III Ca 83/16

Sygn. akt III Ca 83/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2016 r. w Gliwicach sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w K. przeciwko M. W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I C 2403/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rudzie Śląskiej do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Ca 83/16 UZASADNIENIE Powód Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. żądał zasądzenia od pozwanej M. W. na jego rzecz kwoty 1 392,17zł z ustawowymi odsetkami od dnia 27 05 2013r. oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwana nie wywiązała się z zawartej z (...) w W. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Na kwotę zadłużenia składają się należność główna 1 075,66 zł oraz należność odsetkowa 316,51 zł. Powód nabył w drodze cesji dochodzone należności. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach sporządził w dniu 29 07 2013r. nakaz zapłaty, w którym polecił pozwanej zapłacić powodowi dochodzone należności. Pozwana M. W. wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wnosiła o oddalenie powództwa, kwestionując wierzytelności i jej wysokość. Podnosiła, iż dwukrotnie składała reklamację z uwagi na fakt, iż wysokość rachunku nie miała nic wspólnego ze stanem rzeczywistym. Reklamacje nie zostały uwzględnione, a pozwana zgłosiła zawiadomienie na Policji. Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej w wyroku z dnia 24 09 2015r. uwzględnił powództwo i orzekł o kosztach procesu. W ustalonym stanie faktycznym, w motywach orzeczenia przywołał regulację art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 16 07 2004r. Prawo telekomunikacyjne . Ocenił, że powódka wykazała podstawy faktyczne i prawne dochodzonych roszczeń, a pozwana pomimo ciążącego na niej z mocy art. 6 k.c. ciężaru dowodu nie wykazała, że nie wysyłała wiadomości specjalnych i nie dzwoniła pod nieznane jej numery telefonów. Nie udowodniła także, iż w okresie w którym wysyłano wiadomości o podwyższonej opłacie zabezpieczyła odpowiednio telefon komórkowy poprzez instalację odpowiedniego oprogramowania lub też zablokowania możliwości wysyłania wiadomości tego typu. O odsetkach Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie regulacji art. 481 § 1 k.c. , zasądzając je zgodnie z żądaniem powoda. O kosztach procesu orzekł na podstawie regulacji art. 98 k.p.c. Orzeczenie zaskarżyła pozwana M. W. , która wnosiła o jego zmianę przez oddalenie powództwa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zarzuciła, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne i procesowe, regulacje: - art. 6 k.c. poprzez przyjęcie, że w przypadku zakwestionowania przez pozwaną faktu wykonywania na jej rzecz świadczenia wzajemnego, to pozwana ma obowiązek wykazać okoliczność negatywną, że świadczenia tego nie otrzymała, podczas gdy obowiązek wykazania świadczenia niepieniężnego w sytuacji żądania zapłaty obciąża stronę powodową; - art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez brak właściwej z punktu widzenia zasad ciężaru dowodu oceny niewykonania przez stronę powodową obowiązku dowodzenia i sprzecznie z art. 6 k.c. przyjęcie, ze udowodnione okoliczności, które nie były w ogóle dowodzone, a tym bardziej udowodnione; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie granic swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie, że sam fakt wystawienia faktury przez zbywcę dochodzonej pozwem wierzytelności w stopniu dostatecznym dowodzi okoliczności spełnienia przez stronę powodową świadczenia niepieniężnego – usługi telekomunikacyjnej. W uzasadnieniu podkreślała, iż to na stronie powodowej spoczywał ciężar dowodowy wykazania okoliczności faktycznych wpływających na ocenę, iż mamy do czynienia z wymagalnym i istniejącym roszczeniem o zapłatę wynagrodzenia za wykonane usługi. Ponadto pozwana nie miała nigdy w zwyczaju korzystania z tego rodzaju usług, a faktura jest jedynie dokumentem prywatnym i samo jej wystawienie nie rodzi obowiązku zapłaty. W odpowiedzi na apelację powód Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. wnosił o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu apelacji między innymi podnosił, iż zawierając umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych pozwana złożyła oświadczenie, iż akceptuje cennik usług, zatem była świadoma kosztów związanych z wysyłaniem wiadomości typu premium. Pozwana przy tym w żaden sposób nie udowodniła, ani nawet nie uprawdopodobniła, iż nie wysyłała tego typu wiadomości. Sąd okręgowy zważył co następuje: Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powoda, przyjmując, że mają one źródła w reżimie prawnym umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 16 07 2004r. Prawo telekomunikacyjne , lecz wadliwie rozpoznał sprawę. Powód dochodził w niniejszej należności z tytułu nie wywiązania się przez pozwaną z łączącej ją z poprzednikiem prawnym powódki (...) w W. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Pozwana zakwestionowała podstawę faktyczną powództwa - co stosownie do regulacji art. 6 k.c. – obligowało powoda między innymi do wykazania treści umowy (konkretnych jej postanowień rodzących po stronie pozwanej obowiązek zapłaty poprzednikowi prawnemu powoda dochodzonych świadczeń pieniężnych) oraz faktu nie wykonania przez skarżąca z umowy, a to z kolei rodziło po jego stronie obowiązek zaoferowania Sądowi dowodów z umowy zawartej przez pozwaną z jego poprzednikiem prawnym, Regulaminu Świadczenia Usług (...) oraz bilingów dotyczących wykorzystanych przez pozwaną usług i ich wartości. Powódka z tego obowiązku się nie wywiązała, gdyż pomimo tego, że była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika formalnie zaoferowała Sądowi Rejonowemu tylko dowody z faktur VAT, które co słusznie zarzuca apelacja okoliczności tych w żaden sposób nie udowadniają. Jakkolwiek w aktach sprawy znajdują się dołączone do pozwu kserokopie umowy (k-65) , aneksu do niej (k-66) oraz regulaminu (k-81), to dowody z nich nie zostały z nich formalnie zaoferowane Sądowi, nie są one również w sposób prawidłowy uwierzytelnione (np. przez pełnomocnika powoda) w konsekwencji czego nie zostały z nich przeprowadzone dowody. W następstwie tego w materiale sprawy brak jest wiarygodnego materiału pozwalającego poczynić Sądowi odwoławczemu ustalenia dotyczące wskazanych powyżej okoliczności, która na dodatek – co należy podkreślić - nie były przedmiotem rozpoznania Sądu pierwszej instancji na co wskazuje brak jakiegokolwiek odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jest to równoznaczne z nierozpoznaniem istoty sprawy w rozumieniu regulacji art. 386 § 4 k.p.c. co z jej mocy prowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Reasumując z podanych względów zaskarżony wyrok jest wadliwy i dlatego apelację powódki jako uzasadnioną uwzględniono orzekając jak w sentencji na mocy regulacji art. 386 § 4 k.p.c. Sąd Rejonowy rozpoznając ponownie zakreśli powodowi stosowny termin do złożenia wniosków dowodowych na wskazane powyżej okoliczności, która następnie rozpozna a dopuszczone dowody prawidłowo przeprowadzi. Następnie ponownie orzekając w sprawie dokona oceny zebranego w sprawie materiału i poczyni ustalenia faktyczne dotyczące tych okoliczności, bądź też jednoznaczne w uzasadnieni orzeczenia wypowie się, że czy uznała je za nieudowodnione, a jeżeli tak to w jakim zakresie. SSO Leszek Dąbek