III Ca 501/14

Sygn. akt III Ca 501/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Tomasz Pawlik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2014 roku sprawy z powództwa (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w Z. przeciwko M. F. i B. F. o zapłatę na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I C 1050/12 oddala apelację. SSO Tomasz Pawlik Sygn. akt III Ca 501/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powodowej Spółdzielni Mieszkaniowej 9 136, 70 zł z ustawowymi odsetkami od 28 czerwca 2012 r.. Jednocześnie rozłożył zasądzoną należność na 18 miesięcznych rat w wysokości od 636,70 do 500 zł i umorzył postępowania co do kwoty 800 zł. Zasądził także solidarnie od pozwanych na rzecz powódki 917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Zasądzona kwota stanowiła bezsporne między stronami należności pozwanych z tytułu użytkowania lokalu mieszkalnego dotyczące opłat eksploatacyjnych i opłat za media, a także opłaty karne za zwłokę w płatności. Postępowanie umorzono, co do części należności, wobec cofnięcia powództwa w tym zakresie, w związku z częściowym uregulowaniem przez pozwanych należności. Sąd I instancji przychylił się także w części do wniosku pozwanych i rozłożył należność na raty na podstawie art.320 k.p.c. , mając na uwadze, że pozwani mają trudności w spełnieniu świadczenia. Wskazał w tym kontekście, że dochód miesięczny pozwanych wynosi wspólnie 5 780 z, a pozwana spłaca pożyczkę w banku z ratą miesięczną wynoszącą 1600 zł. Te same względy legły u podstaw częściowego odstąpienia od obciążania pozwanych kosztami postępowania na zasadzie art.102 k.p.c. , co oznaczało, zasądzenie połowy kosztów zastępstwa procesowego. Od opisanego wyroku apelację wnieśli pozwani, domagając się jego zmiany poprzez rozłożenie należności na 23 raty w wysokości od 336,70 do 400 zł i odstąpienia od obciążania ich kosztami postępowania w całości. Skarżący zarzucili Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów postępowania tj.: - art.233 k.p.c. poprzez przyjęcie, że pozwani są w stanie zapłacić należność główną w 18 ratach, - art.102 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie braku możliwości zapłaty kosztów. W uzasadnieniu wskazano, że za trudności pozwanych odpowiadają ich pracodawcy, którzy opóźniali się z wypłatami, a wysokość rat uniemożliwia im odzyskanie płynności finansowej. Podkreślili też, ze zawsze dążyli do polubownego zakończenia sporu. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie podważali w apelacji żadnego z ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy. Zarzut naruszenia przez ten Sąd art.233 k.p.c. w zakresie sposobu oceny dowodów jest więc nie tylko bezzasadny, ale i niezrozumiały. Sąd Okręgowy podziela przy tym ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, które są zresztą w sprawie bezsporne. Również zastosowanie na bazie tych ustaleń przez Sąd Rejonowy art.320 k.p.c. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu, w ramach kierunku apelacji. Z wniosków apelacji wynika, że właśnie sposób zastosowania tego przepisu budzi zastrzeżenia skarżących, którzy domagają się większych ulg. Biorąc jednak pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, a zwłaszcza stosunkowo wysokie dochody pozwanych i charakter należności (należność czynszowa), nie sposób poważyć dokonanej przez Sąd Rejonowy w ramach jego uprawnienia oceny, co do sposobu skorzystania z instytucji rozłożenia należności na raty. Trzeba przy tym podkreślić, że stosując art.320 k.p.c. należy brać także pod uwagę interesy wierzyciela, w tym wypadku Spółdzielni Mieszkaniowej zaspokajającej potrzeby mieszkaniowe lokalnej społeczności. Chybiony jest podniesiony, w ramach kierunku apelacji, zarzut naruszenia art.102 k.p.c. . Biorąc pod uwagę swobodę decyzyjną Sądu I instancji odnośnie zastosowania tego przepisu, nie sposób dopatrzyć się rażącego naruszenia przez ten Sąd zasad słuszności. Trzeba było przy tym brać pod uwagę, że dochody pozwanych wynoszą ok. 6000 zł a pomimo intencji polubownego załatwienia przez nich sprawy, koniecznym okazało się skorzystanie przez powódkę z drogi sądowej dla dochodzenia swych należności. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji na zasadzie art.385 k.p.c. . SSO T. Pawlik