III CA 837/17
Podsumowanie
Sąd Okręgowy uchylił postanowienie o likwidacji depozytu sądowego, uznając, że nie doszło do skutecznego wezwania uprawnionego do jego odbioru z powodu jego pobytu w zakładzie karnym.
Sąd Rejonowy stwierdził likwidację niepodjętego depozytu sądowego w kwocie 1 150,98 zł, uznając, że trzyletni termin do odbioru upłynął. Apelujący W. W. wykazał, że w okresie doręczania wezwań przebywał w zakładzie karnym, co uniemożliwiło mu odbiór korespondencji. Sąd Okręgowy podzielił to stanowisko, uchylił postanowienie i umorzył postępowanie, stwierdzając brak skutecznego wezwania.
Sąd Rejonowy w Pabianicach postanowieniem z dnia 10 maja 2017 roku stwierdził likwidację niepodjętego depozytu sądowego w kwocie 1 150,98 zł i przejście tej kwoty na rzecz Skarbu Państwa. Sąd pierwszej instancji uznał, że trzyletni termin do odbioru depozytu, złożonego na mocy postanowienia z 2013 roku, upłynął bezskutecznie, ponieważ wezwanie do odbioru zostało doręczone przez awizo na adres zameldowania, a następnie uznane za doręczone. Odwołanie od tego postanowienia złożył W. W., wskazując, że w okresach doręczania korespondencji przebywał w zakładach karnych, co uniemożliwiło mu odbiór pism. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał apelację za zasadną, uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie. Sąd odwoławczy podzielił argumentację apelującego, że doręczenie zastępcze przez awizo nie było skuteczne, ponieważ W. W. przebywał w zakładzie karnym, co zostało potwierdzone. Sąd Okręgowy podkreślił, że prawidłowe wezwanie powinno nastąpić na adres zakładu karnego, a nie na nieaktualny adres zameldowania. Brak skutecznego wezwania oznaczał, że termin do odbioru depozytu nie upłynął, a tym samym nie było podstaw do jego likwidacji. W związku z tym zainicjowanie postępowania przez sąd pierwszej instancji było niedopuszczalne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, doręczenie zastępcze przez awizo nie jest skuteczne, jeśli adresat przebywa w zakładzie karnym, a wezwanie zostało skierowane na nieaktualny adres zameldowania.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że pobyt w zakładzie karnym uniemożliwia odbiór korespondencji i obala domniemanie skuteczności doręczenia zastępczego. Prawidłowe wezwanie powinno nastąpić na adres zakładu karnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania
Strona wygrywająca
W. W.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| W. W. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | beneficjent likwidacji depozytu |
Przepisy (5)
Główne
u.l.n.d. art. 4 § 1
Ustawa o likwidacji niepodjętych depozytów
Przepis ten stanowi podstawę do stwierdzenia likwidacji niepodjętego depozytu po upływie trzech lat od wezwania do jego odbioru.
Pomocnicze
k.p.c. art. 139 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis reguluje doręczenie zastępcze przez awizo i domniemanie skuteczności doręczenia, które może być obalone.
k.p.c. art. 13 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis dotyczący stosowania przepisów o postępowaniu procesowym do innych postępowań.
k.p.c. art. 355 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis dotyczący umorzenia postępowania.
k.p.c. art. 386 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis dotyczący uchylenia orzeczenia i umorzenia postępowania przez sąd drugiej instancji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pobyt w zakładzie karnym w okresie doręczania korespondencji uniemożliwił odbiór wezwania. Doręczenie zastępcze przez awizo na adres zameldowania było nieskuteczne, gdy adresat przebywał w zakładzie karnym. Prawidłowe wezwanie powinno nastąpić na adres zakładu karnego.
Godne uwagi sformułowania
doręczenia przewidziane w art. 139 § 1 k.p.c. oparte są na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez stronę obalone. do obalenia tego domniemania doszło, bowiem uczestnik wykazał, że w datach pierwszej jak i drugiej awizacji przebywał w zakładzie karnym Nieaktualny adres, na który skierowano pismo niweczy skuteczność doręczenia zastępczego, jakim jest tzw. doręczenie przez awizo uregulowane w art. 139 § 1 i 2 k.p.c. fakt osadzenia uprawnionego w zakładzie karnym i adres tej jednostki jest znany administracji państwowej, a tym samym możliwy i do ustalenia przez sąd
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretację przepisów o doręczeniach zastępczych w przypadku pobytu w zakładzie karnym oraz warunki likwidacji niepodjętych depozytów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji pobytu w zakładzie karnym i zastosowania art. 139 § 1 k.p.c. w kontekście depozytów sądowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest prawidłowe doręczanie pism procesowych i jak pobyt w zakładzie karnym może wpływać na skuteczność tych doręczeń, co ma znaczenie praktyczne dla wielu osób.
“Czy pobyt w więzieniu zwalnia z obowiązku odbioru depozytu? Sąd Okręgowy wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 1150,98 PLN
Lexedit Research — analiza prawna z AI
Zadaj pytanie prawne i otrzymaj dogłębną analizę opartą o orzecznictwo, przepisy i doktrynę. Agent AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne przepisy.
Analiza orzecznictwa
Wyszukiwanie i analiza orzeczeń sądów powszechnych, SN i NSA
Aktualne przepisy
Treść ustaw i kodeksów w brzmieniu na dowolną datę z ISAP
Komentarze doktrynalne
Dostęp do komentarzy do kluczowych przepisów prawa
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt III Ca 837/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 maja 2017 roku, sygn. akt I Ns 107/17, Sąd Rejonowy w Pabianicach stwierdził likwidację niepodjętego depozytu i przejście na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1 150,98 zł złożonej do depozytu sądowego na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 19 września 2013 roku w sprawie sygn. akt I Ns 1011/13. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, iż wezwanie do odbioru depozytu zostało doręczone uprawnionemu w dniu 14 października 2013 roku przez awizo na adres ujawniony jako adres w bazie pesel. W konkluzji sąd pierwszej instancji stwierdził, iż trzyletni termin do odbioru depozytu upłynął bezskutecznie w dniu 14 października 2016 roku, wobec czego należało stwierdzić likwidację depozytu, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów . Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez W. W. , który wniósł o nielikwidowanie depozytu oraz wypłacenie pieniędzy z depozytu do jego rąk. W uzasadnieniu uczestnik wskazał, że w okresach od 24 listopada 2012 roku do 11 czerwca 2014 roku oraz od 8 marca 2016 roku do 29 listopada 2016 roku przebywał w zakładach karnych. W związku z powyższym nie mógł odebrać kierowanej do niego w tym czasie korespondencji sądowej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja uczestnika postępowania jest o tyle zasadna, że skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia i umorzeniem postępowania w sprawie. Sąd Okręgowy w pełni bowiem podziela stanowisko apelującego, iż brak jest podstaw do uznania, iż w sprawie I Ns 1011/13 został on w sposób prawidłowy wezwany do odbioru depozytu tj. kwoty 1 150,98 zł. Zważyć należy bowiem, że doręczenia przewidziane w art. 139 § 1 k.p.c. oparte są na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez stronę obalone. W sprawie niniejsze, bez wątpienia, do obalenia tego domniemania doszło, bowiem uczestnik wykazał, że w datach pierwszej jak i drugiej awizacji przebywał w zakładzie karnym, a powyższe potwierdził wydruk z systemu NOE.SAD. Wezwanie do odbioru depozytu do uczestnika W. W. zostało bowiem skierowane na adres jego zameldowania tj. „ ul. (...) lokal (...) , (...)-(...) P. ”, a następnie uznane za doręczone w dniu 14 października 2013 roku, po dwukrotnym awizowaniu w dniu 27 września i 7 października 2013 roku. W tym czasie jednak W. W. przebywał w zakładzie karnym – w okresie do 24 listopada 2012 roku do 11 czerwca 2014 roku. Powyższe okoliczności nie dają więc podstaw do uznania, iż doszło do skutecznego wezwania uprawnionego do odbioru depozytu i pouczenia go o skutkach jego niepodjęcia. Prawidłowe wezwanie powinno nastąpić na adres zakładu karnego, w którym wówczas przebywał uprawniony, a nie na adres mieszkania, w którym W. W. był jedynie zameldowany. Nieaktualny adres, na który skierowano pismo niweczy skuteczność doręczenia zastępczego, jakim jest tzw. doręczenie przez awizo uregulowane w art. 139 § 1 i 2 k.p.c. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2017 r., III CZP 105/16). W ocenie sądu odwoławczego nie zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki do dokonania wezwania poprzez jego wywieszenie na tablicy informacyjnej w siedzibie sądu. Osoba uprawnionego była bowiem znana przechowującemu. Nie można mówić także o braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu, a tym samym konieczności dokonania ogłoszeń, skoro fakt osadzenia uprawnionego w zakładzie karnym i adres tej jednostki jest znany administracji państwowej, a tym samym możliwy i do ustalenia przez sąd, choćby przez dostęp do bazy NOE.SAD. Reasumując, należy stwierdzić, że z uwagi na brak prawidłowego wezwania uprawnionego, trzyletni termin do odbioru depozytu nie upłynął i w związku z tym nie doszło do jego likwidacji z mocy prawa. W tej sytuacji zainicjowanie przez sąd pierwszej instancji postępowania w tej sprawie i wydanie zaskarżonego orzeczenia było niedopuszczalne, co uzasadniało jego uchylenie i umorzenie postępowania zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 386 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.