III Ca 956/14

Sygn. akt III Ca 956/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Tomasz Pawlik (spr.) Sędzia SO Magdalena Balion - Hajduk SO Anna Hajda Protokolant Dominika Tarasiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej we W. przeciwko R. J. i B. J. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 31 grudnia 2013 r., sygn. akt I C 1979/12 1. zmienia zaskarżony wyrok o tyle, że wymienione w punkcie 1 i 3 kwoty zasądza solidarnie od pozwanego R. J. i pozwanej B. J. ; 2. zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 2450 zł (dwa tysiące czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Anna Hajda SSO Tomasz Pawlik SSO Magdalena Balion - Hajduk Sygn. akt III Ca 956/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego R. J. na rzecz powódki kwotę 25 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 maja 2012 r. oraz odsetki ustawowe od łącznej kwoty 9 000 zł. Jednocześnie oddalił powództwo, zarówno co do dalej idących żądań pozwu, w którym domagano się kwoty 34 000 zł, jak i co do pozwanej B. J. . Sąd Rejonowy zasądził też od pozwanego na rzecz powódki 2 089,72 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Pozwany zawarł w dniu 5.10.2004 r. umowę kredytu z (...) Bankiem S.A. we W. na zakup samochodu na kwotę 60 123, 06 zł denominowaną we frankach szwajcarskich. Kredytodawca zmienił następnie nazwę na (...) Bank S.A. we W. . Opisany kredyt nie został w całości spłacony przez pozwanego, a powstałą w wyniku tego wierzytelność na łączną kwotę 42 196,18 zł bank przeniósł w drodze umowy sprzedaży wierzytelności z 31.03.2009 r. na rzecz powódki. Następnie, 14 lutego 2011 r., powódka zawarła z obojgiem pozwanych ugodę, w której pozwani zobowiązali się spłacić opisany dług, którego rozmiar określono na 47 000 zł w ratach równych po 1000 zł, płatnych do dnia 28 każdego miesiącach. W ugodzie postanowiono, że należność zostanie postawiona w stan natychmiastowej wykonalności w wypadku uchybienia terminu którejkolwiek z rat. Pozwani opóźnili się z zapłatą 14-tej raty, a powódka wezwała ich do zapłaty całej pozostałej należności wraz z odsetkami. Po wytoczeniu powództwa, co miało miejsce 7.05.2012, pozwani dokonywali dalszych spłat w okresie od czerwca 2013 do listopada 2013 r. w łącznej kwocie 9000 zł. Sąd Rejonowy ustalił także, że umowa z dnia 5.10.2004 r. została oznaczona jako (...) a w umowie z 14.02.2011 r. opisano wierzytelność jako wynikającą z umowy (...) . Na bazie powyższych ustaleń Sąd instancji ocenił, że wobec uznania przez pozwanego roszczenia na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. powództwo podlega wobec niego uwzględnieniu z zaliczeniem dokonanych wpłat po wytoczeniu powództwa. Uwzględnieniu podlega również żądanie zasądzenia odsetek, a to na podstawie art.481 § 1 i 2 k.c. Nie znalazł natomiast Sąd Rejonowy podstaw do uwzględnienia powództwa w zakresie w jakim dług został już spłacony i oddalił w tym zakresie żądania pozwu, gdyż powódka ich nie ograniczyła. Odnośnie pozwanej B. J. Sąd Rejonowy stwierdził, że nie przystąpiła ona skutecznie do długu wynikającego z umowy (...) . W ocenie Sądu I instancji powódka nie wykazała że umowa (...) jest tożsama z umową (...) , a tym samym nie wykazała w ogóle istnienia wierzytelności objętej umową z 14 lutego 2011 r.. Umowę tę zakwalifikował jako umowę nienazwaną ( art.353 1 k.c. ).Jednocześnie Sąd I instancji uznał za bezzasadne zarzuty podnoszone przez pozwaną w toku postępowania. Przede wszystkim stwierdził, że umowa z 14 lutego 2011 r. nie zawierał postanowień niedozwolonych w rozumieniu art. 385 1 k.c. , gdyż stanowiła ona w istocie ulgę dla obojga pozwanych. Wyjaśnił też, że pozwani nie mogą powoływać się na nowe porozumienia z wierzycielem zawarte w toku procesu, gdyż powódka propozycji pozwanych w tym zakresie nie zaakceptowała. O kosztach Sąd Rejonowy orzekł przy zastosowaniu art.100 k.p.c. , obciążając nimi pozwanego. Od opisanego wyroku, w części oddalającej powództwo wobec pozwanej B. J. oraz co do rozstrzygnięcia o kosztach, apelację wniosła powódka. Skarżąca domagała się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie kwot opisanych w pkt 1 wyroku solidarnie także od pozwanej oraz obciążenia solidarnie pozwanej kosztami postępowania przez sądem pierwszej instancji stosownie do treści pkt 3 wyroku. Apelująca żądała też zasądzenia solidarnie od pozwanych na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. W apelacji zarzucono Sądowi Rejonowemu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ocenie, że B. J. nie stała się dłużniczką powódki na skutek zawarcia umowy w dniu 14 lutego 2011 r..Podniesiono też zarzut naruszenia art.230 k.p.c. poprzez zaniechanie uznania za przyznane przez pozwaną, że wiedziała do jakiego długu przystępuje oraz jaka jest jego wysokość, w sytuacji, gdy pozwana nie zaprzeczyła tym okolicznościom. Skarżąca wniosła też o dopuszczenie dowodu z oświadczenia (...) Bank S.A. we W. , na okoliczność, że umowa kredytowa (...) zmieniła następnie w dokumentacji bankowej nr porządkowy na (...) . Potrzebę powołania tego dowodu uzasadniła okolicznościami sprawy a zwłaszcza tym, że kwestia identyfikacji umowy kredytowej nie była podnoszona przez pozwanych w postępowaniu przed Sądem I instancji. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 20 listopada 2014 r. zarówno pozwana jak i odrębnie pozwany wnieśli o oddalenie apelacji w całości. Podnieśli, że w styczniu 2014 r. wpłacili jeszcze 1000 zł, jednakże nie przedstawili na tą okoliczność żadnych dokumentów. Sąd Okręgowy dopuścił dowód z oświadczenia (...) Bank S.A. we W. , zgłoszony w apelacji. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie . Zasadne są wszystkie zarzuty zawarte w apelacji. Uszło uwadze Sądu Rejonowego, że ani pozwany ani pozwana nie kwestionowali w toku postępowania istnienia zobowiązania opisanego w umowie z dnia 14 lutego 2011 r. zawartej przez nich z powódką. Co więcej, pozwani regulowali przez dłuższy okres czasu należności wynikające z tej umowy i wyrażali gotować spłaty powódki na dotychczasowych zasadach także w toku postępowania. Także w odrębnym stanowisku procesowym zajętym przez pozwaną brak kontestacji twierdzeń pozwu. Pozwana podnosiła bowiem jedynie, uznane za bezzasadne przez Sąd Rejonowy, zarzuty dotyczące sprzeczności umowy z art.385 1 k.c. lub też powoływała się na zwolnienie ją z istniejącego długu przez inne osoby, co nie miało miejsca. W tej sytuacji trafnie podnosi skarżąca, że Sąd I instancji bezzasadnie zaniechał zastosowania w sprawie art.230 k.p.c. . W okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę wyniki całego postępowania, fakt istnienia wierzytelności trzeba było bowiem uznać za przyznany. Bezzasadne zaniechanie zastosowania przez Sąd I instancji art.230 k.p.c. doprowadziło do opisanego w zarzutach apelacji błędu w zakresie ustaleń faktyczne. Wbrew bowiem ustaleniom Sądu Rejonowego umowa z 14 lutego 2011 r. dotyczyła istniejącej wierzytelności, wynikającej z umowy kredytowej nr (...) , która następnie zmieniła nr porządkowy na (...) . Fakt zmiany numeru porządkowego umowy został niezależnie od tego wykazany stosownym dokumentem w postępowaniu odwoławczym. Konsekwencją zmiany ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego musiała być także zmiana zaskarżonego wyroku zgodnie z żądaniem apelacji. Powódka wykazała bowiem, że pozwana przystąpiła umową z 14 lutego 2011 r. do długu pozwanego i zobowiązała się do spłaty solidarnie z nim opisanej w tej umowie wierzytelności. Rację ma przy tym Sąd Rejonowy, że przywołana umowa, stanowiąca w istocie ugodę z wierzycielem, ulgę dla dłużnika z rozłożeniem należności na raty obejmujące blisko 4 lata; nie zawierała postanowień niedozwolonych w rozumieniu art.385 1 k.c. . Nie została też pozwana zwolniona z zaciągniętego zobowiązania przez osoby trzecie. Podniesiony na rozprawie apelacyjnej zarzut dokonania dodatkowej spłaty nie mógł być uwzględniony, gdyż pozwani –pomimo upływu blisko roku od jej daty – nie przedłożyli na tą okoliczność żadnych dokumentów i nie zgłaszali tej okoliczności w pismach procesowych. Zaskarżony wyrok podlegał także zmianie odnośnie kosztów postępowania, którymi na zasadzie art.100 k.p.c. w zw. z art.105 § 2 zdanie pierwsze obciążono także solidarnie pozwaną, mając na uwadze rozmiar w jakim powództwo zostało uwzględnione oraz solidarną zasadę odpowiedzialności pozwanych. Koszty te obejmują proporcjonalną część (73,53 %) opłaty sądowej oraz wynagrodzenia pełnomocnika powódki wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Z tych wszystkich względów orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art.386 § 1 k.p.c. . O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.98 § 1 w zw. z art.105 § 2 zdanie pierwsze i art.108 § 1 k.p.c. obciążając nimi solidarnie pozwanych, odpowiednio do wyniku postępowania odwoławczego oraz mając na uwadze, iż w samodzielnym stanowisku procesowym pozwany domagał się także oddalenia apelacji, we własnym interesie prawnym. Na koszty postępowania apelacyjnego złożyła się opłata od apelacji (1250 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (1200 zł) ustalone w oparciu o stawki minimalne wskazane w § 6 pkt 5 w zw. z § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. SSO A. H. SSO T. P. (spr.) SSO M. B. -Hajduk