III CNP 44/08

Postanowienie z dnia 5 września 2008 r., III CNP 44/08 
 
Wysłanie pisma odrzuconego lub cofniętego w rozumieniu art. 79 ust. 1 
pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach 
cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) następuje z chwilą wydania przez 
sędziego zarządzenia wysłania stronie pisma odrzuconego lub cofniętego, a 
nie z chwilą wykonania technicznej czynności ekspediowania tego pisma 
(złożenia u doręczyciela). 
 
Sędzia SN Jacek Gudowski 
 
Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku wierzyciela Jacka T. przeciwko 
dłużnikowi Adamowi R. i Krystynie R. o nadanie klauzuli wykonalności 
postanowieniu komornika sądowego z dnia 30 stycznia 2003 r., na posiedzeniu 
niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 września 2008 r., na skutek skargi wierzyciela 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu 
Okręgowego w Krakowie z dnia 5 marca 2007 r. 
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 5 marca 2007 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił 
zażalenie wierzyciela Jacka T. na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – 
Nowej Huty w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r. w części oddalającej jego 
wniosek o zwrot opłaty sądowej uiszczonej od wniosku o nadanie tytułowi 
egzekucyjnemu klauzuli wykonalności przeciwko dłużnikowi i jego małżonce. Sąd 
Okręgowy w Krakowie stwierdził, że zgodnie z art. 79 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. 
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm. – 
dalej: "u.k.s.c."), zwrot uiszczonej opłaty sądowej następuje w szczególności w 
przypadku odrzucenia lub cofnięcia pisma procesowego, o ile nastąpiło ono przed 
wysłaniem odpisu pisma stronom postępowania. W rozpoznawanej sprawie odpis 
postanowienia z dnia 16 listopada 2006 r. oddalającego wniosek wierzyciela o 

nadanie klauzuli wykonalności przeciwko dłużnikowi i jego małżonce został wysłany 
uczestnikom postępowania przed złożeniem przez wierzyciela pisma o cofnięciu 
wniosku o nadanie klauzuli wykonalności i z tego względu wniosek o zwrot 
uiszczonej opłaty sądowej został oddalony. 
Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 marca 2007 
r., w której zarzucił naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.s.c. przez jego 
niezastosowanie. Podniósł, że na skutek naruszenia tego przepisu poniósł szkodę o 
równowartości uiszczonej, a niezwróconej opłaty sądowej, tj. w kwocie 100 zł. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Z art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.s.c. jasno wynika, że zwrot opłaty może być 
dokonany tylko wówczas, gdy odrzucenie lub cofnięcie pisma nastąpiło przed 
wysłaniem odpisu pisma innym stronom, a w braku stron – przed wysłaniem 
zawiadomienia o terminie posiedzenia. 
Termin „wysłanie” („wysyłać”) jest używany w aktach prawnych w znaczeniu 
potocznym, oznaczającym faktyczne, fizyczne przekazanie czegoś komuś przez 
kogoś, np. przez pocztę, sądową służbę doręczeniową lub innego pośrednika (art. 
4799 § 1, art. 47912 § 2 lub art. 6943 k.p.c. albo art. 563 § 3 k.c.), albo w znaczeniu 
prawnotechnicznym, oznaczającym podjęcie przez sąd lub inny organ sądowy 
czynności procesowej „wysłania”, a więc skierowania do strony albo innej osoby 
odpisu orzeczenia lub pisma procesowego (np. art. 1303, art. 1017 § 1 lub art. art. 
1160 § 3 k.p.c.). Nie ulega wątpliwości, że termin „wysłanie”, którym posłużył się 
ustawodawca w art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.s.c., m.in. ze względu na skutki prawne 
tej czynności, został użyty w znaczeniu technicznoprocesowym, zatem „wysłanie” 
pisma odrzuconego lub cofniętego w rozumieniu tego przepisu następuje nie z 
chwilą wykonania technicznej czynności ekspediowania (złożenia pisma u 
doręczyciela), lecz z chwilą podjęcia przez sędziego stosownej decyzji procesowej, 
w tym wypadku wydania zarządzenia wysłania dłużnikowi – cofniętego później – 
wniosku wierzyciela o nadanie klauzuli wykonalności wraz z postanowieniem 
oddalającym ten wniosek. 
Przyjęcie innego rozumienia pojęcia „wysłanie” oznaczałoby uzależnienie 
zwrotu opłaty od czynności czysto faktycznej, dokonywanej przez sekretariat 
sądowy lub pracowników obsługi, niemającej jakiejkolwiek doniosłości prawnej. Sąd 
Najwyższy niejednokrotnie sprzeciwiał się wiązaniu skutków prawnych z takimi 

właśnie czynnościami lub zdarzeniami (por. np. uzasadnienie uchwały z dnia 22 
listopada 2006 r., III CZP 86/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 107). 
W tym stanie rzeczy, skoro z akt sprawy jednoznacznie wynika, że 
zarządzenie o doręczeniu (wysłaniu) wniosku wierzyciela dłużnikom zostało wydane 
w dniu 16 listopada 2006 r., jak też w tym samym dniu sekretariat uczynił wzmiankę 
o ekspediowaniu, natomiast wierzyciel cofnął wniosek w dniu 17 listopada 2006 r., o 
naruszeniu art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.s.c. nie może być mowy. 
W konsekwencji skarga wierzyciela – oczywiście bezzasadna – nie mogła być 
przyjęta do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).