zarządu koła łowieckiego budzą uzasadnione wątpliwości co do bezstronności organu.

Godne uwagi sformułowania

Instrument przewidziany w art. 44¹ § 1 k.p.c. nie może być postrzegany jako środek służący rozwiązywaniu problemów organizacyjnych, czy też zastępować inne instytucje umożliwiające rozpoznanie sprawy przez sąd inny niż właściwy według przepisów k.p.c. Przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 44¹ § 1 k.p.c. powinno mieć miejsce w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy w danym sądzie, bez względu na to przez którego sędziego, godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości.

Skład orzekający

Krzysztof Wesołowski

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja i stosowanie art. 44¹ k.p.c. dotyczącego przekazywania spraw do rozpoznania innym sądom, zwłaszcza w kontekście wątpliwości co do bezstronności sądu i instytucji wyłączenia sędziego."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy sąd niższej instancji sam wnioskuje o przekazanie sprawy z powodu potencjalnych wątpliwości co do bezstronności, a Sąd Najwyższy odmawia, wskazując na właściwe procedury (wyłączenie sędziego).

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa pokazuje, jak Sąd Najwyższy interpretuje wąskie przesłanki do przekazania sprawy innemu sądowi, podkreślając znaczenie instytucji wyłączenia sędziego i odróżniając problemy ustrojowe sądu od problemów indywidualnych sędziów.

Kiedy sprawa trafia do SN z powodu powiązań rodzinnych sędziów? Sąd Najwyższy wyjaśnia.

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
SN
III CO 260/23
POSTANOWIENIE
31 maja 2023 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Wesołowski
na posiedzeniu niejawnym 31 maja 2023 r. w Warszawie,
‎
w sprawie z odwołania T. P.
‎
przeciwko Kołu Łowieckiemu […] w R.
‎
o uchylenie uchwały Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego […]
‎
nr […] z dnia 13 lipca 2021 r. oraz uchwały Zarządu Koła Łowieckiego […]
‎
nr […]1 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie wymierzenia T.P. kary porządkowej,
‎
na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w R.
‎
postanowieniem z 2 marca 2023 r., IV Ca 523/22,
‎
o przekazanie do rozpoznania sprawy do innego sądu równorzędnego,
odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 2 marca 2023 r. Sąd Okręgowy w R., zwrócił się na podstawie art. 44¹ k.p.c. do Sądu Najwyższego „o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy”.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że T. P. złożył odwołanie od uchwały Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego […] z 13 lipca 2021 r. oraz poprzedzającej ją uchwały Zarządu Koła Łowieckiego […] z 24 marca 2021 r. w sprawie wymierzenia mu kary porządkowej zawieszenia w prawach do wykonywania czynności polowania na okres 1 roku.
Sędziowie orzekający w IV i I Wydziale Sądu Okręgowego w R., w tym sędzia referent w niniejszej sprawie, złożyli oświadczenia w trybie art. 49 k.p.c. Na skutek złożonych oświadczeń, postanowieniami z 28 października 2022 r. i z 24 stycznia 2023r. sędziowie zostali wyłączeni od rozpoznania niniejszej sprawy, za wyjątkiem sędziego referenta, którego wniosek, oparty na tożsamych podstawach jak wnioski sędziów, którzy złożyli oświadczenia, został oddalony postanowieniem z 24 stycznia 2023 r. Postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o wyłączenie nie podlega uzasadnieniu, dlatego też nie można stwierdzić, jakie przyczyny były podstawą nieuwzględnienia żądania wyłączenia na podstawie art. 49 k.p.c.
W dalszej części uzasadnienia Sąd Okręgowy wskazał, że prezesem zarządu Koła Łowieckiego […] w R. jest X. Y. - sędzia Sądu […] w L., a wcześniej wieloletni sędzia sądów okręgu […], ostatnio Sądu Okręgowego w R. Obecna żona Pana X. Y. — X.1. Y.1 jest pracownikiem administracji Sądu Okręgowego w R., natomiast była żona X.2 Y.2. pełni funkcję wiceprezesa Sądu Okręgowego w R. i jest sędzią Sądu Okręgowego w R. I Wydziału Cywilnego, którym to wydziale orzeka sędzia referent. Zdaniem Sądu Okregowego, powołane okoliczności mogą w odbiorze zewnętrznym budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności organu przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Artykuł 44¹ k.p.c., dodany przez ustawę z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, wprowadza wyjątek od konstytucyjnej (art. 45 ust. 1 Konstytucji) i kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy i z tej przyczyny przepis ten powinien być interpretowany ściśle (zob. postanowienia SN z 10 września 2020 r., II CO 203/20 i z 28 września 2021 r., II CO 72/21). Do przekazania sprawy innemu sądowi może zatem dojść jedynie w razie powstania okoliczności faktycznych, odnoszących się do przedmiotowych lub podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że jej rozpoznanie przez sąd właściwy miejscowo i rzeczowo według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości.
Przesłanka dobra wymiaru sprawiedliwości ma ocenny charakter, ale z brzmienia art. 44¹ § 1 k.p.c. wynika, że w rozumieniu tego przepisu składa się na nie „w szczególności" wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że chodzi przede wszystkim o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (choćby mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny, przy czym jednocześnie podkreśla się, że chodzi o przeszkody dotyczące danego sądu jako organu wymiaru sprawiedliwości,
a nie przeszkody odnoszące się do poszczególnego sędziego, gdyż w tym przypadku do rozwiązania zaistniałych wątpliwości służy instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w danej sprawie (zob. postanowienia SN: z 15 września 2020 r., IV CO 191/20; z 26 czerwca 2020 r., IV CO 108/20, i z 7 maja 2021 r., I CO 53/21). Stosowanie art. 44¹ § 1 i 2 k.p.c. w praktyce powinno następować wyjątkowo, ponieważ nadmierne i pochopne korzystanie przez Sąd Najwyższy z możliwości przekazania sprawy do innego sądu może doprowadzić do skutku odwrotnego do zamierzonego, a wynikiem takiego działania może być nawet osłabienie zaufania do niezależności sędziów oraz ich zdolności do obiektywnego orzekania (postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 sierpnia 2020 r., V CO 142/20; z 24 czerwca 2021 r., I CO 74/21).
Przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 44¹ § 1 k.p.c. powinno mieć miejsce w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy w danym sądzie, bez względu na to przez którego sędziego, godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości. Chodzi zatem, co do zasady, o tego rodzaju okoliczności, które są powiązane z danym sądem w znaczeniu ustrojowym (instytucjonalnym), a nie z konkretnym sędzią.
Instrument przewidziany w art. 44¹ § 1 k.p.c. nie może więc być postrzegany jako środek służący rozwiązywaniu problemów organizacyjnych, czy też zastępować inne instytucje umożliwiające rozpoznanie sprawy przez sąd inny niż właściwy według przepisów k.p.c. (np. art. 44, 48¹, 49 k.p.c.). Nie może również być traktowany jako swoisty środek odwoławczy od rozstrzygnięć zapadłych na podstawie tych przepisów.
Z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego nie wynika, aby istniały obiektywne podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 44¹ § 1 k.p.c. odmówił przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI