III CA 817/16

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi postanowieniem z 2 lutego 2016 r. ustanowił służebność drogi koniecznej na nieruchomościach stanowiących działki gruntu o numerach ewidencyjnych (...) , (...) , (...) i (...) na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o numerze (...) , objętej księgą wieczystą Kw nr (...) . Rozstrzygnięcie to zapadło po ustaleniu, że działka wnioskodawcy nie posiada odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Sąd Rejonowy nie rozstrzygnął jednak kwestii wynagrodzenia za ustanowienie służebności, odsyłając strony na drogę osobnego postępowania. Od tego postanowienia apelacje wnieśli wszyscy uczestnicy postępowania: Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w Ł. , Skarb Państwa – Prezydent Miasta Ł. oraz Miasto Ł. . Zarzuty apelacyjne dotyczyły głównie naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 227, 233, 232 k.p.c.) i materialnego (art. 145 § 1, 2, 3 k.c.), w tym braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, niezasadnego oddalenia wniosków dowodowych oraz zaniechania rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu za służebność. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelacje, uznał je za zasadne. Podzielił stanowisko, że sąd w postępowaniu nieprocesowym powinien rozstrzygnąć o wszystkich żądaniach z urzędu, w tym o wynagrodzeniu za służebność drogi koniecznej, zgodnie z art. 145 § 1 k.c. Zaniechanie tego obowiązku przez Sąd Rejonowy, a także brak przeprowadzenia dowodów na okoliczność wysokości wynagrodzenia, stanowiło istotne uchybienie. Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, nakazując uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie przebiegu służebności oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia należnego wynagrodzenia.

Zagadnienia prawne (3)