III CA 404/15

Sygn. akt III Ca 404/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. , w sprawie III C 738/13 Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo M. S. i A. T. skierowane przeciwko P. W. o zapłatę odszkodowania w łącznej wysokości 1.777,21 zł . Sąd Rejonowy ustalił , że M. S. jest właścicielem samochodu osobowego marki R. (...) nr rej. (...) . Samochód ten użytkuje jego siostra A. T. . W dniu 17 lutego 2013r. A. T. wyjeżdżała opisanym powyżej samochodem z terenu posesji przy ulicy (...) . Wjazd do opisanej powyżej posesji jest zabezpieczony bramą zamykaną automatycznie, której sterowanie odbywa się z pomocą pilota. W chwili gdy samochód znajdował się w bramie, P. W. za pomocą pilota uruchomił mechanizm zamykania bramy. Skrzydła bramy uderzyły w lewą oponę oraz w lewy i prawy bok pojazdu. W związku z wymianą opony w pojeździe została w dniu 20 lutego 2013r. wystawiona faktura wskazująca, że koszt jej wymiany wynosił 320 zł. Powodowie zgłosili szkodę ubezpieczycielowi Wspólnoty Mieszkaniowej (...) położonej w Ł. przy ulicy (...) . Pismem z dnia 25 lutego 2013r. Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna poinformowało powodów, że nie widzi podstaw do wypłaty na ich rzecz odszkodowania. Oszacowało ono koszt naprawy pojazdu na kwotę 710,89 zł. Pismem z dnia 11 marca 2013r. powodowie wezwali pozwanego do zapłaty kwoty 977,21 zł. brutto. W piśmie z dnia 21 marca 2013r. pozwany poinformował powodów, że nie widzi podstaw do wypłaty odszkodowania gdyż w jego ocenie przyczyną zdarzenia była niesprawnie działająca brama. Dokonawszy takich ustaleń faktycznych , Sąd I instancji wskazał, iż poza sporem pozostaje fakt, że w dniu 17 lutego 2013r. doszło do uszkodzenia pojazdu powodów wskutek jego uderzenia przez skrzydła bramy automatycznej zamontowanej we wjeździe do posesji przy ulicy (...) . Tego rodzaju stan faktyczny może być oceniany z punktu widzenia odpowiedzialności cywilnej trzech podmiotów: wspólnoty mieszkaniowej i jej ubezpieczyciela ( art. 416 k.c. i art. 805 k.c. ); odpowiedzialności producenta bramy ( art. 449 1 k.c. ); odpowiedzialności P. W. , czyli osoby, która uruchomiła system sterowania bramą (art. 415k.c.) Powodowie zdecydowali się na wystąpienie z roszczeniem przeciwko pozwanemu P. W. . Przypisanie odpowiedzialności P. W. wymaga spełnienia trzech przesłanek: zawinionego zachowania pozwanego; szkody powodów; związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zawinionym zachowaniem pozwanego. Zgodnie z ogólną regułą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w treści art. 6 k.c. obowiązek wykazania powyższych okoliczności spoczywał na powodach. Powodowie nie zgłosili jakichkolwiek wniosków dowodowych pozwalających na stwierdzenie jakich uszkodzeń doznał ich pojazd w wyniku zdarzenia. Nie zgłosili również jakichkolwiek wniosków dowodowych pozwalających na ich określenie. Apelację od tego wyroku złożyli powodowie . Zarzucili Sądowi Rejonowemu naruszenie prawa i błąd w ustaleniach faktycznych. Podnieśli, że pozwany nie kwestionował faktu uruchomienia bramy , powodowie złożyli szereg dokumentów , z których wynika wysokość szkody. W konkluzji wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa . Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja powódki jest bezzasadna . Powodowie , jak i Sąd I instancji nie zauważają , że powódka nie jest właścicielem uszkodzonego pojazdu ani też jego posiadaczem samoistnym . Nie posiada przeto legitymacji czynnej procesowej do wystąpienia z przedmiotowym roszczeniem przeciwko pozwanemu . Stąd też , Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. apelację powódki oddalił . Zasadną jest natomiast apelacja powoda . Z zebranego materiału, a w szczególności oświadczenia z dnia 17 lutego 2013 r. wynika , iż pozwany przyznał fakt , że w dniu złożenia tego oświadczenia nacisnął przycisk pilota sterującego bramą nie zauważając , że brama w tym czasie była otwarta i stał w niej pojazd należący do powoda . Przyznał dalej , że na skutek tego zdarzenia doszło do uszkodzenia pojazdu powoda w postaci : rozerwania lewej opony zimowej (...) i uszkodzenia błotnika nad lewym kołem ( wgniecenie i zarysowanie lakieru). Wynika dalej , że w dniu 20 lutego 2013 r. powód nabył dwie nowe opony K. (...) za kwotę 320 zł. Wynika dalej , że Towarzystwo (...) oszacowało szkodę w pojeździe powoda na łączną kwotę 710,89 zł brutto , na co składa się wartość materiałów eksploatacyjnych, robocizny, lakierowania. W toku postępowania przed Sądem meriti, pozwany uchylił się od złożonego oświadczenia, podnosząc jednocześnie szereg argumentów dotyczących wadliwości funkcjonowania bramy i złożył na tę okoliczność szereg wniosków dowodowych . Sąd Rejonowy , wnioski te jednak oddalił , wychodząc z założenie że przeprowadzenie ich jest zbędne skoro powodowie nie udowodnili wysokości szkody . Istotnie , wyliczenia wysokości odszkodowania nie są zbieżne ze złożonymi dokumentami z dokumentów . Powodowie nadto nie wykazali faktu uszkodzenia szyby, w żaden sposób nie udowodnili zasady i wysokości roszczenia o wypłatę odszkodowania z tytułu pomniejszenia wartości pojazdu. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie , że uszkodzeniu uległa jedna opona i wydatkowano na nią kwotę 160 zł , że uszkodzeniu uległ błotnik , a koszt jego naprawy to kwota 175 zł + 577,96 zł netto .W takie sytuacji , Sąd winien był przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie samej zasady roszczenia , skoro pozwany tę zasadę , wbrew własnemu oświadczeniu pisemnemu podważył. Stąd , na zasadzie przepisu art. 386 § 4 k.p.c. Sąd Okręgowy, z apelacji powoda zaskarżony wyrok uchylił a sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego . Przy ponownym rozpoznaniu sprawy , Sąd Rejonowy przeprowadzi dowody wnioskowane przez pozwanego na okoliczność zasady roszczenia .