III CNP 4/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku rozwodowego, wskazując na brak wskazania przepisów prawa materialnego i nieuprawdopodobnienie szkody.
Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku rozwodowego, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego. Sąd Najwyższy odrzucił skargę, stwierdzając, że orzeczenie rozwodowe nie może być sprzeczne z prawem procesowym w sposób wskazany przez skarżącego, a ponadto skarżący nie wskazał przepisów prawa materialnego ani nie uprawdopodobnił poniesionej szkody.
Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2012 r., wydanego w sprawie o rozwód. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, takich jak art. 378 § 1, art. 382, art. 233 § 1, art. 227, art. 228, art. 232, art. 210 § 1 w związku z art. 217 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę, podkreślił, że jest to specjalny środek prawny służący stwierdzeniu niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przedmiotowym. Sąd wskazał, że orzeczenie o rozwodzie co do zasady nie może być sprzeczne z przepisami prawa procesowego, a jeśli już, to mogłoby to dotyczyć prawa materialnego. Skarżący jednak nie wskazał przepisów prawa materialnego, które miałyby zostać naruszone, wbrew wymogom formalnym skargi. Ponadto, Sąd Najwyższy stwierdził, że pozwany nie uprawdopodobnił realnie poniesionej szkody, nie opisał mechanizmu jej powstania ani związku z wydanym orzeczeniem, a jego argumentacja dotycząca alimentów była nieprecyzyjna i nie uwzględniała aspektów przedawnienia. W związku z powyższymi brakami formalnymi i merytorycznymi, Sąd Najwyższy odrzucił skargę.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, orzeczenie o rozwodzie co do zasady nie może być sprzeczne z przepisami prawa procesowego, z wyjątkiem dotyczącym naruszenia art. 321 § 1 k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem dotyczy niezgodności orzeczenia z prawem przedmiotowym. W przypadku orzeczenia o rozwodzie, zarzucane naruszenia prawa procesowego przez skarżącego nie spełniały wymogów skargi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie skargi
Strona wygrywająca
A. P.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. P. | osoba_fizyczna | powód |
| A. P. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (13)
Główne
k.p.c. art. 424 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 424 § 5
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 424 § 8
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 378 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 382
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 233 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 227
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 228
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 232
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 210 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 217 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 321 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.c. art. 361
Kodeks cywilny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Orzeczenie o rozwodzie nie może być sprzeczne z prawem procesowym. Brak wskazania przepisów prawa materialnego w skardze. Brak uprawdopodobnienia szkody i jej związku z orzeczeniem.
Odrzucone argumenty
Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 378 § 1, art. 382, art. 233 § 1, art. 227, art. 228, art. 232, art. 210 § 1 w związku z art. 217 § 1 k.p.c.).
Godne uwagi sformułowania
Skarga przewidziana w art. 424¹ k.p.c. jest specjalnym procesowym środkiem prawnym, którego celem jest stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji (wyjątkowo – pierwszej instancji) jest niezgodne z prawem. Jest oczywiste, że orzeczenie orzekające rozwód nie może być co do zasady sprzeczne – z wyjątkiem dotyczącym naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. – z przepisami prawa procesowego...
Skład orzekający
Jacek Gudowski
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretacja przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, w szczególności w kontekście spraw rozwodowych i wymogów formalnych skargi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego środka prawnego (skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem) i jego zastosowania w sprawach rodzinnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy specyficznego środka prawnego, jakim jest skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem, co może być interesujące dla prawników specjalizujących się w tym obszarze. Jednakże, ze względu na rutynowe odrzucenie skargi z powodu braków formalnych, nie jest to sprawa o szerokim zainteresowaniu.
“Kiedy prawomocny wyrok rozwodowy może być uznany za niezgodny z prawem? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
rodzina
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CNP 4/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa J. P. przeciwko A. P. o rozwód, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2015 r., na skutek skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I ACa 967/12, odrzuca skargę. UZASADNIENIE Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2012 r. wydanego w sprawie o rozwód, wskazując na naruszenie prawa procesowego (art. 378 § 1, art. 382, art. 233 § 1, art. 227, art. 228, art. 232, art. 210 § 1 w związku z art. 217 § 1 k.p.c.) oraz podnosząc sprzeczność zaskarżonego wyroku z tymi przepisami. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga przewidziana w art. 424 1 k.p.c. jest specjalnym procesowym środkiem prawnym, którego celem jest stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji (wyjątkowo – pierwszej instancji) jest niezgodne z prawem. Chodzi o niezgodność orzeczenia z prawem przedmiotowym, tj. z przepisem prawa pozytywnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty. Jest oczywiste, że orzeczenie orzekające rozwód nie może być co do zasady sprzeczne – z wyjątkiem dotyczącym naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. – z przepisami prawa procesowego, a zwłaszcza z wymienionymi przez skarżącego w skardze; w rozpoznawanym przypadku sprzeczność ta mogłaby ewentualnie dotyczyć prawa materialnego, a zwłaszcza przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, będących podstawą orzekania rozwodu i rozstrzygania roszczeń z tym związanych. Takich przepisów skarżący jednak, wbrew wymaganiu art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c., nie wskazał. Skarżący nie uprawdopodobnił także realnie poniesionej szkody; nie wskazał cywilistycznego i faktycznego mechanizmu jej powstania oraz nie opisał jej następczego związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Odwoływanie się do alimentów za okres 20 lat wstecz, bo na to może wskazywać ich określenie jako „niezapłaconych”, bez uwzględnienia aspektu przedawnienia i innych konstrukcyjnych elementów powstania i przejawów szkody (art. 361 k.c.), dodatkowo przemawia za niespełnieniem wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI