III CB 42/24

SN
III CB 42/24
POSTANOWIENIE
Dnia 8 maja 2024 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Żmij
na posiedzeniu niejawnym 8 maja 2024 r. w Warszawie,
‎
z wniosku S. B., A. K. i M. B.
‎
o zbadanie spełnienia przez SSN Dariusza Pawłyszcze wymogów niezawisłości
i bezstronności w sprawie I CSK 455/23
‎
z powództwa S. B., A. K. i M. B.
‎
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
‎
o zapłatę
na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.
per analogiam
zawiesza postępowanie w sprawie z uwagi na konieczność przeprowadzenia zmian legislacyjnych usuwających wady procesowe określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z 21 grudnia 2023 r., C-718/21 oraz w wyroku pilotażowym Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21) w terminie tam zakreślonym.
UZASADNIENIE
Pismem z 17 kwietnia 2024 r. pełnomocnik powodów S. B., A. K. i M. B.
‎
|na podstawie art. 29 § 5-9 ustawy o Sądzie Najwyższym wniósł o stwierdzenie, że co do SSN Dariusza Pawłyszcze zachodzi sytuacja braku niezawisłości
‎
i bezstronności w mającej być rozpoznawaną przed Sądem Najwyższym sprawie ze skargi kasacyjnej sygn. I CSK 455/23, z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących powołaniu tego sędziego do Sądu Najwyższego i jego postępowania po powołaniu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W  uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2020 r., I NOZP 3/19 przesądzono, że prawo Unii Europejskiej znajduje zastosowanie do sprawy z odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, niezależność Krajowej Rady Sądownictwa od władzy wykonawczej
‎
i ustawodawczej podlega badaniu przez Sąd Najwyższy, a Sąd Najwyższy
‎
jest związany wykładnią prawa Unii ustaloną w wyroku Trybunału
‎
Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z dnia 19 listopada
‎
2019 r. w połączonych sprawach
C-585/18
, C-624/18 i C-625/18,
‎
A.K. i in. przeciwko Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy, w uzasadnieniu tej uchwały, mającej moc zasady prawnej, przypomniał, że podstawą funkcjonowania Unii Europejskiej jest wzajemne zaufanie państw członkowskich, w szczególności przez przestrzeganie prawa UE. Z
tego względu, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy
Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2004, nr 90, poz. 864/30 ze zm., dalej: „TUE”)
– Państwa Członkowskie zapewniają na swym terytorium stosowanie i
poszanowanie prawa Unii oraz podejmują w tym celu środki służące zapewnieniu wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii. Realizacji
celów Unii służyć ma system sądowniczy, na który składa się Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądy państw członkowskich. Zapewnienie jednolitego stosowania prawa Unii na całym jej obszarze wymaga ścisłej współpracy TSUE oraz sądów państw członkowskich. Jej ramy wyznacza procedura odesłania prejudycjalnego przewidziana w art. 267 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst skonsolidowany Dz.Urz. UE 2016 C 202, s. 1, dalej: „TFUE”), która, ustanawiając dialog między sądami, zwłaszcza między Trybunałem a sądami Państw Członkowskich, ma na celu zapewnienie jednolitej wykładni prawa Unii, umożliwiając tym samym zapewnienie jego spójności, skuteczności i autonomii.
Nie ulega zatem wątpliwości, iż każdy sąd krajowy, w tym Sąd Najwyższy, działający w ramach swojej właściwości, ma jako organ państwa członkowskiego obowiązek, zgodnie z zasadą współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 TUE, stosować
w
całości podlegające bezpośredniemu stosowaniu prawo Unii i zapewnić ochronę uprawnień wynikających z tego prawa dla jednostek.
Obowiązek ten nie ustaje - sam z siebie - nawet z chwilą opuszczenia przez Państwo Członkowskie Unii Europejskiej (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14  marca 2024 r., C-516/22).
W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z dnia 21 grudnia 2023 r., C-718/21 potwierdzono, że Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o  zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.  U. 2018 r., poz. 3), nie jest organem niezależnym od władzy wykonawczej i  ustawodawczej, a orzeczenia Sądu Najwyższego – Izby Kontroli Nadzwyczajnej i  Spraw Publicznych są obarczone wadą procesową. Stwierdzona wada procesowa pozbawia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej kompetencji do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne przedłożone przez tak ukształtowany Sąd.
Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z dnia 23 listopada 2023 r. w  sprawie Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), stwierdził systemowe naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i wyznaczył termin na jego usunięcie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że  przyczyną stwierdzonej wady procesowej jest przede wszystkim wydanie orzeczenia przez sąd ukształtowany z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa działającej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o  Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz.  3).
Mając na względzie utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii  Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a nadto ustrojowy charakter instytucji pytań prejudycjalnych i jej fundamentalne znaczenie dla całego systemu prawnego Unii Europejskiej (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z dnia 6 marca 2018 r., C-284/16), Sąd Najwyższy uznał, że zawieszenie postępowania jest właściwą drogą do uniknięcia poważnego naruszenia prawa, ponieważ w polskim systemie konstytucyjnym tylko ustawodawca może usunąć stwierdzoną wadę procesową.
Zawieszenie postępowania z urzędu, na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.
per analogiam,
okazało się zatem konieczne do czasu usunięcia stwierdzonej wady procesowej.
[SOP]
[ms]
‎